Ο τίτλος δεν έχει καμία σχέση με το θέμα. Απλά, πάντα ήθελα να γράψω κάτι με τίτλο “Κβαντική προσέγγιση της δομικής αειφορίας των σημασιολογικών συστημάτων λεξικής ετερογένειας”, ή τέλος πάντων κάτι που να περιέχει οπωσδήποτε κάποια από τις λέξεις “κβαντική “, “αειφορία “, “ετερογένεια”, “σημασιολογική” και τώρα που δεν έβρικα τίτλο για το παρακάτω κείμενο το σκέφτηκα…

Η κυρία Πίτα πρέπει να είναι πάνω από 80, πολύ πιθανόν πάνω κι από 85, αλλά για τα χρόνια της στέκει μια χαρά. Βαδίζει αργά αργά (όπως μιλάει), ακουμπώντας και σε κάνα τοίχο που και που, αλλά τις δουλειές της στην γειτονιά τις κάνει. Φτάνει δηλαδή μέχρι τον φούρνο, το μπακάλικο, την εκκλησία απ’ την οποία δεν απουσιάζει σχεδόν ποτέ. Φοράει πάντα γυαλιά με σκελετό “πεταλούδα”, σαν κι αυτά που φορούσαν οι κυρίες στις ασπρόμαυρες ταινίες του ‘50 και κρατάει με το ένα χέρι κολλημένη πάνω της μια μεγάλη δερμάτινη μαύρη τσάντα. Τελείως αφύσικα μοιάζουν τα βαμμένα με καραμπογιά μαλλιά της σε σχέση με το γεμάτο ρυτίδες πρόσωπό. Η απόχρωση τους δεν είναι σταθερή και παίζει από το ανοιχτό “κομοδινί” μέχρι το καφέ σκούρο της καρυδιάς και ενίοτε το off black. Όσες φορές την βλέπω φοράει πάντα ταγιέρ (σκούρου χρώματος συνήθως) και πάντα καρό! Στο μπακάλη θα πάει, φοράει ταγιέρ με μικρά καρό. Στο φούρνο θα πάει, φοράει ταγιέρ με μεγάλα καρό. Δεν ξέρω αν το πατρικό της όνομα (το Πίτα είναι από τον άντρα της) φέρει το συνθετικό “Mac”, αλλά δεν νομίζω πάντως πως έλκει την καταγωγή από τα highlands (άλλωστε η κατατομή της δεν συνηγορεί σε κάτι τέτοιο), ώστε να δικαιολογείται αυτή η εμμονή με τα καρό.

Ο Βαγγέλης ο κλειδαράς δεν έχει καμία σχέση με την κυρία Πίτα… Είναι ένας μπρουτάλ τύπος με χαρακτηριστικά λαμόγιου, μελαμψός, εύσωμος, με μαλλί χαίτη κατευθείαν από τα ‘80s και τατουάζ στο χέρι που σου δίνει την εντύπωση του ανανήψαντος διαρρήκτη που έγινε κλειδαράς προκειμένου να εκμεταλλευτεί τις… γνώσεις του. Την δουλειά του πάντως την κάνει και τον βλέπουμε συχνά μιας και η παλιά εξώπορτα της πολυκατοικίας όλο και κάποιο μερεμέτι θέλει. Μια η κλειδαριά, μια το πόμολο, μια ο μεντεσές…

Η μοίρα το ‘φερε σήμερα το πρωί να συναντηθούμε στην πόρτα της πολυκατοικίας η κυρία Πίτα, ο Βαγγέλης και ‘γω. Ο Βαγγέλης έφτιαχνε την κλειδαριά, εγώ έμπαινα και η κυρία Πίτα έβγαινε προσπαθώντας να περάσει ανάμεσα από τα σκόρπια στο πάτωμα εργαλεία του Βαγγέλη. Αφού αλληλοανταλλάξαμε “καλημέρες” ακούω την κυρία Πίτα να λέει στο Βαγγέλη ”Τι τραβάτε και ‘σεις να σας κουβαλάμε εδώ Σαββατιάτικα…” (πάαααντα με το ‘σεις και το ‘σας η κυρία Πίτα).

Την απάντηση του Βαγγέλη την θεωρώ (ειλικρινά και χωρίς ίχνος πλάκας) βγαλμένη μέσα από τις ταινίες των αδερφών Μάρξ και των Monty Pythons, όχι απομονώνοντας την σαν φράση, αλλά συσχετίζοντάς την με τα πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται. Την αφήνω ασχολίαστη αφού σημειώσω την διατήρηση του πληθυντικού της ευγενείας και σας πω πως ακόμα γελάω…

Τι απάντησε;

”Δεν γαμείτε κυρία Πίτα μου… Τη δουλειά μας κάνουμε.”