Μαρξ - Φρόυντ, σημειώσατε 1
Στην επιστήμη από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα κυριαρχούν κάποια δίπολα: απροσδιοριστία - αιτιοκρατία, πνεύμα - ύλη, ασυνέχεια - συνέχεια, σωματίδιο - κύμα, τυχαίο - νομοτέλεια κλπ. Ένα από αυτά στην διεθνή βιβλιογραφία περιγράφεται ως nature - nurture και απλοϊκά θα μπορούσε να μεταφραστεί φύση - κοινωνία, ή κληρονομικότητα - ανατροφή αν προτιμάτε. Θέτει δηλαδή το ερώτημα κατά πόσο η ανθρώπινη συμπεριφορά, ο ανθρώπινος χαρακτήρας είναι το αποτέλεσμα της επίδρασης της κληρονομικότητας μέσω βιολογικών παραγόντων (γονίδια), ή αποτέλεσμα της επίδρασης του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο αναπτύσσεται το υποκείμενο.
Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί διαχρονικά με αφορμή το συγκεκριμένο ζήτημα. Όλοι οι μεγάλοι της επιστήμης (ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, φιλόσοφοι, βιολόγοι, κλπ) έχουν ασχοληθεί. Ο Μάρξ και ο Έγκελς στήριξαν την θαυμαστή τους θεωρία στον καθοριστικό ρόλο της κοινωνίας υποβαθμίζοντας τον ρόλο της κληρονομικότητας. Ο Βίλχελμ Ράιχ ήρθε στα μαχαίρια με τον δάσκαλό του Φρόυντ όταν ο δεύτερος, προς το τέλος της ζωής του, άλλαξε στάση και υιοθέτησε απόψεις όπως: ”Είναι αυταπάτη να πιστεύουμε ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε την ανθρώπινη επιθετικότητα η οποία είναι συστατικό αναλλοίωτο της ανθρώπινης φύσης.”.
Τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχουν πολλές απόψεις που συγκλίνουν σε μια μη μονολιθική θεώρηση των πραγμάτων. Δηλαδή ΚΑΙ φύση ΚΑΙ κοινωνία. Αλληλεπίδραση. Αυτή είναι η μαγική λέξη. Και είναι κάτι που επεκτείνεται και στα υπόλοιπα δίπολα (για παράδειγμα ο L. Broglie έθεσε το θέμα μιας ύλης που είναι και συνεχής (κυμα) και ασυνεχής (σωματιδιακή) ταυτόχρονα). Σε τι βαθμό; Και εδώ υπάρχουν πολλές απόψεις πάντως ούτε το Αριστοτελικό Tabula Rasa που υιοθέτησε ο Μάρξ, ούτε η πεσιμιστική άποψη του Φρόυντ φαντάζουν πλέον σωστά για πολλούς επιστήμονες. Για παράδειγμα μπορεί να γεννηθεί ένα παιδί του οποίου η δομή του εγκεφάλου να του επιτρέπει να γίνει βιρτουόζος πιανίστας. Αν όμως έρθει στον κόσμο σε κάποιο χωριό του Νεπάλ υπάρχει ποτέ περίπτωση να αναπτύξει αυτό το ταλέντο;
Θα μου πείτε τώρα τι ενδιαφέρον μπορεί να έχουν τέτοια πολυσυζητημένα ερωτήματα. Η απάντηση είναι τεράστιο και θα προσπαθήσω να εξηγήσω το γιατί. Τον τελευταίο καιρό διαπιστώνω έναν πληθωρισμό απόψεων, κειμένων, άρθρων που συνηγορούν υπέρ της Φροϋδικής άποψης, υπέρ της “βιολογικής” θεώρησης της ανθρώπινης ιστορίας, υποβαθμίζοντας τον ρόλο της κοινωνίας. Εκ των προεξεχόντων αυτής της “κίνησης” είναι ο κ. Διονύσης Ραζής ο οποίος του οποίου κατάφερα να βρω στο internet μόνο δύο από κάποια εξαιρετικά άρθρα που έχω διαβάσει. Μπορεί να διαφωνώ με τις απόψεις του αλλά τις βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσες και προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε τα, Η αβέβαιη προοπτική του ανθρώπινου είδους και Η 90ή επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης.
Και η διαφωνία μου δεν έγκειται στην τεκμηρίωση από ιατρικής πλευράς της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω με θέσεις όπως: ”Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αρκετά περισσότερο από το 99% της βιολογικής εξέλιξης μας ζήσαμε σαν κυνηγοί-συλλέκτες σε μικρές νομαδικές ομάδες. Τα ένστικτα και τα γονίδια μας αναπτύχθηκαν σ ’αυτή την παλαιολιθική περίοδο, την περίοδο του κυνηγού-συλλέκτη στον αγώνα για προσαρμογή και επιβίωση σε ένα περιβάλλον που έχει εξαφανισθεί προ πολλού. Αυτά τα ένστικτα και αυτά τα γονίδια δεν ταιριάζουν πια στο σημερινό περιβάλλον, εξακολουθούν όμως σε ένα μεγάλο βαθμό να διαμορφώνουν την ψυχολογική αρχιτεκτονική μας γιατί η φυσική επιλογή είναι βραδεία και δεν έχει περάσει αρκετός καιρός για να αναπτύξουμε νέα ένστικτα και νέα γονίδια.”.
Διαφωνώ όμως με τα συμπεράσματα. Διαφωνώ με την κατάληξη για παράδειγμα όπου χρησιμοποιείται η γνωστή ρήση του Αϊνστάιν: ”Το πραγματικό πρόβλημα είναι στην καρδιά και στο νου των ανθρώπων. Δεν είναι πρόβλημα φυσικής, είναι πρόβλημα ηθικής. Είναι ευκολότερο να διασπάσεις το πλουτώνιο από το να ξεριζώσεις το “κακό πνεύμα” από τον άνθρωπο, να ξεριζώσεις τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης”.
Τι αντιπροτείνω; Θα χρησιμοποιήσω αυτούσια μια παράγραφο από ένα άρθρο του Θανάση Νάσιουτζικ.
”Η αισιόδοξη άποψη του Μαρξ είναι η μόνη που δίνει λύση στο αδιέξοδο. Και η μόνη αντάξια του ανθρώπου. Ομολογούμε ότι είμαστε κακοί. Δεχόμαστε όμως ότι μπορούμε να διορθωθούμε. Έστω κι αν ο Φρόυντ έχει δίκιο, θα προτιμήσουμε τον Μαρξ. Γιατί δείχνει την σωτηρία. Έστω κι αν η σωτηρία αυτή είναι ανύπαρκτη, θα πάμε χαρούμενοι στον θάνατο, αν την δεχτούμε ότι υπάρχει. Τουλάχιστον τότε δεν θα διαψευσθεί η ελπίδα μας, γιατί θα έχουμε πεθάνει.”.
Ακόμα κι αν πρόκειται για ουτοπία, ακόμα κι αν ο δρόμος είναι δύσκολος με εμπόδια κι ανηφοριές, με παρακάμψεις κι επικίνδυνες στροφές, είναι η μόνη λύση για τον άνθρωπο. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ το είχε θέσει σωστά: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.
Ο κος καθηγητής και το δικαίωμα στη μαλακία
Σε προηγούμενο κείμενο πριν από λίγες μέρες ο kukuzelis είχε αναφερθεί στο παραγνωρισμένο ανθρώπινο δικαίωμα στη μαλακία. Ο τηλεοπτικός σταθμός Τηλεάστυ πάντως για δεκαετίες έχει κερδίσει με το σπαθί του το δικαίωμα αυτό. Χρόνια και χρόνια στο πρόγραμμά του σταθερή θέση έχει η μοναχική σεξουαλική πράξη που δεν αποσκοπεί στην διαιώνιση του είδους.
Έτσι και χθες βράδυ ο καλός τηλεοπτικός σταθμός, πιστός στις αρχές του, αποφάσισε να αναλύσει το θέμα των “μουσικών ναρκωτικών”. Όσοι δεν έτυχε να παρακολουθήσετε την συγκεκριμένη εκπομπή πρέπει να ξέρετε πως αυτά είναι μουσικά αρχεία mp3 που τα αγοράζεις από το internet, όπως αγοράζεις την δόση σου και μόλις τα ακούς πέφτεις κάτω, χτυπιέσαι, γίνεσαι πρεζάκιας, πλακώνεις στο ξύλο την μάνα σου και της παίρνεις την σύνταξη, σπας φαρμακεία και φυσικά αγοράζεις ξανά και ξανά από το ηλεκτρονικό βαποράκι, γιατί ο εθισμός είναι μεγαλύτερος κι από την ηρωίνη.
Καλεσμένοι για να αναλύσουν το επικίνδυνο αυτό φαινόμενο ήταν οι πλέον ειδικοί. Εκτός από τον δαιμόνιο ρεπόρτερ που έβγαλε το θέμα, το πάνελ κοσμούσαν ο γνωστός ομορφάντρας, τηλεοπτικός πανελίστας, καρεκλάς DJ των 80’s και ένθερμος υποστηρικτής του συνονόματου του S.A.G.A.P.O. , Θοδωρής Ρακιντζής, ο παραλίγο τραγουδιστής, αδερφός της Ξανθής Περάκη και anchor man του σταθμού Περικλής Περάκης και τέλος (και σ’ αυτόν θέλω να καταλήξω μιας και δεν μπορώ να αγγίξω τα προηγούμενα ιερά τέρατα), ο καθηγητής της ψυχολογίας του πανεπιστημίου Μακεδονία Πιπερόπουλος. Ο εν’ λόγω καθηγητής λοιπόν ταυτίστηκε με τις “επιστημονικές” απόψεις του Περικλή Περάκη περί αρμονικών και φάλτσων που δημιουργούν πρόβλημα στον εγκέφαλο και μάλιστα ανέφερε την προσωπική του εμπειρία από το “πάρτυ που είχε γίνει στην Αμερική το 60’” (εννοούσε το Woodstock) όπου ο κόσμος μαστούρωνε εξαιτίας της μουσικής.
Πέρα από πλάκα, το ερώτημα που προκύπτει είναι σοβαρό. Αυτός ο άνθρωπος διδάσκει και μάλιστα ανθρωπιστικές επιστήμες σε πανεπιστήμιο; Με ποια κριτήρια ακριβώς γίνεται η επιλογή των διδασκόντων στο πανεπιστήμιο Μακεδονία; Με βάση την εμπειρία, τις γνώσεις, την ικανότητα; Αν ναι τότε μάλλον υπάρχει σοβαρό πρόβλημα… Αν πάλι κριτήριο είναι η διαρκής παρουσία στα πρωινάδικα, το Τηλεάστυ κι οι δημόσιες σχέσεις τότε δικαίως ο άνθρωπος κατέχει την έδρα.
Καημένα παιδιά…
Η οργή του Καν ξεθύμανε πια
Το DVD με την οργή του Καν από την στιγμή που έπεσε στα χέρια των παιδιών δεν είχε καμιά τύχη. Γλύτωσε μεν αλλά είχε τα μαύρα του τα χάλια και πάνω που το Enterprise έμπαινε στο νεφέλωμα Μουτάρα, μου…ταράζονταν τα νεύρα γιατί άρχιζε τα γνωστά “πηδήματα”. Αποφάσισα λοιπόν να ακολουθήσω την… νόμιμη οδό. Να πάω δηλαδή στο βίντεο club να νοικιάσω την ταινία και να την αντιγράψω τον υπολογιστή.
Η υπάλληλος του βίντεο club δεν πρέπει να ήταν πάνω από 20 χρονών και συμπαθεστάτη. ”Θα ήθελα την “Oργή του Καν” της είπα” για να μην βολοδέρνω στα ράφια από την “επιστημονική φαντασία” στην “φαντασία” σκέτη κι απ’ τις “σειρές” στον “πόλεμο των άστρων” (για κάποιο λόγο πολλά star trek επιμένουν να τα βάζουν εκεί).
”Δεν άκουσα; Πως είπατε; Ορίστε; Συγνώμη κύριε ποιος είστε;” μου απαντά αλά Στανίση.
“Εντάξει είπα, μπορεί να ξέρει την ταινία ως Star Trek II όπως πολύς κόσμος.”, αλλά η αθεόφοβη δεν ήξερε ούτε το Star Trek!
”Μπορείτε να μου πείτε κάποιον ηθοποιό για να το ψάξω στο computer;” με ρωτάει.
”William Shatner και Leonard Nimoy” της απαντώ για να προσθέσω: ”Συγνώμη δεν ξέρεις το Star Trek;”.
”Όχι τι είναι αυτό;”
”Ο Κάπτεν Κερκ, ο Σποκ με τα μυτερά αυτιά δεν σου λένε τίποτα;”
”Όχι.”
”Το enterprise; Οι Κλίνγκον;”
”Όχι, όχι...”
”Είσαι σίγουρη;”
”Μα ναι…”.
Αφού μια ικανοποίηση την ένιωσα μιας και κατάφερα να της αποσπάσω κι ένα “ναι”, στην αρχή σκέφτηκα πως με δουλεύει αλλά μετά έκανα την εξής σκέψη: οι ταινίες και οι ήρωες που μου αρέσουν είναι πάνω από 30, 40 χρονών. Για παράδειγμα η “Οργή του Καν” βγήκε το 1982 όταν πιθανότητα η κοπέλα δεν είχε… καν γεννηθεί. Αν λοιπόν δεν είναι σινεφίλ κι είναι νέα στην δουλειά, από πού κι ως που να ξέρει την ταινία; Είναι σαν να με ρώταγε εμένα κάποιος το 1992 για κάποια ταινία του 1966.
Αφού καταλήξαμε στην σωστή ορθογραφία της φράσης Star Trek κατάφερε τελικά να βρει την ταινία. Ανέβηκα τα σκαλοπάτια του υπόγειου βίντεο κλαμπ με βαριά καρδιά και δεν σας κρύβω πως αισθανόμουν γέρος… πολύ γέρος.
ΛΑσπες και Ορθόδοξες Συκοφαντίες
”Με την επίμονη, μαζική, ολοκληρωτική προπαγάνδα και κάτω από τις κατάλληλες κοινωνικές συνθήκες, ο άνθρωπος είναι σε θέση να μάθει το ίδιο καλά ότι δύο επί δύο κάνει πέντε και όχι τέσσερα.” - Γιόζεφ Γκαίμπελς
Έχω την εντύπωση πως οι επιθέσεις του ΛΑ.Ο.Σ. προς την αριστερά μόνο καλό της κάνουν και εννοώ την επίθεση λίγο καιρό πριν προς τον Συνασπισμό για την “σχέση του με τους κουκουλοφόρους” και τώρα την επίθεση προς το Κ.Κ.Ε. για την υποτιθέμενη εμπλοκή του στην εξαγορά του Γερμανού.
Κάνουν καλό για δύο λόγους. Πρώτον επειδή οι “καταγγελίες” ουδεμία σχέση έχουν βεβαίως με την πραγματικότητα, οι φασίστες του ΛΑ.Ο.Σ. στο τέλος αυτο-γελοιοποιούνται και χάνουν ακόμα και τα μηδαμινά ψήγματα αξιοπιστίας που θα μπορούσαν να τους αναγνωρίσουν οι πιο φανατικοί οπαδοί τους. Δεύτερον γιατί δίνουν την δυνατότητα στα κόμματα της αριστεράς να βρίσκονται στο προσκήνιο και να θίγουν έστω και πλαγίως, έστω και με το ζόρι, τα πραγματικά προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία.
Ο ΛΑ.Ο.Σ. αποδεικνύει περίτρανα πως δεν αποτελεί παρά ένα δεκανίκι της κυβέρνησης την οποία φροντίζει να βγάζει από την δύσκολη θέση αποπροσανατολίζοντας τον κόσμο με πυροτεχνήματα. Για παράδειγμα την ώρα που αναφύονται οι περικοκλάδες της Siemens, εφευρίσκει τις σχέσεις του Κ.Κ.Ε. με τον Γερμανό.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η διασύνδεση του συγκεκριμένου κόμματος με τον πατερούλη της εγχώριας φασιστικής version του αυριανισμού και τα μέσα του. Πέρα της απροκάλυπτης υποστήριξης που παρέχεται προς το κόμμα του Καρατζαφέρη, τα πουλέν των διαφόρων “αποκαλυπτικών δελτίων” και της “δημοσιογραφίας των πολιτών” (που ειρήσθω εν παρόδω έχουν ανδρωθεί δημοσιογραφικά στο Telecity που έγινε Τηλεάστυ), υιοθετούν και ενίοτε παράγουν την λάσπη χωρίς να μουν στον κόπο της διασταύρωσης της πληροφορίας.
Όσον αφορά το ποιόν των στελεχών του ΛΑ.Ο.Σ. απλά θα δανειστώ ένα βιντεάκι από το πολύ καλό JUNGLE-Report.
Υ.Γ. Όσον αφορά την σπουδή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του Πάγκαλου να σιγοντάρει τις αρλούμπες του Καρατζαφέρη, νομίζω πως ταιριάζει η φράση “μάθανε ότι γαμιόμαστε και πλάκωσαν κι οι γύφτοι”.
Κάν’ το όπως ο ατάλαντος
Η πιο αξιοθρήνητη, η πιο κακόγουστη εκπομπή της Ελληνικής τηλεόρασης νομίζω πως είναι μακράν το “πάρτυ της ζωής σου” με τον Παυλόπουλο που μεταδίδεται από το Alter. Όλες οι εκπομπές αυτής της συνομοταξίας (τηλε-γλέντια) είναι αξιοθρήνητες αλλά αυτή ξεπερνά κάθε όριο γελοιότητας. Ο παρουσιαστής τραγικός αδυνατεί να αρθρώσει όχι σοβαρό, αλλά κατανοητό έστω λόγο και ουσιαστικά το μόνο που κάνει είναι να πλέκει το εγκώμιο στους β’ διαλογής τραγουδιστές, μοντέλα, ηθοποιούς, πολιτικούς που φιλοξενεί (αυτό πάντως θέλει ταλέντο - του το αναγνωρίζω!) ενώ που και που ρίχνει και καμιά ζεϊμπεκιά αν έρθει στο κέφι.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αισθητική του πλατώ, ένα υβρίδιο μεταξύ αίθουσας αναμονής οδοντιατρείου και σκυλαδικού ενώ όλα τα λεφτά είναι το ζωντανό κοινό ή μπαλέτο ή χορός (με την αρχαιοελληνική έννοια)! Αν κάνεις μια βόλτα στις καφετέριες του Μπουρναζίου (δίπλα απ’ το alter) βρίσκεις άνετα 10 - 15 ψώνια που χορεύουν και πάνω σ’ αναμμένα κάρβουνα προκειμένου να βγουν στο γυαλί, φαντάσου να τους δώσεις και κάνα εικοσάευρο. Βέβαια επειδή οι ώρες που μαγνητοσκοπούνται οι συγκεκριμένες εκπομπές δεν είναι οι πλέον κατάλληλες για γλέντι, το ρόλο του “καταλύτη” αναλαμβάνει να τον παίξει το αλκοόλ (αν έχετε προσέξει τα ποτήρια με το που αδειάζουν γεμίζουν αμέσως) και ποιος ξέρει τι άλλο…
Θεωρώ πως η εικόνα του Έλληνα που προβάλει η συγκεκριμένη εκπομπή ιδιαίτερα επικίνδυνη. Ενός Έλληνα ταυτισμένου με το λαϊκίστικο και όχι το λαϊκό. Ενός Έλληνα που γλεντάει με την υποκουλτούρα και έχει σαν πρότυπο τον κάθε ατάλαντο καλεσμένο του Παυλόπουλου. “Κάν’ το όπως ο ατάλαντος”, αυτό είναι το μήνυμα της εκπομπής η οποία διαστρεβλώνει σκοπίμως την έννοια “λαϊκό”. Αντί το “λαϊκό” να αποτελεί μια άδολη και ειλικρινή κατάθεση γίνεται προσποιητό, άσχημο, απεχθές όπως τα φάλτσα της Νάνσυς Αλεξιάδη, τα τούβλα της Άντζελας, οι ανοησίες του Βελόπουλου, το σπινθηροβόλο βλέμμα του x μοντέλου και οι φανφάρες των πρωταγωνιστών του (Φώσ)κολου. Το κιτς, η μαγκιά, το εξόχως επιτηδευμένο “νταλκάδιασμα”, η κονσερβοποιημένη θηλυκότητα, το μεγαλείο της ράτσας, η πουτανιά, συνωστίζονται στην τηλεοπτική πίστα πάνω σε σωρούς από σπασμένα πιάτα και με φόντο ομοιόμορφα ντυμένους μουσικούς με λαμέ πουκάμισα.
Αυτή είναι η Ελλάδα που μας προτείνουν. Αυτή είναι η Ελλάδα που μας προορίζουν. Ένας τόπος αμνησίας και γενικευμένης χαχανίασης όπου θα μπορεί ο κάθε πικραμένος ευρωπαίος να ξεσκάει. Μια κοινωνία μες την αφασία, που δεν παράγει τίποτα, δεν διεκδικεί τίποτα, παρά προσφέρει υπηρεσίες διασκέδασης. “Λίγο κρασί, λίγο θαλασσά (ο τόνος στη λήγουσα) και τ ‘αγόρι μου”. O Μέγας μουσουργός Κατσαρός το’ χε πιάσει το νόημα 40 χρόνια πριν…
-
Πρόσφατα σχόλια
- giorgos - "Ράδιο Blackman"
- antonis_x - "Η οργή του Καν ξεθύμανε πια"
- Μίλτος - "Πίστη και σωτηρία"
- varometro - "Η οργή του Καν ξεθύμανε πια"
- varometro - "Μαρξ - Φρόυντ, σημειώσατε 1"
- Eimarmeni - "Η οργή του Καν ξεθύμανε πια"
- Ο ...μάλλον άνθρωπος - "Μαρξ - Φρόυντ, σημειώσατε 1"
- varometro - "Η οργή του Καν ξεθύμανε πια"
- Ειμαρμένη - "Η οργή του Καν ξεθύμανε πια"
- Διαγόρας - "ΛΑσπες και Ορθόδοξες Συκοφαντίες"
-
Πρόσφατα κείμενα
- Μαρξ - Φρόυντ, σημειώσατε 1
- Ο κος καθηγητής και το δικαίωμα στη μαλακία
- Η οργή του Καν ξεθύμανε πια
- ΛΑσπες και Ορθόδοξες Συκοφαντίες
- Κάν’ το όπως ο ατάλαντος
- Ναρκισσισμός
- Μας έμεινε ο Κότσιρας
- Της Κούβας
- Θέμα χημείας
- Ηθική και Θρησκεία
- Danny Federici 1950 - 2008
- Back to basics part 2
- L’ Eté Indien
- Της εθνικής νίκης
- Flashback
-
Διαβάζω συχνά
-
Meta
Στατιστικά
This page has been viewed 23330 times
Page rendered in 2.8377 seconds
Total Entries: 455
Total Comments: 2088
Total Trackbacks: 5
Most Recent Entry: 07/22/2008 09:54 am
Most Recent Comment on: 08/22/2008 06:43 am
Total Members: 9
Total Logged in members: 0
Total guests: 14
Total anonymous users: 0
Most Recent Visitor on: 08/28/2008 12:47 pm
The most visitors ever was 58 on 04/17/2008 06:56 pm
Περί
Όνομα: ΝίκοςΗλικία: 36
Ύψος: σταθερό τα τελευταία 10, 15 χρόνια
Βάρος: ευμετάβλητο
Σχήμα προσώπου: περίεργο - κάτι μεταξύ ροφού και Bart Simpson
Ζώδιο: Κομψόγναθος με ωροσκόπο Ρινόκερο
Τόπος: Αθήνα
E-mail: varometro_παπάκι_gmail.com
περισσότερα...
Σχόλια... αλλού
