Danny Federici 1950 - 2008
O Danny Federici, ένας από τους “πυλώνες” του ήχου της E Street Band (όπως ο ίδιος ο Springsteen τον χαρακτήριζε), πέθανε πριν λίγες μέρες αφήνοντας μας με τον μαγικό ήχο του οργάνου, στο Stolen Car, στο My Hometown, τον ήχο του ακορντεόν στο Sandy, στο Wild Billy’s Circus Story κλπ.
“With the death of every friend I love a part of me has been buried, but their contribution to my being of happiness, strength and understanding remains to sustain me in my altered world.”
Helen Keller
Back to basics part 2
Σε μια πολύ μέτρια ταινία στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 αφιερωμένη στην ζωή του “Killer” Jerry Lee Lewis υπήρχε ένας πολύ χαρακτηριστικός συμβολισμός στο πρώτο πλάνο. Ένα λευκό και ένα μαύρο χέρι που έπαιζαν ένα Rock & Roll στο πιάνο.
Γυρνώντας λοιπόν στα… βασικά. Σε προηγούμενο κείμενο έγραψα για την μαύρη “συνιστώσα” της μαγιάς του Rock που ακούει στο όνομα Robert Johnson. Αν έπρεπε να δώσω ένα όνομα στην λευκή αυτό θα ήταν Woody Guthrie.
Ο πρώτος δίσκος που ηχογράφησε το ίνδαλμα του Dylan και του Springsteen ήταν το Dust Bowl Ballads. Αυτό έγινε μέσα σε μια μέρα (!) στις αρχές του 1940. Σ’ όλη του την καλλιτεχνική διαδρομή η στιχουργική του Guthrie είχε έντονα κοινωνική και πολιτική διάσταση. Αφιέρωσε ολόκληρο δίσκο στους Sacco & Vanzetti, έγραψε πολλά τραγούδια για τα Σωματεία των εργατών και φυσικά δικό του είναι το “This Land is Your Land”, ένα από τα πιο γνωστά country-folk τραγούδια το οποία γράφτηκε ως απάντηση στο “God Bless America” του Irving Berlin.
To Dust Bowl Ballads είναι ένας δίσκος που θέλω να ακούω ξανά και ξανά…
Κάντε copy paste το παρακάτω link. Το password για το αρχείο rar (61 MB) είναι “varometro.net” (χωρίς τα εισαγωγικά ε;).
www.varometro.net/browser/index.php?dir=music/&file=wg_dbb.rar
L’ Eté Indien
O Ζυλ Ντασέν μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθής. Νομίζω όμως πως αυτή η ήρεμη και ευγενική μορφή για μένα αλλά και για πολύ κόσμο δεν θα μείνει στην ιστορία ως ένας πολύ μεγάλος σκηνοθέτης παρά το “Brute Force”, το “Ποτέ την Κυριακή”, την “Φαίδρα”, το “Τοπ Καπί”. Αντιθέτως ο σύγχρονός του (και φίλος του) Ελία Καζάν έχει κερδίσει μια περίοπτη θέση στο πάνθεο των ηρώων της έβδομης τέχνης και του πολιτισμού γενικότερα.
Προσέξτε όμως πως για ένα “κλικ” η ιστορία θα μπορούσε να ήταν πολύ διαφορετική. Εξαιτίας της δειλίας, του αμοραλισμού, της υπέρμετρης φιλοδοξίας του Καζαν οι πόρτες του Χόλυγουντ και της Αμερικής έκλεισαν για τον Ντασέν (και πολλούς άλλους) από την στιγμή που ο μέχρι τότε φίλος του αποφάσισε στις αρχές της δεκαετίας του ‘50 να συνεργαστεί με την επιτροπή του Μακάρθι (μαζί με τον Γουώλτ Ντίσνεϊ, τον Γκάρι Κούπερ κ.α.) και να καταδώσει τους συναδέλφους του, βοηθώντας τον κομουνιστοφάγο γερουσιαστή στην δημιουργία της περιβόητης μαύρης λίστας.
Πόσο διαφορετική θα μπορούσε λοιπόν να ήταν η ιστορία αν ο Ντασέν είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον Τένεσι Ουίλιαμς και τον Τζον Στάινμπεκ, να σκηνοθετήσει ένα “Λεωφορείο ο πόθος”, ένα “Ανατολικά της Εδέμ”, ένα “Λιμάνι της αγωνίας”, να συνεργαστεί με τον Μπράντο και τον Ντην αντί για τον Φούντα (σ.σ. ο Φούντας είναι κλάσεις καλύτερος ηθοποιός κι από τους δύο, απλά τον αντιπαραβάλω σε επίπεδο φήμης και προβολής). Πόσο διαφορετικό θα μπορούσε να ήταν το καλλιτεχνικό status του Ντασέν αν είχε τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο στα πόδια του;
Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια σε μια τελετή απονομής των όσκαρ όπου ο γηραιός Καζάν παρέλαβε το βραβείο για την συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο, η μισή αίθουσα χειροκροτούσε όρθια (standing ovation το λέμε αυτό στο Αγρίνιο), την ίδια στιγμή που η άλλη μισή εξέφραζε την διαμαρτυρία της μένοντας απαθής. Ο Εντ Χάρις κάθονταν στην θέση του εμφανώς προβληματισμένος την ίδια στιγμή που ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο δίπλα χειροκροτούσε με πάθος όρθιος.
Αλλά έτσι άδικη όπως είναι η ζωή είναι και η ιστορία. Όσο άδικο είναι το παρόν, τόσο είναι και το μέλλον. Κι αν ο Ντασέν (κι ο κάθε Ντασέν) περιμένει κάποια… δευτέρα παρουσία προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη μάλλον περιμένει άδικα. Η δικαιοσύνη είναι ένα δευτερογενές παράγωγο του ανθρώπινου πολιτισμού. Το ίδιο και η δόξα, η φήμη, η υστεροφημία σε αντίθεση με την καλοσύνη, την ευγένεια, την αξιοπρέπεια που είναι πρωτογενή χαρακτηριστικά του λογικού ανθρώπου. Κι ίσως σε τελική ανάλυση αυτά να έχουν σημασία… Στην δικαιοσύνη της φύσης, του σύμπαντος αυτό που τελικά μετρά ίσως είναι η αξιοπρέπεια με την οποία κάποιος πλαισιώνει το πέρασμά του από την ζωή. Όπως ακριβώς έκανε ο Ζυλ Ντασέν.
Σαν αντίο θα ‘θελα να του αφιερώσω ένα τραγούδι του πρόωρα χαμένου γιου του (Τζο Ντασέν) που μιλάει για το Ινδιάνικο Καλοκαίρι. Ένα διάστημα προς στο τέλος του φθινοπώρου όταν ο καιρός γλυκαίνει…
σ.σ. Δεν μπορώ να παραβλέψω βεβαίως πως το συγκεκριμένο τραγούδι το έχει ερμηνεύσει στα Ελληνικά ο τεράστιος Τέρης Χρυσός υπό τον τίτλο “Όνειρα, πουλιά μου ταξιδιάρικα” 
.
Της εθνικής νίκης
”Το κράτος, το πιο παγερό απ’ όλα τα παγερά τέρατα.”
Νίτσε
Ο παιδίατρος ήταν κάθετος και δεν άφηνε περιθώρια. ”Από την στιγμή που το μωρό έχει 39 πυρετό που επιμένει και ακόμα όταν στα διαστήματα που πέφτει ο πυρετός με αντιπυρετικά είναι καταβεβλημένο και άτονο, τότε το νοσοκομείο είναι μονόδρομος”. Πρωί - πρωί λοιπόν να σου στο παίδων στην Πεντέλη εγώ και η γυναίκα μου, με το γιο μου τυλιγμένο σε μια κουβέρτα να ψήνεται στον πυρετό. Η αίθουσα αναμονής των εξωτερικών ιατρείων του νοσοκομείου που φαινόταν πρόσφατα ανακαινισμένη (σε αντίθεση με το υπόλοιπο κτίριο, προφανώς κατά το “όσα βλέπει η πεθερά") ήταν πνιγμένη στον κόσμο. Προετοιμασμένοι για αυτό το ενδεχόμενο πήραμε τον αριθμό προτεραιότητας από το αυτόματο μηχάνημα και ευχαριστήσαμε τον αλλοδαπό κύριο που ευγενικά σηκώθηκε για να καθίσει η γυναίκα μου με το παιδί. Ο ένας πάνω στον άλλο. Μεγάλοι, παιδιά, βρέφη σε μια αποπνικτική ατμόσφαιρα. Καυγάδες για το ανοιχτό παράθυρο, καυγάδες για κάποιους εμβόλιμους στην σειρά που θέλανε ”απλά μια υπογραφή”, κλάματα, φωνές, εμετοί και όλος αυτός ο κόσμος να εξυπηρετείται από δύο γιατρούς. Το ρολόι έδειχνε 11:30 όταν ήρθε η σειρά μας. Από τις 8 το πρωί. Παρόλα αυτά ένα αίσθημα ανακούφισης στο μπιιιιιπ που ανάγγειλε το νούμερό μας.
Στο μικρό δωματιάκι πίσω από το γραφείο η γιατρός σκυμμένη πάνω από ένα τεράστιο βιβλίο περιστατικών και δίπλα της σε μια καρέκλα μια πιτσιρίκα ασκούμενη με ένα βλέμμα απλανές σαν να περίμενε πως και πως την ώρα να τελειώσει η βάρδια της. Πέρασαν περίπου 5 λεπτά μέχρι να μας κοιτάξει… Μας ρωτούσε διάφορα τυπικά καθώς και την συμπτωματολογία γράφοντας στο βιβλίο ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟ ΒΛΕΜΑ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ. Για τα πέντε λεπτά αυτά δεν είμαστε παρά δύο απρόσωπες φωνές που απαντούσαν απλά στις ερωτήσεις της. Αφού τελείωσε την συγγραφή σηκώθηκε, πήρε το στηθοσκόπιο που κρεμόταν στο λαιμό της και μου είπε να ανεβάσω την μπλούζα του παιδιού προκειμένου να το ακροασθεί έτσι όπως το κρατούσα στην αγκαλιά μου. Η ακρόαση και το κοίταγμα του λαιμού διήρκεσαν περίπου ένα λεπτό. Αυτή ήταν η εξέταση. Δεν το ακούμπησε καν το μωρό κι η ασκούμενη, που συνέχιζε να κάθεται στην καρέκλα, καθάριζε τις άκρες των μαλλιών της από την ψαλίδα…
”Θα πρέπει να κάνετε αυτές τις αιματολογικές εξετάσεις είπε και να τις φέρετε να τις δούμε. Μάλλον πρόκειται για κάποια ίωση, αλλά πρέπει να ρίξουμε μια ματιά και σε κάποιους δείκτες...”. ”Καθόλου γάλα!”, ήταν η αυστηρή σύστασή της στην απορία μας για το τι θα τρώει ο μικρός από την στιγμή που κάνει συνεχώς εμετούς.
Η αιμοληψία ήταν λίγες δεκάδες μέτρα μακρύτερα και μπορούσες εύκολα να την εντοπίσεις από τον κόσμο που συνωστιζόταν έξω από την κλειστή πόρτα. Μετά από αναμονή δέκα λεπτών κάποιος είχε την φαεινή ιδέα να ανοίξει την πόρτα για να διαπιστώσουμε όλοι πως δεν γινόταν κάποια χρονοβόρα εξέταση πίσω από κλειστή γαλάζια πόρτα, απλά δεν υπήρχε κανένας μέσα! Απευθυνόμενοι 2-3 από το μπουλούκι στο εργαστήριο απέναντι εισέπραξαν την οργή της νοσοκόμας η οποία μας γνωστοποίησε πως δεν είναι υποχρεωμένος να είναι κάποιος μόνιμα στην αιμοληψία αλλά οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να απευθύνονται απέναντι προκειμένου να έρθει κάποια διαθέσιμη παρασκευάστρια να τους εξυπηρετήσει.
Η παρασκευάστρια λοιπόν ανέλαβε το έργο και η αλήθεια είναι πως σχετικά γρήγορα ξεπέταξε όλους τους αναμένοντες. Μεταφέροντας απέναντι τα αίματα σε ένα βρώμικο και τρύπιο κουτί από φελιζόλ μας ανακοίνωσε πως τα αποτελέσματα θα είναι έτοιμα μετά τις 14:30…
Μέχρι να πάρουμε λοιπόν τα αποτελέσματα είχα την τύχη να επισκεφθώ την μια (!!!) τουαλέτα για το κοινό που υπάρχει στο ισόγειο. Την λεκάνη της θα την έφερνε κάποιος σε επαφή με το δέρμα του μόνο στην περίπτωση που ήθελε να αυτοκτονήσει. Τα χαρτιά είχαν ξεχειλίσει από το καλάθι και είχαν διασκορπιστεί σε όλο το πάτωμα κι η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη. Στην βρύση από έξω ο ρουμπινές του ζεστού νερού ήταν βγαλμένος (!!!) ενώ για χαρτί να σκουπίσεις τα χέρια σου ούτε λόγος.
Μόνη ακτίνα αισιοδοξίας μέσα σε όλο αυτό το χαμό τα χαμόγελα των παιδιών καθώς και το χιούμορ που επιστράτευαν κάποιοι σαν ασπίδα απέναντι στον παραλογισμό και την βαρβαρότητα.
Το νοσοκομείο παίδων Πεντέλης έχει ένα… πρωτότυπο σύστημα παραλαβής των αποτελεσμάτων των εξετάσεων. Έξω από τα εργαστήρια υπάρχει ένα κουτί μέσα στο οποίο στοιβάζονται τα χαρτιά με τα αποτελέσματα σωρηδόν χωρίς καμιά ταξινόμηση. Για παράδειγμα οι εξετάσεις που έκανε ο γιος μου αναλύονταν σε 4 διαφορετικά χαρτιά. Σε ένα η γενική αίματος, σε άλλο οι βιοχημικές, σε άλλο κάποια άλλη εξέταση κλπ. Αυτά τα 4 λοιπόν χαρτιά για το προσωπικό του παίδων στην Πεντέλη δεν είναι αυτονόητο πως πρέπει να είναι μαζί! Ούτε επίσης φαίνεται λογικό ο ενδιαφερόμενος να μην ξέρει από πόσα χαρτιά αποτελούνται τα αποτελέσματα των εξετάσεων του! Επίσης θεωρείται δεδομένο πως όλοι οι άνθρωποι ξέρουν να διαβάζουν και πως όλοι είναι Έλληνες, ή τέλος πάντων ξέρουν Ελληνικά!
Οι πιο πολλοί λοιπόν ψάχνανε για το όνομά τους, έβρισκαν ένα χαρτί, το παίρνανε και φεύγανε, χωρίς -πολύ λογικά- να υποψιάζονται πως μέσα στο σωρό υπάρχουν κι άλλα.
Η απάντηση μιας γηραιάς κυρίας που φαινόταν πως ηγούνταν των εργαστηρίων στην απλή ερώτησή μου ”Γιατί όλο αυτό το μπέρδεμα;” ήταν ”Απευθυνθείτε στον διευθυντή που δεν προσλαμβάνει προσωπικό.”. Τώρα πόσο προσωπικό χρειάζεται για να συγκεντρώνει τα χαρτιά των αποτελεσμάτων και να τα πιάνει με έναν γαμω-συνδετήρα μια γαμω-καρφίτσα (δεν έχω απαιτήσεις για κλειστούς φακέλους, ιατρικά απόρρητα και λοιπές πολυτέλειες) δεν ξέρω…
Στην επιστροφή μας λοιπόν στην γιατρό προκειμένου να δει τις εξετάσεις κατά τις 3:30 - 4 με περίμενε ακόμα μια έκπληξη καθώς η κυρία που εξέτασε το παιδί είχε φύγει γιατί έληξε η βάρδια της και στην θέση της υπήρχε μια άλλη. Μετά από μία - μιάμιση ακόμα ώρα αναμονής η άρτι αφιχθείς, χωρίς ιατρική μπλούζα και με ένα κρουασάν στο χέρι γιατρός, μας είπε πως δεν υπάρχει πρόβλημα που δεν εξέτασε αυτή το μωρό και πως ενημερώνεται μια χαρά από το βιβλίο περιστατικών… Αφού έριξε μια φευγαλέα ματιά στις εξετάσεις αποφάνθηκε πως δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. ”Ίωση είναι θα περάσει.” ήταν η διάγνωση. Στην εκ του πονηρού ερώτησή μου για το τι έπρεπε να τρώει το μικρό από την στιγμή που έκανε συνεχώς εμετούς, πέρα των άλλων, μας συνέστησε να πίνει γάλα κανονικά σε αντίθεση με την πρωινή γιατρό που απαγόρεψε το γάλα δια ροπάλου!
Από τις 8 το πρωί φύγαμε από το νοσοκομείο παίδων Πεντέλης στις 6 παρά τέταρτο το απόγευμα… Μετά τα όσα είδαμε και ακούσαμε -όπως κάθε λογικά σκεπτόμενος γονιός πιστεύω- και λαμβάνοντας υπόψη την εικόνα και την ηλικία του παιδιού (δεν είχε κλείσει καλά καλά τον έναν χρόνο) το πήγαμε σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο. Έναντι περίπου 2500 Ευρώ από τα οποία το ΙΚΑ θα καλύψει απειροελάχιστα και παρόλες τις κουτοπονηριές της ιδιωτικής πρωτοβουλίας (π.χ. από την στιγμή που θα μπεις ότι εξέταση υπάρχει και δεν υπάρχει θα στην κάνουνε) ο μικρός έτυχε μιας αξιοπρεπούς φροντίδας και νοσηλείας για 3 ημέρες και εμείς ανθρώπινων συνθηκών παραμονής. Είχε αφυδατωθεί τελείως και αν ακολουθούσαμε τις “συμβουλές” των γιατρών του παίδων η ανάρρωση θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και χρονοβόρα εγκυμονώντας κινδύνους για την υγεία του.
Μετά την παραπάνω περιγραφή επιτρέψτε μου να θέσω κάποια (ρητορικά μάλλον) ερωτήματα:
Σαν εργαζόμενοι και εγώ και η γυναίκα μου πληρώνουμε σχεδόν από έναν μισθό επιπλέον κάθε μήνα στα ασφαλιστικά ταμεία. Αλήθεια, χάριν ποιών υπηρεσιών που μας ανταποδίδει το κράτος υπάρχει αυτός ο κεφαλικός φόρος; Και για να το κάνω ακόμα πιο ξεκάθαρο…
Οι γυναικολόγοι καλώς κακώς οδηγούν τον κόσμο στα ιδιωτικά μαιευτήρια τα οποία σε τσεκουρώνουν κανονικά. Και καλά άμα γεννήσεις φυσιολογικά χωρίς προβλήματα. Αν χρειαστεί καισαρική όπως στην περίπτωση της κόρης μου; Τότε λοιπόν διαπιστώνεις το… χιούμορ που διαθέτει το κράτος όταν μέσω του ΙΚΑ, για τα μαλλιά της κεφαλής σου που πλήρωσες, σου επιστρέφει 350 Ευρώ, χρεώνοντας την καισαρική πόσο νομίζετε; 38 Ευρώ!!!
Για ποιο λόγο πληρώνω επίσης φόρους σ’ αυτό το κράτος το όταν:
- υποβαθμίζοντας συνεχώς τις υπηρεσίες του με οδηγεί για περίθαλψή στους ιδιώτες.
- πληρώνω ιδιωτικά διόδια και κινούμαι σε ιδιωτικούς δρόμου και γέφυρες.
- ενημερώνομαι και ψυχαγωγούμαι από την ιδιωτική τηλεόραση και ακούω ιδιωτικά ραδιόφωνα.
- δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα.
- επικοινωνώ μέσω ιδιωτικής εταιρείας.
- βρέχει, δεν βρέχει, χιονίζει δεν χιονίζει, φυσάει δεν φυσάει, καύσωνα έχει ή δροσούλα, η ηλεκτροδότηση έχει πρόβληματα, καταστρέφοντας συσκευές και κόπους χρόνων.
- ο αέρας που αναπνέω είναι μολυσμένος και για το νερό που πίνω υπάρχουν πολλά ερωτηματικά.
- μετακινούμαι με ιδιωτικές αεροπορικές εταιρείες.
- η εκπαίδευση που μου παρέχει είναι χαμηλότατου επιπέδου με σκοπό απλά την κατάρτισή μου (προκειμένου να σφίγγω τις βίδες με ρυθμό, όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν στους μοντέρνους καιρούς) κι όχι την ολόπλευρη μόρφωση που θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο.
- ουδεμία επαγγελματική ευκαιρία δεν μου προσέφερε από την στιγμή που δεν ανήκα σε ημέτερους.
- έχει αναθέσει την ασφάλειά μου σε διάφορα φασιστοειδή με σεξουαλικά προβλήματα που αρέσκονται στο να δέρνουν απεργούς, μετανάστες, φοιτητές και συνταξιούχους.
Κατά τα άλλα μας κοιμίζουν με εθνικές ομοψυχίες, εθνικές νίκες, εθνικούς κινδύνους, ανάδελφα έθνη, μπάλα, τσόντα και life style. Για να μην μιλάμε… Να καταναλώνουμε αγόγγυστα κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους, βουλιάζοντας στην ξεφτίλα της καθημερινότητας για ένα ξεροκόμματο…
Flashback
Ως γνωστόν εμείς του πατρώου ημερολογίου πάμε 13 μέρες πίσω άρα μην σας φανεί περίεργο που θα αναφερθώ τώρα σε θέματα που άπτονται του απεργιακού πυρετού και του κοντινού παρελθόντος γενικότερα…
Ι
Πριν κάμποσες μέρες λοιπόν ακούγοντας τον σταθμό της εκκλησίας στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου… άντε καλά… ακούγοντας τον ΣπορFM στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, την προσοχή μου τράβηξε ένα διαφημιστικό σποτ. Με υπόκρουση το ”Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο, αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς” μια στεντόρεια φωνή ανήγγειλε τις απεργιακές κινητοποιήσεις των μηχανικών με αφορμή το ασφαλιστικό νομοσχέδιο και ζητούσε την αλληλεγγύη του κοινού.
Δεν είναι υπερβολή αν σας πω πως μου ‘ρθε να καρφώσω το αυτοκίνητο στην πρώτη κολόνα. Αν υπάρχει μια συντεχνία περιχαρακωμένη γύρω από το στενά εννοούμενο συμφέρον της αυτοί είναι οι μηχανικοί (δεν νομίζω πως είναι τυχαίο πως οι μασόνοι είναι η εξέλιξη της κάστας των χτιστών του μεσαίωνα).
Προσέξτε λοιπόν ποιοι ζητάνε την συμπαράσταση του εργάτη, του ανθρώπου της πόλης, ποιοι φτύνουν “τις συνενώσεις σας” και απαξιούν να συγκατοικήσουν στο ίδιο ταμείο με άλλους κλάδους, απαιτώντας την διατήρηση του ευγενούς τους ταμείου:
Αυτοί που έχουν κλέψει αμέτρητα χρήματα από το ΙΚΑ μέσω της μαύρης εργασίας στις κατασκευές.
Αυτοί που έχουν καταληστέψει το δημόσιο (κάθε καινούργιο σπίτι έχει πλέον 100 τετραγωνικά νόμιμα και 50 τουλάχιστον παράνομα).
Αυτοί που έχουν ένα πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την εικόνα των πόλεων και την ποιότητα της ζωής σ’ αυτές.
Αυτοί που σε πάμπολλες περιπτώσεις απασχολούν ανασφάλιστο κόσμο με μισθούς πείνας.
Αυτοί που έχουν ευθύνη για τα περισσότερα εργατικά ατυχήματα (τα μέτρα προστασίας κοστίζουν).
Αυτοί που συγκροτούν την πιο διεφθαρμένη δημόσια υπηρεσία (πολεοδομία).
Αυτοί που έχουν στο… ενεργητικό τους Ρικομέξ, Φουρλή, Φαράν κλπ.
Αυτοί που δεν κάνουν συναλλαγή χωρίς μαύρο χρήμα.
Αυτοί που αξίζουν λιγότερο από τον καθένα τον όρο “επιστήμονας”, μιας και έχουν την πιο περιορισμένη μόρφωση από όλους.
Τους ξέρω, τους ζω καθημερινά, είμαι ένας από αυτούς προσπαθώντας να μην είμαι…
ΙΙ
Περιμένοντας τα βράδια πότε θα… Δεήσει η ΔΕΗ να ξαναδώσει ρεύμα είχα την ευκαιρία να κάτσω με τα πιτσιρίκια στην βεράντα και να χαζεύουμε τον ουρανό στον οποίο -ω του θαύματος!- φαινόταν πολλά αστέρια μιας και δεν υπήρχαν φώτα τριγύρω. Παίζαμε με τον φακό κάνοντας σκιές στον τοίχο την ίδια ώρα που οι διπλανοί έπαιζαν κιθάρα και τραγουδούσαν. Πολλοί κουβέντιαζαν στα μπαλκόνια και η πόλη με τα κεράκια να τρεμοπαίζουν μέσα από τα παράθυρα των σπιτιών έδειχνε αλλιώτικη, πιο προσιτή και φιλόξενη. Θα ‘θελα να παρακαλέσω την ΔΕΗ λοιπόν να κόβει κάθε βράδυ το ρεύμα για 2-3 ώρες τουλάχιστον. Είναι κάτι που αναγκαστικά θα μας σηκώσει από τηλεοράσεις κι υπολογιστές και θα μας φέρει -όπως ο χρυσός- πιο κοντά. Άσε τα πολλά ευεργετήματα που θα έχει η τσέπη μας και η οικονομία του κράτους από την εξοικονόμηση ενέργειας.
Επίσης θα ήθελα να προτείνω και στους υπαλλήλους του ΟΤΕ και της ΕΥΔΑΠ να σκεφτούν και αυτοί το μέτρο της διακοπής των υπηρεσιών που προσφέρουν κατά την διάρκεια των απεργιών. Γιατί δηλαδή όταν απεργούν στον ΟΤΕ να μην κόβουν κι αυτοί το τηλέφωνο; Γιατί οι απεργοί της ΕΥΔΑΠ να μην κόβουν το νερό ή -ακόμα καλύτερα- να μην απαγορεύουν με κάποιο τρόπο την δίοδο των οικιακών λυμάτων στο δημόσιο δίκτυο αποχέτευσης. Ιδίως αυτό το τελευταίο μπορεί να αποβεί ιδιαιτέρως αποτελεσματικό μέτρο ως προς την πίεση του κοινωνικού συνόλου μιας και οι Έλληνες -ως γνωστόν- καταναλώνουν πολύ άρα παράγουν και πολλά… απόβλητα. Φαντάζεστε την πίεση προς την κυβέρνηση που μπορεί να προκαλέσει μια πανδημία χολέρας ή πανούκλας;
ΙΙΙ
Πάντα με αρρώσταιναν οι εθνικές γιορτές. Οι παρελάσεις, οι φουστανέλες, τα καριοφίλια, τα γιαταγάνια, οι παρελάσεις, τα ποιήματα κι όλα αυτά… Η μόνη καλή ανάμνηση που έχω από όλο αυτό το καταθλιπτικό συνονθύλευμα είναι τα τραγούδια που λέγαμε στο σχολείο, “Στα κακοτράχαλα τα βουνά”, “Μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες”, “Ένα παλικάρι 20 χρονών” κλπ. Πολύ μου άρεσαν και ακόμα μου αρέσουν.
”Στα κακοτράχαλα τα βουνά,
με το σουραύλι και το ζουρνά,
πάνω στην πέτρα την αγιασμένη,
χορεύουν τώρα τρεις αντρειωμένοι.
O Νικηφόρος κι ο Διγενής,
κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής..”
Κοιτάξτε πως εντέχνως η εκκλησία έχει παραποιήσει ένα σημαντικό γεγονός της Ελληνικής ιστορίας όπως η επανάσταση του ‘21 με σκοπό τον προσεταιρισμό του και την απόκρυψη του πραγματικού ρόλου της. Όλα τα παρακάτω αποτελούν επιστημονικά αποδεδειγμένες ιστορικές αλήθειες τις οποίες ποτέ δεν διδαχθήκαμε και που μπορείτε να αναζητήσετε σε έγκυρες πηγές.
α) Η επίσημη εκκλησία (το πατριαρχείο) ποτέ δεν “ευλόγησε” την επανάσταση αλλά αντιθέτως ήταν σφόδρα ενάντια. Κι αυτό δεν έγινε υπό τον φόβο των Τούρκων μιας και ο Γρηγόριος ο πέμπτος όχι μόνο τις παραμονές της επανάστασης αλλά και δεκαετίες πριν εξέδιδε φιρμάνια ενάντια σε κάθε μορφή αντίστασης που θα ανέτρεπε το status quo. Μεμονωμένοι κληρικοί (π.χ. Παπαφλέσσας) ήταν αυτοί που στάθηκαν στο πλευρό των επαναστατών.
β) Την 25η Μαρτίου δεν έγινε απολύτως τίποτα στην ιστορία της επανάστασης. Υιοθετήθηκε ως ημερομηνία γιατί βόλευε την εκκλησία (για ευνόητους λόγους) καθώς η έναρξή της επανάστασης θα ταυτιζόταν με την γιορτή του ευαγγελισμού.
γ) Ο ίδιος ο Παλαιών Πατρών Γερμανός τρία χρόνια μετά το ‘21 (και όχι 40 ή 50) έγραψε τα απομνημονεύματά του και δεν αναφέρει τί-πο-τα για Αγία Λαύρα και λάβαρο! Βέβαια για τις ... λαοσυνάξεις μια χαρά είναι ο συγκεκριμένος μύθος.
δ) Μύθος επίσης σύμφωνα με τους ιστορικούς είναι και το κρυφό σχολειό. Κάποιο βέβαια θεωρούν απόδειξη της ύπαρξής του τον πίνακα του Γύζη που αγόρασε ο Εμφιετζόγλου!
-
Πρόσφατα σχόλια
- giorgos - "Ράδιο Blackman"
- antonis_x - "Η οργή του Καν ξεθύμανε πια"
- Μίλτος - "Πίστη και σωτηρία"
- varometro - "Η οργή του Καν ξεθύμανε πια"
- varometro - "Μαρξ - Φρόυντ, σημειώσατε 1"
- Eimarmeni - "Η οργή του Καν ξεθύμανε πια"
- Ο ...μάλλον άνθρωπος - "Μαρξ - Φρόυντ, σημειώσατε 1"
- varometro - "Η οργή του Καν ξεθύμανε πια"
- Ειμαρμένη - "Η οργή του Καν ξεθύμανε πια"
- Διαγόρας - "ΛΑσπες και Ορθόδοξες Συκοφαντίες"
-
Πρόσφατα κείμενα
- Μαρξ - Φρόυντ, σημειώσατε 1
- Ο κος καθηγητής και το δικαίωμα στη μαλακία
- Η οργή του Καν ξεθύμανε πια
- ΛΑσπες και Ορθόδοξες Συκοφαντίες
- Κάν’ το όπως ο ατάλαντος
- Ναρκισσισμός
- Μας έμεινε ο Κότσιρας
- Της Κούβας
- Θέμα χημείας
- Ηθική και Θρησκεία
- Danny Federici 1950 - 2008
- Back to basics part 2
- L’ Eté Indien
- Της εθνικής νίκης
- Flashback
-
Διαβάζω συχνά
-
Meta
Στατιστικά
This page has been viewed 23327 times
Page rendered in 1.7888 seconds
Total Entries: 455
Total Comments: 2088
Total Trackbacks: 5
Most Recent Entry: 07/22/2008 09:54 am
Most Recent Comment on: 08/22/2008 06:43 am
Total Members: 9
Total Logged in members: 0
Total guests: 16
Total anonymous users: 0
Most Recent Visitor on: 08/28/2008 12:38 pm
The most visitors ever was 58 on 04/17/2008 06:56 pm
Περί
Όνομα: ΝίκοςΗλικία: 36
Ύψος: σταθερό τα τελευταία 10, 15 χρόνια
Βάρος: ευμετάβλητο
Σχήμα προσώπου: περίεργο - κάτι μεταξύ ροφού και Bart Simpson
Ζώδιο: Κομψόγναθος με ωροσκόπο Ρινόκερο
Τόπος: Αθήνα
E-mail: varometro_παπάκι_gmail.com
περισσότερα...
Σχόλια... αλλού
