Αγαπημένα μου 80s
Αγαπημένα μου 80′s,
Κάποιος σοφός (ανάμεσα σε διάφορες μαλακίες που είχε πει) είπε πως μοναδική μας πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια. Τώρα λοιπόν μετά από 20 σχεδόν χρόνια σκέφτομαι έναν χαρακτηρισμό για εσάς, την δικιά μου πατρίδα. Για παράδειγμα στην μαρκίζα των 60′s γράφει “Sex, Drugs, Rock & Roll”, των 70′s “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”. Η δικιά σας μαρκίζα για κάποιον παράξενο λόγο παραμένει κενή. Τι θα μπορούσα να γράψω λοιπόν εγώ που με παραλάβατε από τα 70′s οχτώ χρονών με χωρίστρα, κοντά παντελόνια και πουκάμισο με γιακά αεροδρόμιο και με παραδώσατε στα 90′s δεκαοχτώ χρονών με μαλλί ροκαμπίλι, σπυράκια στο πρόσωπο, δερμάτινο μπουφάν και τζιν σωλήνα;
Στο μυαλό μου έρχονται σκόρπιες εικόνες, πρόσωπα, γεύσεις, μυρωδιές… Ο κυρ Τάκης (ετών 85,90) με το σώβρακο στο δρόμο ένα βράδυ του Φλεβάρη του 81, ο Φλωρινιώτης στο “κορίτσι του μπαρ”, κάτι σοσιαλ-ληστές με μουστάκια και ζιβάγκο, ο Κοσκωτάς, τα σακάκια με τις βάτες και τα σηκωμένα μανίκια, ο Michael Jackson να χορεύει πάνω σε πλάκες πεζοδρομίου που αναβοσβήνουν, το μπλε τετράδιο μάρκας “Διεθνές” στην κωλότσεπη, το Hemo, ο αρκουδιάρης Αναστόπουλος στην διαφήμιση του Rexona, η μυρωδιά από το Coperton και την Aqua Velva, η 17 Νοέμβρη, ο Μπουλουγουράς, το ΚΟΔΗΣΟ, το φάντομ της Κοπεγχάγης, ο Στάθης Ψάλτης , οι ντισκομπάλες, οι περμανάντ, ο Αραφάτ, τα παπούτσια Zita Hellas, το Breakdance, τα Κουφώματα, το Χέρτφιλντ, τα τσακάλια του Δαλιανίδη, ο Σαρτζετάκης, ο Χάρρυ Κλυνν, Η Αλανιάρα η Μόιρα και τα άλλα λεωφορεία του ΚΤΕΛ, ο Σαλαμπάσης, οι κάρτες Panini, ο Ιντιάνα Τζόουνς, η κινηματογραφική λέσχη, τα γεμάτα ζωγραφιές και λόγια θρανία, ο Καντάφι, η τσίκνα από τα σουβλάκια έξω από το γήπεδο, το “Πάρε ένα Κοχύλι απ’ το Αιγαίο”, ο Κόπολα, η εφημερίδα Πρώτη, το AIDS, ο Γκάλης, ο Μποϋ Τζορτζ, ο Σιδηρόπουλος, ο Λάιονο κι η Τσιτάρα, ο Περικλής και η Ξανθή Περάκη, ο Ούλωφ Πάλμε, η “αγία” Αθανασία του Αιγάλεω, ο Ραλφ Μάτσιο, η Τζίνα Σπηλιωτοπούλου, ο Νιλς Χόλγκερσον, το Τσάλεντζερ, τα βίντεοκλάμπ, ο Γκορμπατσώφ, η Τρέισι Λορντς, τα φοφίκο, το Live Aid…
Δεν ξέρω… Όσο και να το σκεφτώ καταλήγω στο ίδιο. Αν τα 60′s είχαν αθωότητα και διαμαρτυρία, αν τα 70′s είχαν πολιτικοποίηση και αμφισβήτηση, τα 80′s είχαν… πλάκα!
Σας αφήνω με ένα απόσπασμα από μια ταινία. Αν και κυκλοφόρησε προς το τέλος των 80′s (’88, ’89 κάπου εκεί…) πιστεύω ότι εκφράζει την δεκαετία ολόκληρη, τα οράματα, τους καημούς, τις προσδοκίες, τις ανησυχίες της γενιά μας…
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com 
Είχαν πλάκα όντως, ή είχαν πλάκα γιατί ήμασταν τότε παιδιά? Θα λέμε στο μέλλον ότι και τα 90′s και τα 00′s είχαν πλάκα? Γιατί τώρα που τα ζούμε δεν γελάμε καθόλου…
Γενικά νομίζω ότι όσο απομακρυνόμαστε από μία δεκαετία, την βλέπουμε αλλιώς. π.χ. δεν ξέρω κατα πόσο αυτοί που ζήσανε τα παιδικά τους χρόνια τα 60′s και τα 70′s, τα ζούσανε με τον τρόπο που τα ρομαντικοποιούμε εμείς σήμερα…
Rocean το σκέφτομαι όπως εσύ αλλά έχω την εντύπωση πως κατά την περίοδο αυτή που σχηματικά ορίζεται ως ’80s (και κατά την γνώμη μου πήρε και αρκετά από τα 90′s) η κοινωνία βρέθηκε σε μια καμπή από αυτές που υποθέτω κυκλικά συμβαίνουν στην ιστορία. Μετά από μια περίοδο (από το τέλος του B’ παγκόσμιου πόλεμου μέχρι τα τέλη των 70′s) όπου η ανθρωπότητα (φοβισμένη ίσως από την καταστροφή) έδειξε τάσεις εξανθρωπισμού, με ανάπτυξη της πολιτικής σκέψης, του πολιτισμού, με ενδυνάμωση της συνοχής , έγινε… κάτι και βυθιστήκαμε στο σκοτάδι. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό… Κορεσμός; Η ενεργειακή κρίση; Ο εκφυλισμός του “υπαρκτού σοσιαλισμού”;
Σαν να ξεκινήσαμε λοιπόν από την αρχή, η περίοδος εκείνη απέκτησε τον γκροτέσκο χαρακτήρα του πρωτόγονου, του ακατέργαστου, με το χαζοχαρούμενο και “ανάλαφρο” να εναλλάσσεται με το κιτς. Έχεις δει το “Απόδραση από το LΑ” όπου στο τέλος ο Snake πατάει το κουμπί και στέλνει την ανθρωπότητα στην… λίθινη εποχή; Κάτι τέτοιο νομίζω έγινε στα 80′s. :-)
Κενή ακριβώς δεν είναι η μαρκίζα, αλλά θα σας ξενερώσω λίγο, αυτό πάντως που πάει με τα 80ς είναι το Ρόδα – Τσάντα – Και Κοπάνα!!:)
Όσο για πλάκα, αντικειμενικά είχε πλάκα:
Έχω ακόμα φωτογραφία μου με μαλλί χαίτη και φόρεμα με βάτες.
(Α αυτό το ποστ θα το βάλω στα favorites να μού φτιάχνει την διάθεση!)
Εγώ θέλω να τα βλέπω τα πράγματα πιο αισιόδοξα… Οπότε δεν πιστεύω στην θεωρία του reset… Απλά ένα hibernate περνάμε… :-)
Στην οθόνη γράφει “press any key to continue”… Κάποτε θα το πατήσουμε… Που θα πάει? :-)
Πατρίδα είναι οι αγαπημένες αναμνήσεις τυων παιδικών μας χρόνων και δη των ευχάριστων στιγμών.
@Citronella
Αυτή την φωτογραφία πρέπει να την δω! :-)
@Rocean
Για να δούμε πότε θα το πατήσουμε το ρημάδι…
@δείμος
Νομίζω πως είναι και οι κακές και οι καλές στιγμές. Και να θέλει κάποιος (που προσωπικά το θεωρώ ανόητο) δεν μπορεί να απαλλαγεί από τις κακές στιγμές.
Καλά έχεις πιάσει πολύ αγαπημένο μου θέμα όπως ξέρεις.
Λοιπόν εν πολλοίς συμφωνώ με όσα γράφεις. Τα 80′ς ήταν η απόλυτη αισθητική καταστροφή, ήταν η υπερβολή σε όλα: στις τρίχες, στη διακόσμηση, στα ρούχα, στη μουσική, στον κινηματογράφο, σε ό,τι μπορώ να φανταστώ.
Ευστοχότατη η παρατήρηση ότι είναι η επιστροφή στην Εποχή του Λίθου (του Ογκόλιθου, τύπου ΛεΠα ή Φλωρινιώτη) του Τσιμεντόλιθου (βλ. Μάρκο Λεζέ, Παναγιώτη Σουπιάδη) ή του Κοπρόλιθου (συμπληρώστε ελεύθερα). Δεν έχει σημασία.
Επιβιώσαμε κι αυτό είναι κάτι.
Αλλά προσωπικά αν θέλω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου πρέπει να παραδεχτώ ότι ποτέ δεν έφυγαν από μέσα μου τα 80′ς.
Είναι η μπλούζα με τις βάτες και τις πούλιες που κρύβω κάτω-κάτω στη ντουλάπα και δεν φοράω ποτέ (αλλά και δεν πετάω). Το παντελόνι-σωλήνα που δεν θα ξαναμπει. Το Thriller του Michael Jackson σε κασέτα που δεν θα ξανακούσω. Είναι τα κρύα αστεία τύπου Ρετιρέ που δεν ξεχνάω. Είναι ο λόγος που δεν θα ξανακάνω περμανάντ, αλλά με την πρώτη ευκαιρία κατσαρώνω τα μαλλιά μου (-εις μάτην: δεν ξαναγίνεσαι έτσι 17 χρονών…)
Ναι ok, από θεωρεία πάμε καλά, αλλά δεν ξαναβάζεις κάποια στιγμή μπροστά το Fantastic 80′s γιατί μας τα θύμιζε όλα αυτά και γουστάραμε;
Στα 60′s το συνθημα ήταν “Make Love Not War” πριν το καπελώσουν οι τύποι με τα drags. :)
..πάντως, αν δυσκολεύεσαι, δίνω μια ιδέα για τη μαρκίζα των 80′ς: «Σερενάτα και πάσης Ελλάδος να ‘ούμ’» :D
Α γειά σου! Αυτό ναι! Η σερενάτα θα μπορούσε να είναι στην μαρκίζα των 80′s! Μπράβο Ροδιά! :-)
Παράλληλα μ’ αυτό το κιτς βέβαια, εμείς που αρχίζαμε την ενήλικη ζωή στα 80′s (μόλις είχαμε τελειώσει το σχολείο), πέσαμε στην έκρηξη του new wave και φάγαμε αμάσητο το dark κλίμα και την αισθητική του εκζήτηση… προσκυνήσαμε Joy Division, Cure, Siouxie and the Bunshees, με πάθος θρησκόληπτου. Οι πρώτες συναυλίες στο Σπόρτινγκ και η μεγαλειώδης εμφάνιση των Clash στο Καλλιμάρμαρο μετά από ανελέητο ντίσκο σφυροκόπημα μιας ώρας. Μεγαλεία.
Ο καθείς και τα 80′ς του.
(γεια σου φίλε-συνάδελφε varometro με τα ωραία σου.)
Ρε έχω ακούσει πολλά κι από πολλούς για αυτή την συναυλία των Clash, τόσα ώστε στο μυαλό μου έχει αρχίσει και παίρνει μεταφυσικές διαστάσεις :-). Το Σπόρτινγκ το πρόλαβα και εγώ αλλά μάλλον στα τελευταία του με κάτι συναυλίες συμπαράστασης, διαμαρτυρίας κλπ με Πουλικάκο, Πανούση & Σια.
Βαρόμετρε, μπορείς να μοιραστείς και με μας τους ανεπίδεκτους το όνομα του σοφού? Αρχικά μου έμοιαζε για Λειβαδίτη αλλά τελικά δεν νομίζω πως έχει την κατάλληλη δόση σουρεαλισμού για να περάσει.
Πες με (tell me) plz!!
Είμαι το ίδιο ανεπίδεκτος με σας (και περισσότερο) καθώς δεν θυμάμαι το όνομα του καλλιτέχνη. Αφού σε ενδιαφέρει θα ρωτήσω κάποιες “πηγές” μπας και βρω άκρη.
Επειδή εγώ είμαι καμιά πενταετία και βάλε μεγαλύτερος από την Ιφιμέδεια και από σένα varometro, έχω να πω τούτο:
Η απόλυτη υπερβολή και το απόλυτο κιτς στο ντύσιμο και στο στυλ γενικότερα δεν ήταν στα 80s αλλά στα 70s. Ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας με πολύχρωμα πουκάμισα με τεράστιους γιακάδες, γραβάτα-παλαμίδα (τουλάχιστον 10 πόντους φάρδος, με τεράστιο κόμπο), σακάκια με γιακάδες-μπάτμαν, χαϊμαλιά πάσης φύσεως στο λαιμό (τα οποία φρόντιζαν να επιδεικνύουν αφήνοντας το πουκάμισο ανοιχτό μπροστά στο στήθος) και βέβαια το σήμα κατατεθέν της εποχής, παντελόνι χαμηλοκάβαλο στενό πάνω και με τεράστια καμπάνα στο τελείωμα. Όλα αυτά συνοδεύονταν από μακρί μαλλί ελαφρώς ατημέλητο και γιγάντια φαβορίτα (όποιος έχει δει το Βάσο Αδριανό ή το Σταύρο Παράβα στο ‘Κοροϊδάκι της πριγκιπέσσας’ καταλαβαίνει τι θέλω να πω).
Το κιτς συνεχίστηκε και στο δεύτερο μισό της δεκαετίας βεβαίως, με κάποιες παραλλαγές, επηρεασμένο από την Discoμανία της εποχής: παπουτσάκι ψηλοτάκουνο αλά Φλωρινιώτη, σακάκια και πουκάμισα με τεράστιους γιακάδες αλλά με πιο προσεγμένα και ‘ήπια’ χρώματα, μαλλί πάντα μακρύ αλλά πιο περιποημένο, η φαβορίτα υποχώρησε, η καμπάνα στα παντελόνια συμμαζεύτηκε.
Τη δεκαετία του 80 τα πράγματα συμμαζεύτηκαν ακόμα περισσότερο. Υπήρχαν βέβαια κάποιες extreme επιλογές όπως αυτά που αναφέρονται πιο πάνω (μαλλί-χαίτη, βάτες κλπ.) αλλά αυτά στην εποχή τους φαίνονταν εντελώς νορμάλ και καθόλου εκκεντρικά. Θα έλεγα μάλιστα ότι από το δεύτερο μισό των 80s επικράτησε πιο πολύ το στυλιστικό πρότυπο του κολεγιόπαιδου-γιάπη-καλού παιδιού (βλέπε Τομ Κρουζ στο ‘Top Gun’ και Τσάρλυ Σην στη ‘Wall Street’).
Μην ξεχνάτε πάντως ότι οι μόδες έρχονται και παρέρχονται και ότι ακόμα και κάποια ρούχα μας των 90s τα βλέπουμε σήμερα στη ντουλάπα μας και γελάμε. Το ίδιο πιθανώς θα συμβεί σε λίγα χρόνια και με κάποια από τα σημερινά μας ρούχα.
Κάνω και γω με τη σειρά μου έκκληση στην Ιφιμέδεια να συνεχίσει το ‘Fantastic 80s’. Για εμάς που τα έχουμε ζήσει από κοντά όλα αυτά ήταν πραγματικά τέλειο!
Πολύ μου άρεσε η παρομοίωση γραβάτα-παλαμίδα! :-) Έχεις δίκιο. Στυλιστικά τα 70s ήταν για κλάματα αλλά όπως και να το κάνεις είχαν έναν χαρακτήρα, κάτι που κατά την γνώμη μου έλλειπε από τα 80s σε κάθε επίπεδο.