Γιατί συνεχίζω να μην γουστάρω τον Σαββόπουλο
Πρίν από αρκετό καιρό είχα γράψει ένα κειμενάκι με τίτλο ”Γιατί δεν γουστάρω τον Σαββόπουλο” το οποίο έγινε αφορμή για μια αρκετά ενδιαφέρουσα συζήτηση. Προσπάθησα τότε να τεκμηριώσω το ότι, κατά την γνωμη μου, ο Νιόνιος είναι ίσως ο πιο υπερτιμημένος έλληνας καλλιτέχνης. Εν’ συντομία η συλλογιστική μου (λανθασμένη για πολούς - δεκτό, αλλά αυτή είναι και δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα) είναι απλή: Ο πολιτισμός παράγεται από την ψυχή. Δεν χρειαζεται ούτε κοφτερό μυαλό και εξυπνάδα, αλλά ούτε μπράτσα και κοιλιακούς. Ψυχούλα χρειάζεται γιατί σε τελική ανάλυση αυτό είναι που βγαίνει στο χαρτί, ή στο πεντάγραμμο, ή στον καμβά, ή στην πέτρα και το ξύλο ξέρω ‘γω. Μεγάλη ψυχή, μεγάλος καλλιτέχνης. ‘Ενας μικρόψυχος άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μεγάλος καλλιτέχνης ακόμα και αν διαθέτει ταλέντο.
Διάβασα πρόσφατα ένα βιβλίο του Μανώλη Ρασούλη με τίτλο “Εδώ είναι του Ρασούλη” το οποίο, εκτός από στίχους, περιέχει και μερικά κείμενα για πρόσωπα και πράγματα. Τον Ρασούλη τον εκτιμώ γιατί αφενός μου αρέσουν τα τραγούδια του (ο στίχος του είναι λιτός, έυστοχος και πάντα με μια ισχυρή κοινωνική διάσταση), αφετέρου συμφωνώ με πολλές από τις θέσεις που κατά καιρούς διατυπώνει για το τραγούδι και όχι μόνο. Ένα από αυτά τα κείμενα λοιπόν ο Ρασούλης το αφιερώνει στον φίλο του από τα παλιά Διονύση Σαββόπουλο, ή ”Σαββό” όπως χαρακτηριστικά τον αναφέρει. Αν και του ‘σούρνει τα εξ αμάξης για τα παιχνίδια με την εξουσία, τα Ηρώδεια, τις Ολυμπιάδες κλπ. (δεν έχω σκοπό να αναπαράγω εδώ το βιβλίο, πάρτε το και διαβάστε το, αξίζει τον κόπο!), τον παραδέχεται καλλιτεχνικά και μάλιστα σε κάποιο άλλο σημείο του βιβλίου τον κατατάσει μέσα στα πρόσωπα - κολώνες του ελληνικού πολιτισμού κατά τον 20ο αιώνα.
Παρόλα αυτά σε ένα κείμενο αφιερωμένο στους αδερφούς Κατσιμίχα ύπαρχει μια μικρή παράγραφος που είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο (θα εξηγήσω παρακάτω) νομίζω δικαιώνει την άποψή μου περί καλλιτέχνη μικρού αναστήματος. Περί έξυπνου (αναμφίβολα) ανθρώπου που καβάλα στο άρμα διαφόρων εξουσιών και με τις πλάτες του δισκογραφικού κατεστημένου κατάφερε να ξεχωρίσει και ο οποίος με καμιά παναγία δεν μπορεί να σταθεί δίπλα σε ένα Χατζιδάκι, έναν Θεοδωράκη, έναν Τσαρούχη, έναν Βαμβακάρη και δεν θυμάμαι ποιους άλλους ο συγγραφέας θεωρεί σημαντικότερους.
Ο Ρασούλης λοιπόν, αναφερόμενος στον πρώτο δίσκο των Αδερφών Κατσιμίχα “Ζεστά Ποτά” στον οποίο έκανε την παραγωγή, γράφει:
”Οφείλω να πω ότι πήγα το υλικό και στον Σαββόπουλο, που ήταν τότε διευθυντής στην LYRA, κι όμως τον απέριψε.”(!!!) ”Υποψιάζομαι πως το ‘κανε σαν αντεκδίκηση, γιατί, όταν είπε στον Πάνο που του άρεσε πολύ η φωνή του να ‘ρθει στο στούντιο να ηχογραφήσει το μέρος που είχε στη ζωντανή παράσταση, αυτός προτίμησε να φύγει με τον αδερφό του στο Βερολίνο, όπου είχαν ξαναμείνει.”
Όταν λέει “παράσταση” ο Ρασούλης εννοεί τους Αχαρνής του Σαββόπουλου όπου έπαιρναν μέρος οι Κατσιμιχαίοι. Μιλάμε δηλαδή για 10 χρόνια πρίν τα “Ζεστά Ποτά”!
Ας πάρουμε τώρα τα δύο ενδεχόμενα που μπορεί να οδήγησαν τον Σαββόπουλο (και όχι έναν απλό χαρτογιακά διευθυντή) να απορρίψει τα “Ζεστά Ποτά”:
1) Αν και μουσικός και τροβαδούρος (τρομάρα του) δεν μπόρεσε να διακρίνει ότι καλύτερο βγήκε την δεκαετία του ‘80. Τα “Ζεστά Ποτά” ήταν αναμφίβολα ο καλύτερος δίσκος της δεκαετίας (και εμπορικά πούλησε πάνω από 150.000) αφού -για να χρησιμοποιήσω πάλι λόγια του Ρασούλη- ”...έφερε κάτι καινούργιο, οριοθέτησε το ελληνικό τραγούδι, μιας και για πρώτη φορά τον ηλεκτρικό ήχο τον εξισοποπούσε η μαγεία των μελωδιών, των φωνών και η ελληνοκεντρική διάθεση.” Να με συμπαθάτε αλλά εγώ έναν άνθρωπο, πολύ περισσότερο έναν μουσικό και συνθέτη, που απορρίπτει τα “Ζεστά Ποτά” τον θεωρώ απλά ΑΣΧΕΤΟ.
2) Ισχύει αυτό που υποψιάζεται ο Ρασούλης πως δηλαδή “το κράταγε” των Κατσιμιχαίων από 10 χρόνια (!) για κάτι ασήμαντο. Προσωπικά δεν το θεωρώ πιθανό αυτό το σενάριο και το εκλαμβάνω σαν μια απόπειρα του Ρασούλη να μπαλώσει την κατάσταση προς χάρην της φιλίας τους. Ακόμα όμως και να ισχύει, το θεωρώ όχι απλά μικροπρέπεια αλλά και έγκλημα εναντίον του ελληνικού τραγουδιού. Σύμφωνα λοιπόν με όσα γράφω στην αρχή ένας τόσο “μικρός” άνθρωπος ΔΕΝ μπορεί να είναι μεγάλος καλλιτέχνης. Τελεία και παύλα.
Τι εννοείς μικρόψυχος;
Διαφωνώ όσον αφορά τις απόψεις για τον Σαββόπουλο, όμως αλλο θέλω να πω εδώ.
Νόμίζω συνδέεις το έργο ενός καλλιτέχνη με τις δρατηριοότητες του στην οικονομική/πολιτική ζωή και αυτό είναι απλά λάθος.
Το έργο κάποιου από την διμιουργία και μετά υπάρχει και στέκεται μόνο του.
Δεν θα αναφερθώ σε άπειρα παραδείγματα διάσημων καλλιτεχνών που ήταν από κολόπαιδα μέχρι απλοί ψεύτες, αλλά θα σκέψου το εξής: Αν μαθαίναμε οτι ο Μπετόβεν ήταν κατα συρροή δολοφόνος, βιαστής, πρεζάκιας η Ενάτη θα ήταν λιγότερο εμπνευσμένο έργο;
-----
ΔημήτρηΚ επαναλαμβάνω αυτό που έγραψα πριν:
Τα πρωταρχικά ποιοτικά χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου στα οποία και αναφέρομαι (π.χ. αξιοπρέπεια, αγάπη, απέχθεια ενάντια σε κάθε είδους εξουσία, αυτοσαρκασμός, γεναιοδωρία, αλτρουισμός κλπ κλπ κλπ) η έλλειψη των οποίων συνιστά για μένα αυτό που περιγράφω ως μικροψυχία δεν έχουν σχέση με τις ψυχικές διαστροφές που αναφέρεις (δολοφόνοι, βιαστές). Το “πρεζάκιας” το βρίσκω αδόκιμο και παντελώς άσχετο με τα άλλα. Επίσης το διάσημος καλλιτέχνης δεν σημαίνει και καλός καλλιτέχνης.
Είναι αλήθεια ότι ο Σαββόπουλος είναι “σκατόψυχος”. Όχι, δεν τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά γνωρίζω 4 ανθρώπους που συνεργάστηκαν μαζί του, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους κι έχουν όλοι να πουν τα χειρότερα. Σαββόπουλο, άκουω από πολύ παλιά, έπαιζε ο πατέρας μου στην κιθάρα τα τραγούδια του. Άλλα τα άκουσα πρώτα από άλλους καλιτέχνες κι αργότερα έμαθα πως ήταν του Σαββόπουλου.
μην κρίνεις τόσο βιαστικά.
Ένας τραγουδιστής ή συγκρότημα μπορεί να μας αρέσει μπορεί κι όχι. Αλλά βιαζόμαστε να κρίνουμε καταστάσεις. Υπάρχει περίπτωση να γράψεις το Να με προσέχεις χωρίς να έχεις “ψυχή”; Το Δημοσθένους Λέξης; Την Θαλασσογραφία; Έχει κι άλλα πολλά. Το ότι είναι, τσιγγούνης, αθήγγανος, ηλίθιος, ψώνιο ή “σκατόψυχος”, δεν σημαίνει ότι δεν αγάπησε, ότι δεν μίσησε ότι δεν πίστευε κάποτε σε κάποια πολιτική ή κάποιο κόμα. Μην μπερδεύσε, και οι Κατσιμοίχα έχουν κάνει μαλακίες, κι ο Παπακωνσταντίνου έχει κάνει πολλές γκάφες, κτλ. Κανείς δεν είναι τέλειος.
Ο Σαβ. είναι μορφή, είτε σου αρέσει είτε όχι. Δεν νομίζω ότι κανείς τον συγκρίνει με τον Θεωδοράκη, αλλά έχει προσφέρει πάρα πολλά κι ο Σαββόπουλος. Το ότι δεν δέχτηκε το “Ζεστά Ποτά” είτε από εγωισμό είτε από βλακεία δεν λέει τίποτε. Υπάρχουν studio ή παραγωγοί πολύ μεγαλύτεροι που έχουν απορρίψει ανθρώπους όπως ο Michael Jackson, η Madonna κτλ.
Μιας και μιλάμε για μουσική, εκείνη την εποχή την “καλύτερη μουσική” την έπαιζε ο Σιδηρόπουλος με τους Σπυριδούλα. Οι μελλοδίες που έχει το “Η.” και το “Ψώφια κέφια & Νάυλον ντέφια” δεν τις έχει παίξει άλλος Έλληνας καλιτέχνης.. Τον ακούω και μου έρχονται στο μυαλό Smiths, Cure, κτλ. Βρετανικά συγκροτήματα όχι Ελληνικά! Κι όμως δεν είχε την επιτυχία που είχαν άλλοι, αυτό τι σημαίνει; Δεν λέει τίποτε. Ούτε ότι ο Σιδηρόπουλος ήταν άσχετος, ούτε ότι το Ζεστά Ποτά δεν αξίζει την αναγνώριση που είχε. Δεν ξέρω αν έχει γίνει καλύτερη διασκευή από το “Μάρκος και Άννα”. Είναι από τα λίγα κομμάτια που μου αρέσει η διασκευή κι όχι το original, το άλλο που μου σκέφτηκα είναι το “with a little help from my friends” του Ringo Star, ευτυχώς το είπε ο John Cocker και το έκανε κομμάτι, γιατί του Ringo είναι για τσίρκο.
Αυτά τα πολλά
‘Ηταν απλά ακραία παραδείγματα για να δείξω οτι δεν επηρεάζουν το έργο κάποιου διαχρονικά.
Απογευματάκι, έχω πιεί ένα μπουκάλι κρασί και πάω για το δεύτερο και θεωρώ αστείο να κρίνουμε τον Σαββόπουλο στα σημεία.
Καθώς ξανακούω τον μικρό μονομάχο σκέφτομαι οτι είμαι τυχερός που κάποτε θα μπορώ να λέω οτι τον πρόλαβα ζωντανό.
Λοιπόν, υπόσχομαι ότι την επόμενη φορά που θα βρίσκομαι στην Αθήνα θα σου στείλω ένα μήνυμα. Θα μου κεράσεις ένα καφέ και θα σου πω μοόνο μία μικρή λεπτομέρεια τόσο συνταρακτική που θα επιβεβαιώσει όλα όσα είπες, και στο πρώτο κείμενο και σε αυτό για το Νιόνιο.
Γιώργο θα περιμένω να τα πούμε από κοντά.
ο πάνος είχε μάλλον ραντεβού βερολίνο για ένα ζεστό ποτό στο μπλαιντμπρόι καφέ με τον χάρη και τις ξανθιές.
εε όχι, πές μου εσυ θα προτιμούσες τις αχαρνές?
Μάλλον ετεροχρονισμένα (και κατά κάποιο τρόπο άκυρα) θέλω να αναφέρω δύο κείμενα του Ευγένιου Αρανίτση που γράφηκαν για τον Σαββόπουλο. Ρίξε μια ματιά. (Apropos, νομίζω ότι αδικείς τον Σαββόπουλο - όχι ως προς το ποιόν του ανθρώπου, αλλά ως προς την δυναμική του έργου του. Αν ισχύει αυτό που λένε για τους μεγάλους καλλιτέχνες, ότι ήταν παιδιά του Zeitgeist τους, και υπάκουαν σ’ αυτό, τότε κι ο Σαββόπουλος θα πρέπε να λογίζεται ως τέτοιος.)
Επίσκεψη στον Σαββόπουλο και Βρώμικο ψωμί, σκοτεινή μητέρα
Novalis ευχαριστώ για τα links. Θα τα διαβάσω μιας και εκτιμώ την πένα του Αρανίτση.
Για τον Σαββόπουλο τα είπαμε διεξοδικά στο πρώτο σου κείμενο γι’ αυτόν. Θα ήθελα όμως εδώ να αναλύσω λιγάκι τον συλλογισμό που αποτελεί την κεντρική ιδέα του δεύτερου κειμένου σου. Έχουμε και λέμε λοιπόν:
1η Προκείμενη:
Ένας μεγάλος καλλιτέχνης πρέπει να έχει μεγάλη ψυχή.
2η Προκείμενη:
Ο Σαββόπουλος είναι μικρόψυχος.
Συμπέρασμα: Ο Σαββόπουλος δεν είναι μεγάλος καλλιτέχνης.
Για την πρώτη προκείμενη έχω να παρατηρήσω ότι υπάρχουν τόνοι παραδειγμάτων για μεγάλους καλλιτέχνες που ΔΕΝ ήταν σπουδαίοι ως άνθρωποι και επιπλέον ότι η έννοια της “μεγάλης ψυχής” είναι τόσο αόριστη και ευρεία που οδηγεί σε δύο δρόμους: ή αναζητούμε καλλιτέχνες-αγίους (που θα είναι και οι μόνοι αληθινά μεγάλοι καλλιτέχνες) ή θα πρέπει να αποδεχθούμε ένα μίνιμουμ ιδιοτήτων από αυτές που ονομάτισες σε ένα σχόλιο σου τις οποίες αν διαθέτει ένας καλλιτέχνης θα μπορεί να χαρακτηριστεί σπουδαίος.
Για την δεύτερη προκείμενη τι να πω; Προφανώς έχεις γνωρίσει προσωπικά τον Σαββόπουλο και ξέρεις ότι είναι ανίκανος για αγάπη, ήταν και είναι τρομερά τσιγκούνης, δεν διαθέτει καθόλου αξιοπρέπεια, δεν ξέρει τι θα πει αυτοσαρκασμός (ιδίως για αυτό, έλεος!), ΠΑΝΤΑ ήταν σφουγγοκωλάριος κάθε εξουσίας κλπ, κλπ, κλπ). Μπορεί και να είναι, αλλά έχοντας ακούσει εκατοντάδες φορές τους δίσκους του, έχοντας διαβάσει δεκάδες συνεντεύξεις του και παρακολουθώντας πάνω από μια ντουζίνα συναυλίες του δεν κατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα.
Δυστυχώς, το συμπέρασμά σου βασίζεται σε δύο προκείμενες που δεν είναι καθόλου αυταπόδεικτες, οπότε είναι μάλλον έωλο. Αυτό που θεωρώ όμως ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι ακόμα κι αν αποδείξεις πόσο σκατοχαρακτήρας είναι ο Σαββόπουλος, η εξίσωσή σου “μεγάλος καλλιτέχνης=μεγάλη ψυχή” δεν στηρίζεται ούτε από εμπειρικά
δεδομένα ούτε από θεωρίες της Τέχνης.
Αυτό πάντως που εμπεδώσαμε σίγουρα είναι ότι δεν γουστάρεις το Σαββόπουλο! Αναρωτιέμαι όμως γιατί ντε και καλά πρέπει να εκλογικεύσεις αυτή την απέχθεια με τόσες θεωρίες. Δεν σου αρέσει βρε αδερφέ, πάει και τελείωσε!
@gazakas
Δίπλα στο σπίτι μου υπάρχει μια μονοκατοικία της οποίας ο ιδιοκτήτης είναι αυτό που λέμε νοικοκύρης. Το σπίτι του είναι πάντα περιποιημένο, ο κήπος του είναι τέλειος, τα παρτέρια με τα διάφορα λουλούδια έχουν τέτοια ευθυγράμμιση και συμμετρία που σε κάνει να απορείς, στο τραπέζι της αυλής οι καρέκλες είναι πάντα τακτοποιημένες, το αυτοκίνητό του μονίμως πεντακάθαρο κι αυτόν τον βλέπεις να εποπτεύει με ζήλο τα δρώμενα στην γειτονιά και να καμαρώνει που το σπίτι του συγκεντρώνει τα βλέμματα των περαστικών. Διαθέτει τεράστιες γνώσεις επί παντός επιστητού και η νομική του κατάρτιση, καθώς και οι στενές του σχέσεις με την δημοτική αρχή, του επιτρέπουν να κατακεραυνώνει όλους τους παρανομούντες που απειλούν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το μικρό του βασίλειο. Παρανομούντες (μεταξύ των οποίων και ο γράφων) = ιδιοκτήτες σκύλων που κατουράνε στο πάρκο απέναντι, πιτσιρίκια που πετάνε στο δρόμο συσκευασίες kinder bueno, οδηγοί που παρκάρουν παράνομα, teenagers που ακούνε στην διαπασών metallica κλπ κλπ κλπ. Ε λοιπόν, πιο μαλάκα άνθρωπο από αυτόν δεν έχω ξαναδεί και κάθε φορά που τον συναντάω μου ‘ρχεται στο μυαλό ο Σαββόπουλος…
Για μένα φίλε gazaka ο μεγάλος καλλιτέχνης είναι γενναιόδωρος και σε υλικά αγαθά και σε αισθήματα. Για να σε βοηθήσω να καταλάβεις. Πέρα από το περιστατικό με τους Κατσιμιχαίους, φαντάζεσαι ας πούμε ποτέ τον Σαββόπουλο να χαρίζει ένα τραγούδι του σε κάποιον χωρίς να ζητάει κανένα αντάλλαγμα; Γελάω και μόνο με την ιδέα. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες παλεύουν συνεχώς με τα κύματα σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα από αισθήματα και συναισθήματα (ενίοτε βουλιάζουν κιόλας) γι αυτό δεν μπορεί να είναι άγιοι και συνήθως πεθαίνουν στην ψάθα. Δεν έχουν παρτίδες ούτε με το υπουργείο άμυνας και την ολυμπιάδα, δεν διαθέτουν περιουσία και στα 50 τους δεν κλαψομουνιάζουν γιατί δεν πήγαν στρατό! Αν εσύ ξέρεις κανέναν “νοικοκύρη” μεγάλο καλλιτέχνη σε παρακαλώ και σε προκαλώ να τον αναφέρεις.
Ρωτάς, ”γιατί ντε και καλά πρέπει να εκλογικεύσεις αυτή την απέχθεια με τόσες θεωρίες.” και αναφέρεις με χιούμορ (μου άρεσε πραγματικά αυτό
) ”Δεν σου αρέσει βρε αδερφέ, πάει και τελείωσε!”. Κι ο Σφακιανάκης δεν μ’ αρέσει. Είδες να γράψω τίποτα γι’ αυτόν; Η εμμονή μου με τον Σαββόπουλο έχει να κάνει με το ότι δεν ανέχομαι να πλασάρεται ως εθνικό κεφάλαιο ένας παπάρας. Αν την δει και ο Σφανιανάκης πατερούλης του ελληνικού πολιτισμού να ‘σαι σίγουρος πως θα τα βάλω και με αυτόν.
Επίσης γράφεις, ”Προφανώς έχεις γνωρίσει προσωπικά τον Σαββόπουλο και ξέρεις ότι είναι ανίκανος για αγάπη, ήταν και είναι τρομερά τσιγκούνης, δεν διαθέτει καθόλου αξιοπρέπεια...”. Δεν είχα την τιμή, αλλά όσοι την είχαν αυτά ακριβώς έχουν να πουν!
Πάντα χαρά μου να διαφωνώ μαζί σου.
Και δική μου χαρά -στο κάτω-κάτω μου δίνεις την ευκαιρία να μιλάω για το Σαββόπουλο :-Ρ Θα ήθελα να σχολιάσω όμως δυο σημεία από το τελευταίο σχόλιό σου:
α) “να πλασάρεται ως εθνικό κεφάλαιο ένας παπάρας.” Εντάξει, δεν πρόκειται να επιχειρηματολογήσω ενάντια στο χαρακτηρισμό. Αλλά μήπως θα έπρεπε να σε προβληματίσει λιγάκι το ποιοι ακριβώς τον πλασάρουν ως “εθνικό κεφάλαιο” ή ως “πρόσωπο-κολώνα του ελληνικού πολιτισμού του εικοστού αιώνα”; Και δεν αναφέρομαι σε τυχάρπαστους δημοσιογράφους ή σε κολλημένους ακροατές του, αλλά σε κορυφαίους ομότεχνούς του, όπως είναι ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Λοϊζος, ο Αγγελάκας, οι Κατσιμιχαίοι και τόσοι άλλοι. Εδώ ακόμα και ο Ρασοούλης που του τα σέρνει βλέπεις τι λέει για αυτόν ως καλλιτέχνη. Τόσο έξω πια να έχουν πέσει όλοι αυτοί;
Έπειτα, λησμονείς ή παραβλέπεις το γεγονός ότι το παραπάνω είναι η καλύτερη μεταχείριση που του επιφυλάσσεται. Συνήθως τα τελευταία 20 χρόνια περίπου, ο Σαββόπουλος βάλλεται πανταχόθεν για δημόσιες κυρίως τοποθετήσεις και επιλογές σε τέτοιο βαθμό που νομίζω ότι μόνο ο Νταλάρας τον ξεπερνά (ο Μίκης έρχεται τρίτος και καταϊδρωμένος). Ακόμα και στις περιπτώσεις αυτές όμως σοβαροί άνθρωποι που του ασκούν κριτικοί σχεδόν δεν τολμούν να αμφισβητήσουν το έργο του -τουλάχιστον μέχρι και τα “Τραπεζάκια Έξω”. Και αυτοί έχουν πέσει έξω για την καλλιτεχνική του αξία;
β) “Δεν είχα την τιμή, αλλά όσοι την είχαν αυτά ακριβώς έχουν να πουν!”: “Όσοι”; “αυτά ακριβώς”; Αντί άλλης απάντησης, παραθέτω αυτό το σχόλιο από ένα ποστ του http://www.prosopa.com ( http://www.prosopa.com/?p=253 ) για τον Σαββόπουλο:
“zardav Says:
Φεβρουαρίου 13th, 2007 at 10:18 pm
Ο Σαββόπουλος μπορεί να μην είναι φίλος μου “απο το 65″ αλλά είναι φίλος αληθινός, κι΄αυτός και η ΄Ασπα. Το 89 που πέρασα τρείς μήνες στον Ευαγγελισμό ψιλοετοιμοθάνατος (νομίζανε - εγω δεν είχα καμμία τέτοια πρόθεση!) δεν πέρασε μέρα που να μην έρθει να δει τι γίνεται, κι΄ο φίλος και χειρούργος μου Σπύρος Δρακόπουλος (ο Κοσμάς και Δαμιανός μου, ο Ανάργυρος) τάχε παίξει πιά : Τον έπαιρνε τηλέφωνο στο κινητό μέσα στη μαύρη νύχτα. Αγωνιούσε πραγματικά. Τον ένοιαζε. Ηθελε να ξέρει. Ετσι είναι οι φίλοι. Αν τα διαβάσει αυτά μπορεί και να γκρινιάξει, αλλά στον Τάσο τον Φαληρέα που τον λατρεύανε και πέρασε φριχτές περιπέτειες και ήταν χρόνια στην αιμοκάθαρση μέχρι να παραδώσει, ο Διονύσης και η Ασπα δώσανε και την ψυχή τους. Δεν έχω δεί τέτοιο δώσιμο, τόσο πολύ, τόσο χωρίς όρια και μέτρο και όρους. Εχουν κι΄οι δυό τους περίσευμα καρδιάς πολύ, κι΄ας λένε οτι θέλουνε μερικοί παράξενοι άνθρωποι, ψυχικά μύωπες και εμπαθείς. Σπάνιο ζευγάρι, άνθρωποι καλοί και αληθινοί, με χίλια ελατώματα, χέστηκα, να μου λείπουνε αυτοί που δεν έχουνε ελατώμματα και εκρήξεις και εντάσεις και γωνίες και ακρότητες...”
Μια διόρθωση: “που ασκούν κριτική”, όχι “κριτικοί”!
gazaka νομίζω ότι το θέμα -για την ώρα τουλάχιστον- έχει εξαντληθεί κι ίσως κάπου να ξεφεύγει από τις αρχικές προθέσεις όταν μπαίνουμε σε κουβέντες όπως το σχόλιο από το prosopa.com. Κάποια στιγμή θα επανέλθω φαντάζομαι γιατί ο Νιόνιος είναι (και αυτό του αναγνωρίζω)… περιβόλι.
Όπως νομίζεις, αν και θα ήταν ωραίο να έδινες μια απάντηση στο πρώτο σκέλος του τελευταίου σχολίου μου. Όσο για εκείνο το “ξεφεύγει από τις αρχικές προθέσεις” να το εκλάβω ως μια έμμεση παραδοχή ότι λιγάκι υπερέβαλλες;
Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του σχολίου σου (απόψεις Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Λοϊζου, Αγγελάκα, Κατσιμίχα) έχω να πω ότι ποτέ δεν με ενδιέφεραν και δεν με ενδιαφέρουν οι απόψεις οποιασδήποτε κάστας. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η άποψη του ακροατή. Άσε που το “ομότεχνοί του” δεν τους καθιστά απαραίτητα και ορθώς κρίνοντες. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα ο Χατζιδάκις κάποια στιγμή είχε εκφραστεί με κολακευτικά σχόλια για τον Φλωρινιώτη!
Ναι, το “ξεφεύγει από τις αρχικές προθέσεις” μπορείς να το εκλάβεις ως μια έμμεση παραδοχή ότι λιγάκι υπερέβαλλα.
Θα ήθελα να λάβω και εγώ μέρος στην σηζητηση σας περι “μεγάλου καλλιτέχνη”, παραθετώντας ενα απόσπασμα απ’ τη συζήτηση εν λευκώ υπο Παύλου σιδηρόπουλου: “θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι ένα έργο όταν φεύγει από τα χέρια του δημιουργού του αποκτά δική του προσωπικότητα, δική του ταυτότητα, σύμφωνα με τα οποία χαράζεται η πορεία του και είναι αναφαίρετο δικαίωμα του έργου να ακολουθήσει αυτόνομη καριέρα”. Αναφέροντας τώρα και την προσωπική μου άποψη νομίζω είναι άδικο για το ίδιο το έργο να το συγχέουμε με τις μικρότητες και τα ελατώματα του δημιουργού του, άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλές φορες το έργο είναι αποτέλεσμα της στιγμιαίας έμπνευσης γεγονός που το καθιστά διάφορο της συνολικής χαρακτηροδομής του δημιουργού του. Όλα αυτά βέβαια αρκεί να μην πρόκειται για παραγελια “καλλιτεχνικού εμπορεύματος” που πρέπει να παραδωθεί στην ώρα του υπό συγκεκριμένες προυποθέσεις. Για να επανέλθω λοιπόν στον Σαββόπουλο πιστεύω ότι η πλειονότητα του έργου του μέχρι “τα τραπεζάκια έξω"έχει προέλεθει πραγματικά από μέσα του και άρα αποτελεί και γνήσιο καλλιτεχνικό έργο σύμφωνα με τη λογική και την ηθική του varometro. Παρόλαυτα ο Σαββόπουλος ό ίδος θα συμφωνήσω ότι έιναι παπάρας συνολικά σαν άνθρωπος, άλλα αυτό τουλάχιστον στο δικό μου κόσμο, δεν επηρεάζει το έργο του και την όποια αξία του.
Τέλος θερμή παράκληση προς τον varometrο: Είδα σε παλιότερο post σου ότι έχει σε κασέτα live απ’ το Αν τον Παυλάρα αν εχεις τη δηνατότητα να μου τη δώσεις θα σου ήμουν ευγνώμων… (βλέπεις αδερφέ εγώ είμαι 25αρης και δεν τον πρόλαβα ζωντάνο).
“In the dime stores, the bus stations
people talk over situations
read books repeat quotations
draw conclusions on the wall”
Bob Dylan - Love Minus Zero/No Limit
“Μιλάν για τους αυτόχειρες πολύ
Τον Παύλο, τον Cobain
μ’ αν κάποιος ζει
και λέει: “αγάπη μου...”
του λένε “μην μου κάνεις πως τα ξέρεις όλα”
Φοίβος Δεληβοριάς - Τρένο στην κορυφογραμμή
“Σε αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί”
Διονύσης Σαββόπουλος - Ζεϊμπέκικο
----------------------------------------------------------------
Παιδιά, δικαίωμα σας να νιώθετε όπως νιώθετε. Σε άλλους μιλάνε οι Κατσιμίχες, σε άλλους ο Σιδηρόπουλος, σε άλλους ο Σαββόπουλος. Η τέχνη δεν είναι ποδόσφαιρο.
Ο δρόμος είναι μακρύς και ο χρόνος λίγος. Γιατί να χάνουμε χρόνο κριτικάροντας; Ο καθένας έχει την προσωπική του διαδρομή. ‘Η καλύτερα ...
“He not busy being born is busy dying”
Bob Dylan - It’s alright ma (I’m only bleeding)
Γεια σας κε Σαββόπουλε. Πάντα σας γούσταρα, και πάντα θα σας γουστάρω. Όπως γουστάρω και αυτός που δε σας γουστάρουν - απλά δε θα ήθελα να μιλάω για αυτό το θέμα μαζί τους!
Νίκος Νικηφοράκης
Τον ξέρω πολλά χρόνια τον Σαββόπουλο και δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός σε οτι τον αφορά γιατί τον αγαπάω, κι΄αυτόν και την Ασπα, και τον Κορνήλιο και τον Ρωμανό. Θέλω μόνο να πώ κι΄εγώ πως η τέχνη του, ιδίως η ποίησή του, μ΄έχει σημαδέψει και οτι είναι απο τούς λίγους ανθρώπους που τόλμησαν να βουτήξουν βαθειά μέσα τους προσπαθώντας συγχρόνως να μην κάψουνε τον εγκέφαλό τους και βρεθούνε σε κάνα τρελοκομείο. Ισορόπησε πάνω στο τεντωμένο του σκοινί ο Σαββόπουλος - κι΄εμένα αυτού του είδους οι αθλητές μ΄ενδιαφέρουν. Δεν είμαι υπέρ της φλίπας, αν και την σέβομαι και την τιμώ. Ο Σαββόπουλος εύκολα θα μπορούσε να ήταν άλλος ένας αυτόχειρας, επέλεξε όμως να ζήσει μέσα σ΄αυτήν την κοινωνία - εξ΄ού και οι θέσεις του οι πολιτικοκοινωνικές με τίς οποίες μπορεί κανείς να διαφωνεί όσο θέλει, είχαν όμως πάντα ενδιαφέρον. Σαν αστός, όπως και ο Χατζιδάκις, ο Σαββόπουλος δεν είδε μετά την ενηλικίωσή του το κράτος ή την εκάστοτε κυβερνώσα παράταξη εχθρικά. Ισα-ίσα, προσπαθούσε να δεί τι καλό υπήρχε μέσα στο σκατό. Οπως όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι που έχουν απόψεις και κρίνονται δημόσια, θάχει κάνει και δεκαπέντε χιλιάδες λάθη. Τι σχέση έχει όμως; Η εργασία του είναι ηχογραφημένη. Αν κάτι σου λέει την ακούς και την αποδέχεσαι. Αν δεν σου λέει, τι μιλάμε. Εμένα ας πούμε τα τραγούδια των Κατσιμιχαίων, θές λόγω ηλικίας, λόγω φάσης, λόγω στενοκεφαλιάς, λόγω κακού γούστου δικού μου, δεν μου αρέσανε ποτέ. Εβλεπα πόσο αρέσανε στούς γύρω μου και έλεγα, εντάξει, κάτι συμβαίνει μ΄εμένα, κάτι δεν καταλαβαίνω, ΟΚ. Δεν είπα ποτέ οτι είναι μίζεροι ή γκρίζοι ή μουρτζούφληδες, είπα δεν μου πάει αυτό το ύφος και τελειώσα. Με τα χρόνια ξανακούω τα τραγούδια εδω κι΄εκεί, σε κάνα ταξί, σε κάνα μπαράκι, σε καμμιά καλοκαιρινή ταβέρνα διακοπών και λέω, “τι ωραίο τραγούδι, ποιανού είναι;”.
Αυτά που έγραψα στο μπλόγκ μου για την προσωπική μου σχέση με τον Διονύση και την Ασπα δεν θέλω να τα χρησιμοποιώ για να τον υπερασπιστώ, απλώς τα καταθέτω. Δεν νομίζω οτι χρειάζεται συνηγόρους ο Σαββόπουλος. Εχει τη δουλειά του.
Και κάτι ακόμα, ευκαιρείας δοθείσης που λένε. Η ιστορία του Χατζιδάκι και του Φλωρινιώτη ήταν μια πλάκα και μόνο άνθρωπος χωρίς ίχνος χιούμορ μπορεί να έχει “κρατήσει” οτι ο Χατζιδάκις “έχει εκφραστεί καλά για τον Φλωρινιώτη”. Απλώς του έκανε μια ξεκαρδιστική εκπομπή στο Γ΄Πρόγραμμα με τίτλο “Ενας Αστροναύτης Χωρίς Επιστροφή” με την οποιαν γέλασε και διασκέδασε όλος ο κόσμος - συμπεριλαμβανομένου και του Φλωρινιώτη. (Μέχρι και “Ζάκ Μπρέλ της Ελλάδος” τον είχε ανακυρήξει σ΄αυτή την εκομπή για να καταλάβετε).
Αγαπητέ κ. Δαβαράκη από τα σχόλια σας -αυθαιρέτως- συμπεραίνω τα εξής και διορθώστε με να κάνω λάθος.
Συμπέρασμα α
Ο Σαββόπουλος έχει κοπρολαγνικές τάσεις (”ίσα-ίσα, προσπαθούσε να δεί τι καλό υπήρχε μέσα στο σκατό.”). Ο γράφων είναι ο τελευταίος που θα κρίνει σεξουαλικές συμπεριφορές αλλά πραγματικά θα είχε μεγάλη αξία και θα το εκτιμούσα αν επ’ ευκαιρία της προσωπικής σας σχέσης ρωτούσατε τον εθνικό και ολυμπιακό μας καλλιτέχνη: τελικά μετά από τόσα χρόνια τριβής με τα σκατά ανακάλυψε κάτι καλό σ’ αυτά;
Συμπέρασμα β
Ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν η Αννίτα Πάνια των 70s και των 80s.
Συγχώρα με που εκμεταλεύομαι τη ‘φιλοξενία’ του blog σου, αλλά αν η απάντηση σου στον Άρη Δαβαράκη δεν ήταν μια στιγμιαία κρίση τότε πρέπει να πω πως δύο εξηγήσεις υπάρχουν:
1) Είσαι αχάριστος. Ανθρωποι σαν το Σαββόπουλο και το Χατζιδάκι είναι αυτοί που κράτησαν κάποιο επίπεδο στην Ελλάδα τα τελευταία 60 χρόνια. Τώρα αυτό δε θα το εξηγήσω. Ο κ. Δαβαράκης έχει δίκιο ότι αντί να βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω πήγαν εκεί που άλλοι δεν τολμούν να παν για χάρη όλων μας! Και να λείπουν οι χαριτωμενιές.
2) Δεν έχεις επίγνωση της σημασίας του λόγου και απλώς μιλάς χωρίς να θέλεις να θίξεις κανέναν (ξεχνάς όμως ότι πολλοί διαβάζουν αυτά που γράφουμε).
Σε κάθε περίπτωση να σκεφτείς ποιος κερδίζει από τη σπίλωση ανθρώπων όπως οι προαναφερθέντες.
Και κάνε τον εξής συλλογισμό: Αν μόνο άξιοι και έξυπνοι άνθρωποι πετυχαίνουν κάτι μακροπρόθεσμα ο Σαββόπουλος και ό Χατζιδάκις (και ο Θεοδωράκης) είναι έξυπνοι. Όντας έξυπνοι θα ξέραν ότι με κάποιες από τις “αλλαγές” τους θα χάναν κόσμο και κοινό και λεφτά από πωλήσεις δίσκων και ψυχική ηρεμία και και και. Όπως και έγινε. Αν λοιπόν τα παραπάνω ισχύουν πως είναι δυνατόν να λέει κανείς το ΔΣ συμφεροντολόγο; Τι θα μου πεις: έβγαλε περισσότερα από όσα έχασε; Δε νομίζω. Και στο κάτω κάτω, ο ΔΣ ήταν “αριστερός” και έβαζε το “κεφάλι του στο ντορβά” τότε που δεν ήταν και πολύ της μόδας. Δε χρειαζόταν να πάει στη Μπουμπουλίνας. Θα μπορούσε να “συνεργαστεί”.
Η δική μου θεωρία είναι πως άνθρωποι που κάνουν σοβαρή και δημόσια αυτοκριτική βάλλονται πάντα από τους κάλπηδες, από αυτούς που ποτέ πραγματικά δεν αγάπησαν το έργο και από αυτούς που απλώς βρήκαν μια μάσκα στο πρόσωπο τους για να κάνουν φίλους και να βγάλουν γκόμενες. Βλέπω το “Νο Direction Home” του Scorcese και τους νεαρούς Άγγλους που λένε τα απίστευτα για το Dylan και τις “ηλεκτρικές” του εμφανίσεις και σκέφτομαι: Πως νιώθετε κοιτάζοντας στον Καθρέφτη;
Ν.Ν
Αγαπητό ξωτικό αυτός που κράτησε ένα επίπεδο στην ελλάδα τα τελευταία χρόνια (κατά την γνώμη μου κακώς) είναι ο απλός άνθρωπος, παρότι καθημερινά κακοποιείται από το σύστημα. Ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης και λοιποί βοήθησαν να κάνουν την καθημερινότητά του λίγο καλύτερη, πιο υποφερτή. Ο Σαββόπουλος βοήθησε την δική του τσέπη.
Έχεις δίκιο πως δεν θέλω να θίξω κανέναν. Το χιουμοριστικό συμπέρασμα ”Ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν η Αννίτα Πάνια των 70s και των 80s.” βασίζεται στην άποψη πως ο M.X. δεν θα καλούσε ποτέ στην εκπομπή του κάποιον μόνο και μόνο για να κάνει χαβαλέ, ή για να τον γελοιοποιήσει. Και μια καλή κουβέντα να είπε για τον Φλωρινιώτη που το πρόβλημα δηλαδή; Ας σταματήσει επιτέλους η μετά θάνατον αγιοποίηση και εξιδανίκευση του ανθρώπου. Είναι μάλλον προσβολή απέναντι σε κάποιον που ασχολήθηκε τόσο πολύ και με θαυμαστό τρόπο με τα ανθρώπινα πάθη.
Μπορείτε επιτέλους και εσύ και όλοι οι Σαββοπουλικοί να σταματήσετε το παραμύθι με την χούντα; Αδικείτε τον εαυτό σας σε τελική ανάλυση. Διάβασε εδώ την άποψή μου.
Έχω την εντύπωση πως ο συλλογισμός σου ”Αν μόνο άξιοι και έξυπνοι άνθρωποι πετυχαίνουν κάτι μακροπρόθεσμα” κατά πάσα πιθανότητα αποτελεί λεκτικό ή συντακτικό λάθος γιατί σε κόβω για έξυπνο άνθρωπο. Αν παρόλα αυτά το πιστεύεις πραγματικά να το συζητήσουμε…
Εδω και μερες διαβαζω τα σχολια ενος εμπαθους ανθρωπου. Το να κανουμε κριτικη και πολλες φορες αρνητικη ειναι θεμιτο. το να χρησιμοποιουμε εκφρασεις ως ανω:"Ο Σαββόπουλος έχει κοπρολαγνικές τάσεις” και να εχουμε και την απαιτηση να θεωρειται το μπλογκ μας σοβαρο ακουμπα τα ορια του χυδαιου. Βεβαια τα εχω βαλει με τον εαυτο μου… αντι ν’ακουσω τον υπεροχο νεο δισκο με τους καταξιωμενους μουσικους (Λαντσια, Κιουρτσογλου) που τον πλαισιωνουν καθομαι και διαβαζω την αρλουμπολογια καποιου… αφου ανακατωθηκα με τα πιτουρα ομως θα δωσω την αποψη μου. δεν θα αναλυσω στιχους, ουτε θα μεινω στο ν’αντικρουσω τα επιχειρηματα καποιων σημειο προς σημειο γιατι δεν γινεται. δεν γινεται γιατι δεν γινεται ... τοσο απλα… μπορει να εξηγησει κανεις την ανασταση? κανενας… απλα εγινε. ποιος θα εξηγησει το θαυμα? κανενας… απλα συνεβη. γνωρισε ο μικρος μας τοπος εναν εξοχο δημιουργο. ο Σαββοπουλος ειναι συνεχεια μεγαλων ανθρωπων οπως ο Σεφερης και ο Σολωμος. Ειναι θαυμα! Σε μια εποχη που ο δεκαοκταχρονος δεν κατεβαινει να διεκδικησει την ψυχη του με καποιο φορτηγο, αλλ’ αντιθετως καθεται ξεχειλωμενος στην πολυθρονα με το ποντικι στα χερια, ερμαιο του υλοζωισμου και του πνευματικου πολτοποιητικου ξεπεσμου,ναι! θαυμα ειναι που υπαρχουν Σαββοπουλοι. Σαββοπουλοι που δημιουργουν και επιμενουν και λοιδορουνται απο “την τσογλανοπαρεα που κανει κριτικη”. Επλεξαν να λοιδορουνται απο το varometro (βλεπε notis)παρα να παραιτηθουν απο τη μαχη βαζοντας θηλια στο λαιμο. οι Σιδηροπουλοι και οι Ασιμοι αποτελουν την προσωποποιηση της παραιτησης απο τα προβληματα, απο τον αγωνα, απο την υπευθυνοτητα γενικα. Απετυχαν και το ενιωσαν γιαυτο εφυγαν. Ο Σαββοπουλος ομως επελεξε να συνεχισει και να παλεψει γνωριζοντας οτι ο δρομος της αντιπαραθεσης και των διεκδικησεων μεσα στην αγορα μεσα στην κοινωνια ειναι πιο δυσκολος. Αν ειχε χαπακωθει στα 25 του θα ηταν ηρωας. Αλλα ηρωες ειναι αυτοι που πεφτουν μεσα στη μαχη. Απο ποτε οι βολεμενοι, οι κακομοιρηδες, οι μοιρολατρες δηλαδη οι αυτοχειρες ειναι το συνωυμο του ηρωα? Κι απο ποτε αυτος που ζει που δημιουργει , που ενοχλει και που θετει τον εαυτο του στην βασανο της κριτικης θεωρειται βολεμενος?
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ αβιαστο: Γρηγορα σε ενα βιβλιοπωλειο να αγορασετε το τρομερο λεξικο του Σταματακου η εστω εκεινο του Μπαμπινιωτη μπας και καταλαβετε οτι εκεινος που παλευει στους χωρους της αγορας και γινεται αντκειμενο κριτικης ,απο τους σοβαροφανεις κριτικους που ρεβονται μια νοτα ρε ματζορε μαζι με το ανθρακικο της coca cola οντας γνησιοι αντικαπιταλιστες, εκεινος ειναι κατι… Και αυτη ειναι η ουσια του κοινωνικου βιου… Να εισαι κατι κι οχι χαπακωμενος Σιδηροπουλος…
Δύο μόνο παρατηρησούλες στο γλαφυρότατο σχόλιο.
Όσο έγινε λοιπόν η ανάσταση, όσο αναστήθηκε ο ραβίνος τζεσουά άλλο τόσο ”γνώρισε κι αυτός ο τόπος εναν εξοχο δημιουργο”!
Κάποτε ο gazakas είχε πει το ανεπανάληπτο ”έλλειψη συμπαγούς πολιτικής ιδεολογίας” μεταφράζοντας το “όπου φυσάει ο άνεμος (της κονόμας)” του Νιόνιου. Τώρα αγαπητέ aperol έρχεσαι να γράψεις την απόλυτη ατάκα με το ”ο δρομος της αντιπαραθεσης και των διεκδικησεων μεσα στην αγορα είναι πιο δύσκολος”. Θα συμφωνήσω δε απόλυτα γιατί ο Μάτσας, η Λύρα, ο Λαμπράκης, ο Βαρδινογιάννης κλπ. είναι όντως σκληροί διαπραγματευτές στην μοιρασιά. Ξέρεις τι ψυχικό σθένος και τι ανάσθημα πρέπει να δείξει ο καλλιτέχνης στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ιδίως όταν έχει να κάνει με εβραίους;
Α, και δεν έχω καμιά απαίτηση το blog μου να θεωρείται σοβαρό.
Η ανασταση ειτε εγινε ειτε δεν εγινε παραμενει θαυμα… Ειπαμε ΛΕΞΙΚΟ!!!
Επειτα ο χωρος της αγορας ειναι οντως αυτος που περιγραφεις. Η απαντηση σε ολο αυτο το βουρκο των απατεωνων επιμενεις οτι ειναι η παραιτηση? Η αρνηση? Το λεει και ο Θουκυδιδης καπου: οτι Σιδηροπουλοι και Ασιμοι αυτοκτονησαν “ωστε την ευθυνη διαφυγειν”.Αν δεν καταλαβαινεις τι σημαινει “ μενω στη μαχη και δεν καταθετω τα οπλα (σημειωση: τον αντιπαλο δεν τον επιλεγουμε)και τρωω λασπη και κανω και λαθη” τοτε σου εχω δουλεια. ξεκινα να διαβαζεις την Ιστορια του Θουκυδιδη και θα δουμε στη συνεχεια τι αλλο πρεπει να διαβασεις.
Στη μαχη να ξερεις για να καταφερεις κατι ισως χρειαστει να συνδιαλαγεις και με τον αντιπαλο.
Λεω τα αυτονοητα αλλα τι να κανω?
Ο Σαββοπουλος ειναι μια ιστορια παντως για την μουσικη μας κληρονομια. Αν δεν συμφωνουμε με καποιες σελιδες της Ιστοριας μας η λυση δεν ειναι να τις σκισουμε.
Varometro, η κριτική σου περί του θέματος της Χούντας φαίνεται να συνοψίζεται ως εξής (προσθέτω αρίθμηση για να αναφερθώ μετέπειτα)
“ (1) Ήσασταν παρών μήπως στο συγκεκριμένο περιστατικό; Κύριε Γαζάκη μου, (2) ξέρετε πόσο κόσμο γνωρίζω που έφαγε, ή που λέει πως έφαγε ξύλο στην Χούντα; (3) Μήπως εσείς το θεωρείτε εξαργυρώσιμο τίτλο τιμής; Δεν νομίζω… (4) Αυτό που μπορώ να σας πω με βεβαιότητα είναι το ότι την εποχή που ο πατέρας μου ήταν εξορία στην Γυάρο και είχε χάσει για 7 χρόνια την δουλειά του, ο Αγαπητός Διονύσης έβγαζε 2 ή 3 δίσκους (διορθώστε με αν κάνω λάθος), έκανε εμφανίσεις σε μαγαζιά και μπουάτ και εκτόξευε στα ύψη την καριέρα του.”
Φαίνεται πως έχεις μια πολύ προσωπική οπτική γωνία: σα μύωπας που φοράει γυαλιά σπασμένα και σιγά σιγά συνηθίζει να μην κοιτάει σε ορισμένες κατευθύνσεις. Και που ‘σαι: μύωπας είμαι και εγώ. Σύγκριση κάνω, όχι κριτική.
Ως προς το (4). Ίσως αν μπορούσες να ρωτήσεις τον πατέρα σου αν γυρνούσε πίσω αν θα έκανε κάτι διαφορετικά να αποφύγει τη Γυάρο ίσως αυτό να σου έδινε μια πρώτη απάντηση και αν έλυνε το πρόβλημα. Βέβαια δε θα με εξέπληττε αν η απάντηση ήταν αρνητική. (Υπάρχει και σχετική βιβλιογραφία στην ψυχολογία). Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να αρχίσεις να κρίνεις τους ανθρώπους βάσει της δικής τους πορείας (που άρχισαν, που πήγαν, τι εναλλάκτικές είχαν) και όχι βάσει της οικογενειακής σου. Θα πρέπει να μάθεις να κρίνεις αν οι στόχοι του καθενός είναι άξιοι και όχι αν οι πράξεις τους συμβαδίζουν με τους στόχους σου. Αν δηλαδή κάποιος μπορούσε να κάνει κάτι να αποφύγει τη Γυάρο και να γλυτώσει την οικογένεια του από λογής περιπέτειες και το έκανε, με προσωπικό και εσωτερικό κόστος, αυτός ο άνθρωπος είναι κατώτερος από έναν άλλον που πήγε στη Γυάρο αφήνοντας την οικογένεια του γιατί ο ίδιος προσωπικά δεν άντεχε να το αποφύγει; Μεγάλη συζήτηση χωρίς μία απάντηση και κάποια από αυτά που γράφω μπορούν να παρερμηνευθούν. Επαφίομαι στην αγάπη σου.
Ως προς το (1). Ούτε ο κύριος Γαζάκης, ούτε εγώ, ούτε εσύ ήσουν εκεί. Όπως επίσης ούτε εκεί που ήσουν δεν ήταν ο Σαββόπουλος. Και έτσι δεν μπορείς να λες χωρίς λόγο και αιτία ότι ο Σαββόπουλος λέει ψέματα. Ξέρεις πόσο εύκολο θα ήταν να τον ξεμπροστιάσει κάποιος όταν κάνει τέτοιες δηλώσεις δημοσίως; Και απ’ όσο γνωρίζω κανένας δεν το έχει κάνει αυτό. Αυτό που κάνεις είναι λασπολογία.
Ως προς το (2) πλέον ... Αυτό ήταν το καλύτερο… Να το επαναλάβω “ξέρετε πόσο κόσμο γνωρίζω που έφαγε, ή που λέει πως έφαγε ξύλο στην Χούντα”. Στη στατιστική αυτό μάλλον λέγεται κακό δείγμα (biased sample). Στο δικό μου δείγμα δεν ξέρω κανένα που να είπε ότι έφαγε ξύλο και να μην έφαγε (και ξέρω άτομα που έφαγαν ξύλο και που πήγαν εξορία). Και σκέφτομαι μήπως στον πολιτικό χώρο που μάλλον κινήσε ή που κινηται η οικογένεια σου υπάρχουν πολλοί που σε αντίθεση με την άποψη σου στο (3) (δηλ. “Μήπως εσείς το θεωρείτε εξαργυρώσιμο τίτλο τιμής; Δεν νομίζω…") ακριβώς αυτό κάνουν. Και επειδή έχασαν την “ευκαιρία” λένε τώρα ότι θέλουν.
Είμαι με τον aperol και το Gazaka. Ο Σαββόπουλος και ο Χατζιδάκις μου άνοιξαν τα μάτια και το μυαλό σε μια εποχή που μάλλον κάνει το αντίθετο.
Όσο για την υπόνοια σου στην υπόθεση μου ότι “Αν μόνο άξιοι και έξυπνοι άνθρωποι πετυχαίνουν κάτι μακροπρόθεσμα”, να ξαναδιαβάσεις προσεκτικά και θα δεις ότι λέω “μακροπρόθεσμα”. Και 40 χρόνια είναι όπως και να το κάνουμε πολύς καιρός. Και νομίζω ότι θα συμφωνήσεις πως ακόμα και αν υπάρχουν εξαιρέσεις, η πλειοψηφία των περιπτώσεων πέφτει μέσα σε αυτήν την υπόθεση. Τουλάχιστον εγώ έτσι πιστεύω. Αν εσύ πιστεύεις αλλιώς να θυμηθείς όλους τους πρωθυπουργούς, τους δικτάτορες και τους υπουργούς που μια μέρα κάτσαν ένοχη στο σκαμνί του κατηγορούμενου. Αν εσύ πιστεύεις αλλιώς να αναρωτηθείς μήπως έχεις κανένα σύνδρομο - αυτό του κατατρεγμένου. Και κανένα πρόβλημα δηλαδή με αυτό, αλλά να μου πεις πως θα γίνει ο κόσμος καλύτερος αν όλοι δεν εμπιστευόμαστε κανένα - ακόμα και τους “συντρόφους” που “λένε πως φάγαν ξύλο”.
Τέλος, στο σχόλιο σου “αυτός που κράτησε ένα επίπεδο στην ελλάδα τα τελευταία χρόνια (κατά την γνώμη μου κακώς) είναι ο απλός άνθρωπος, παρότι καθημερινά κακοποιείται από το σύστημα” να πω τα εξής. Τα περί συστήματος ... Άνθρωποι είναι, δεν είναι συστήματα! Άσ΄το αυτό, κάθε πολιτική πεποιθεση με το λεξιλόγιο. Κάποιοι άνθρωποι δείξαν επίπεδο. Πάντως ένα μεγάλο μέρος όχι μόνο δεν έδειξε, αλλά έριξε το επίπεδο. Γι αυτό και όλα τα ‘παράθυρα’ υπάρχουν ακόμα. Γι αυτό και κάψαν το μνημείο του αγνώστου στρατιώτη. Ε βέβαια αν ο Χατζιδάκις μπορεί έστω και για πλάκα να συγκριθεί με την Πάνια, τότε γιατί να μην το κάψουμε;
Πάντως μπράβο που ακόμα συζητάμε. Και γούσταρα πολύ που είδα ότι η “δεύτερη γυναίκα της ζωής σου” είναι η κόρη σου. Κόρη δεν έχω, αλλά φαίνεται πως κάποια κοινά τα έχουμε.
Ολοι εχουμε κοινα με το βαρομετρο… για δες ξωτικο. Κι εγω εχω κοινα μαζι του. Αυτος αηδιαζει με το Σαββοπουλο ενω εγω με το Νταλαρα! Χαχαχαχα…
Η αληθεια ειναι οτι δυστυχως ο Σαββοπουλος δεν εφαγε πολυ ξυλο στην Μπουμπουλινας γιατι ακομα ζει… Φτου ρε γαμωτο αυτη η παλιοχουντα ουτε μια εκτελεση σε παλιοφασιστες Σαββοπουλους δεν καταφερε!
Αλλα αυτη η καχυποπτη προσεγγιση του φιλου μας ( πχ."Ήσασταν παρών μήπως στο συγκεκριμένο περιστατικό; Κύριε Γαζάκη μου")ειναι του τυπου “το ξερω εγω!!! Μου το ειπε η συνιφαδα του μπατζανακη μου που η ξαδερφη της ειναι καφετζου και ριχνει καλα τα χαρτια οτι ο Σαββοπουλος ειναι πρακτορας της CIA…
Χαχαχαχα… να σαι καλα πατριωτακι!
Για κοίτα ρε που μας την έπεσε με ομοβροντίες το fan club του Σαββό. Βαράτε ρε Γαζακοξωτικοαπερολιστές. Βαράτε να δω τι θα καταλάβετε…
Τέτοια αντίδραση δεν είδα ούτε από το fan club του Κότσιρα ο οποίος αποτελεί το δεύτερο αγαπημένο μου θέμα μετά τον Διονύση, με τον Νταλάρα τρίτο (εδώ συμφωνούμε φίλε aperol).
Η αλήθεια είναι πάντως πως η όλη κουβέντα έχει κουράσει και λίγο πολύ τα ίδια πράγματα ανακυκλώνονται. Ξωτικό κρατάω τις παρατηρήσεις σου. Χωρίς να αποφεύγω να απαντήσω, αν και διαφωνώ καθέτως με κάποιες απόψεις σου (π.χ. Γυάρος), κρατάω το “Επαφίεμαι στην αγάπη σου”.
Το τι έκανε ο Σαββό επί χούντας είναι μάλλον ελάσσων, αλλά aperol ρίξε μια ματιά σε αυτά που γράφει <a >ο πενηντάρης</a>.
Για τον Κότσιρα θα συμφωνήσω απόλυτα -ο Νταλάρας είναι άλλο κεφάλαιο…
Και μαλλον θαυμαζεις κι εσυ Πανουση. Το καταλαβα απο κατι τσιτατα που ξεπατικωσες στο μπλογκ σου. Οντως το θεμα εξαντληθηκε. Παντως για το ραβινο Τζοσουα ενα εχω να πω! Καλη Ανασταση!!! Κι αν δεν αναστηθει αυτος ας αναστησουμε εμεις την αγαπη μας και την ψυχη μας. Και του χρονου παιδες!
Aperol όντως ο Τζιμάκος μ’ αρέσει πολύ. Και μια και ήρθε η κουβέντα σ’ αυτόν, νομίζω πως μια μόνο φράση του λέει πολλά για τον Σαββόπουλο. Συγκεκριμένα ξεκινάει να τραγουδάει το “Δημοσθένους λέξις”:
”Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή...”,
για να σταματήσει το τραγούδι και να πει:
”Άντε ρε μεγάλε. ‘Εβγα επιτέλους...”.
Τον ειδα φετος στη θεσσαλονικη. Ειναι απαιχτος. Οταν τον ρωτησαν για την κριτικη που εκανε στο Σαββοπουλο για το τραγουδι “perfect day” και γενικα για τις διασκευες ειπε πως ο Σαββοπουλος ειναι ενα συμβολο και θα περιμενε κανεις πιο σωστες κινησεις, αλλα επειδη τον αγαπαμε γι’αυτο του κανει κριτικη. Και μην ξεχναμε οτι εκτος απο το Λαζοπουλο, τον Καφετζοπουλο, τον Ρασουλη και ο Σαββοπουλος πηγε στο δικαστηριο και τον στηριξε στην υποθεση με τον Εβραιο Νταλαρα.
“Μια και έχω τρία εκατομμύρια πρόχειρα
ΝΤΑΛΑΡΑΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ”
Varometro η απάντηση σου με ικανοποιεί πλήρως. Δε γνωριζόμαστε προσωπικά, επομένως έκανα κάποιες απλές σκέψεις. Χαίρομαι που κράτησες το σημαντικότερο.
Νομίζω πως ήρθε η ώρα του Νταλάρα
ναι ρε παιδια βαρατε τον Εβραιο
Επεσα τυχαία πάνω σε αυτήν την σελίδα ψάχνοντας για παρτιτούρες για το τραγούδι “Ζεϊμπέκικο”. Λοιπον οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατι εδώ και ένα 20άλεπτο έχω βγάλει τα έντερά μου απο τα γέλια (στο σημείο της κοπρολαγνειας κόντεψα να πάω απο έλλειψη οξυγόνου - πρέπει να μπεί ειδική σήμανση στην αρχή της σελίδας).
Όμως… Ότι άνθρωπος και αν είναι ο Σαββόπουλος, όταν ακούς κάποια τραγούδια του και σου σηκώνεται η τρίχα, αλήθεια σε ενδιαφέρει;
Αν φας ενα ψωμί και σου αρέσει, και μετά μάθεις οτι ο φούρναρης ήταν μεθυσμένος όταν το έφτιαχνε (και του πέτυχε έστω και απο τύχη) έχει καμία σημασία;