L’ Eté Indien

Ημ/νία: Friday, April 04, 2008
Κατηγορία(ες) Επίκαιρα Τέχνη | (9) Σχόλια | (0) Trackbacks

O Ζυλ Ντασέν μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθής. Νομίζω όμως πως αυτή η ήρεμη και ευγενική μορφή για μένα αλλά και για πολύ κόσμο δεν θα μείνει στην ιστορία ως ένας πολύ μεγάλος σκηνοθέτης παρά το “Brute Force”, το “Ποτέ την Κυριακή”, την “Φαίδρα”, το “Τοπ Καπί”. Αντιθέτως ο σύγχρονός του (και φίλος του) Ελία Καζάν έχει κερδίσει μια περίοπτη θέση στο πάνθεο των ηρώων της έβδομης τέχνης και του πολιτισμού γενικότερα.

Προσέξτε όμως πως για ένα “κλικ” η ιστορία θα μπορούσε να ήταν πολύ διαφορετική. Εξαιτίας της δειλίας, του αμοραλισμού, της υπέρμετρης φιλοδοξίας του Καζαν οι πόρτες του Χόλυγουντ και της Αμερικής έκλεισαν για τον Ντασέν (και πολλούς άλλους) από την στιγμή που ο μέχρι τότε φίλος του αποφάσισε στις αρχές της δεκαετίας του ‘50 να συνεργαστεί με την επιτροπή του Μακάρθι (μαζί με τον Γουώλτ Ντίσνεϊ, τον Γκάρι Κούπερ κ.α.) και να καταδώσει τους συναδέλφους του, βοηθώντας τον κομουνιστοφάγο γερουσιαστή στην δημιουργία της περιβόητης μαύρης λίστας.

Πόσο διαφορετική θα μπορούσε λοιπόν να ήταν η ιστορία αν ο Ντασέν είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον Τένεσι Ουίλιαμς και τον Τζον Στάινμπεκ, να σκηνοθετήσει ένα “Λεωφορείο ο πόθος”, ένα “Ανατολικά της Εδέμ”, ένα “Λιμάνι της αγωνίας”, να συνεργαστεί με τον Μπράντο και τον Ντην αντί για τον Φούντα (σ.σ. ο Φούντας είναι κλάσεις καλύτερος ηθοποιός κι από τους δύο, απλά τον αντιπαραβάλω σε επίπεδο φήμης και προβολής). Πόσο διαφορετικό θα μπορούσε να ήταν το καλλιτεχνικό status του Ντασέν αν είχε τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο στα πόδια του;

Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια σε μια τελετή απονομής των όσκαρ όπου ο γηραιός Καζάν παρέλαβε το βραβείο για την συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο, η μισή αίθουσα χειροκροτούσε όρθια (standing ovation το λέμε αυτό στο Αγρίνιο), την ίδια στιγμή που η άλλη μισή εξέφραζε την διαμαρτυρία της μένοντας απαθής. Ο Εντ Χάρις κάθονταν στην θέση του εμφανώς προβληματισμένος την ίδια στιγμή που ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο δίπλα χειροκροτούσε με πάθος όρθιος.

Αλλά έτσι άδικη όπως είναι η ζωή είναι και η ιστορία. Όσο άδικο είναι το παρόν, τόσο είναι και το μέλλον. Κι αν ο Ντασέν (κι ο κάθε Ντασέν) περιμένει κάποια… δευτέρα παρουσία προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη μάλλον περιμένει άδικα. Η δικαιοσύνη είναι ένα δευτερογενές παράγωγο του ανθρώπινου πολιτισμού. Το ίδιο και η δόξα, η φήμη, η υστεροφημία σε αντίθεση με την καλοσύνη, την ευγένεια, την αξιοπρέπεια που είναι πρωτογενή χαρακτηριστικά του λογικού ανθρώπου. Κι ίσως σε τελική ανάλυση αυτά να έχουν σημασία… Στην δικαιοσύνη της φύσης, του σύμπαντος αυτό που τελικά μετρά ίσως είναι η αξιοπρέπεια με την οποία κάποιος πλαισιώνει το πέρασμά του από την ζωή. Όπως ακριβώς έκανε ο Ζυλ Ντασέν.

Σαν αντίο θα ‘θελα να του αφιερώσω ένα τραγούδι του πρόωρα χαμένου γιου του (Τζο Ντασέν) που μιλάει για το Ινδιάνικο Καλοκαίρι. Ένα διάστημα προς στο τέλος του φθινοπώρου όταν ο καιρός γλυκαίνει…

σ.σ. Δεν μπορώ να παραβλέψω βεβαίως πως το συγκεκριμένο τραγούδι το έχει ερμηνεύσει στα Ελληνικά ο τεράστιος Τέρης Χρυσός υπό τον τίτλο “Όνειρα, πουλιά μου ταξιδιάρικα” grin.

Σχετικά κείμενα:

Σχόλια

  1. Ιφιμέδεια on 04/04/2008, 10:31 PM, Μόνιμο Link

    Είσαι σε μεγάλες φόρμες -συγγραφικώς-και πολύ το χαίρομαι. Αυτό είναι ένα πολύ ωραίο κείμενο για τον μακαρίτη τον Ντασέν. Ναι, πρέπει να ήταν πολύ αξιοπρεπής, αν μη τι άλλο.

    Που τη θυμήθηκες τη σκηνή με τη βράβευση του Καζάν; Την είχα ξεχάσει, αλλά μόλις το έγραψες θυμήθηκα κι εγώ τον Εντ Χάρρις (που μ’αρέσει πολύ, παρά τις αμερικανιές που ενίοτε παίζει κι αυτός). Ήταν τη χρονιά του Πόλλοκ;

    Αυτό το τραγούδι του Τζο Ντασέν που διάλεξες μου θυμίζει κάτι πολύ πολύ συγκεκριμένο. Είναι βράδυ, άνοιξη προς καλοκαίρι, ζεστός καιρός. Είμαστε στο σπίτι με τη μαμά μου οι δυό μας και ακούμε αυτό το τραγούδι. Εγώ πρέπει να πηγαίνω στο δημοτικό. Η μαμά μου μισοτραγουδάει και μου λέει πόσο της αρέσει ο Τζο Ντασέν.

  2. varometro on 04/05/2008, 02:39 PM, Μόνιμο Link

    Δεν θυμάμαι ποια χρονιά ήταν ακριβώς… 97; 98; πρέπει να έχουν περάσει καμιά δεκαριά χρόνια.

    Πέρα από όλα σου ‘χω… “προσάψει” νομίζω πως έχεις και την ικανότητα να “στήνεις” ζωγραφικούς πίνακες. Αυτή η σκηνή που περιγράφεις “βράδυ, άνοιξη προς καλοκαίρι, ζεστός καιρός, εγώ πηγαίνω στο δημοτικό. η μαμά μου μισοτραγουδάει” νομίζω πως θα μπορούσε να γίνει ένας εξαιρετικός πίνακας!

    Ο Εντ Χάρρις μου αρέσει και μένα πολύ. Ιδίως για το βλέμμα του που έχει “κάτι”.

  3. Ιφιμέδεια on 04/05/2008, 07:33 PM, Μόνιμο Link

    smile

  4. antonis_x on 04/06/2008, 12:42 PM, Μόνιμο Link

    το συγκεκριμένο τραγούδι το έχει ερμηνεύσει στα Ελληνικά ο τεράστιος Τέρης Χρυσός υπό τον τίτλο “Όνειρα, πουλιά μου ταξιδιάρικα”

    Εεε, νομίζω ότι ήταν ο Δάκης.
    Κατά τ’άλλα σωστός.

  5. varometro on 04/06/2008, 12:58 PM, Μόνιμο Link

    Αντώνη μετά από μια γρήγορα ματιά στο Google διαπίστωσα πως έχεις δίκιο. Ο Δάκης τραγούδησε το “Όνειρα, πουλιά μου ταξιδιάρικα”. thanx

  6. Citronella on 04/07/2008, 01:28 PM, Μόνιμο Link

    Φύγατε νωρις νωρίς η παγωνιά πριν σας βρει: Ρ

    Αρπάζω την ευκαιρία για να ομολογήσω ότι ακόμα και τώρα τον τιμάω δεόντως τον Joe - με μια προτίμηση στο
    Elle c’était Noisette et moi j’étais Cassidy
    On avait pour nous toute la Californie

    (άντε, τελικά το γλύτωσες το τραγούδι σήμερα!)

  7. lazopolis on 04/08/2008, 09:27 AM, Μόνιμο Link

    Καλά όλα αυτά αλλά αυτό το

    “να συνεργαστεί με τον Μπράντο και τον Ντην αντί για τον Φούντα (σ.σ. ο Φούντας είναι κλάσεις καλύτερος ηθοποιός κι από τους δύο,”

    πάρ’το πίσω (που έλεγε κι ο Τόλης στη Τζούλια) γιατί μας βλέπουνε smile

  8. varometro on 04/08/2008, 10:04 AM, Μόνιμο Link

    Ρε το λέω και το εννοώ! Κατά την γνώμη μου ο Φούντας είναι τεράστιος ηθοποιός (μακράν ο καλύτερος Έλληνας κινηματογραφικός ηθοποιός) και αν είχε γεννηθεί στην Αμερική θα ‘χε κάνει σίγουρα αξιόλογη καριέρα.

  9. terrys chrissos on 06/16/2008, 06:39 PM, Μόνιμο Link

    efharisto gia ta kalasou logia eho tragudisi pola tragoudia tou joe dasens opos to ohi den se sinhoro et si tu ne,existe pas ke ala se efharisto poli terrys

Προσθέστε Σχόλιο

'Ονομα:

Email:

Τόπος:

Website:
 @ 
<a>
Close Tags

Να αποθηκευτούν τα στοιχεία μου.

Να ειδοποιούμαι για επόμενα σχόλια.

Γράψτε την λέξη που βλέπετε πιο κάτω:



Έρευνα


Αναλυτική έρευνα

Περί

selfportrait Όνομα: Νίκος
Ηλικία: 36
Ύψος: σταθερό τα τελευταία 10, 15 χρόνια
Βάρος: ευμετάβλητο
Σχήμα προσώπου: περίεργο - κάτι μεταξύ ροφού και Bart Simpson
Ζώδιο: Κομψόγναθος με ωροσκόπο Ρινόκερο
Τόπος: Αθήνα
E-mail: varometro_παπάκι_gmail.com
περισσότερα...

Σχόλια... αλλού


Απαλλαγή από το μάθημα θρησκευτικών

Οι υπεύθυνοι για τον χαμό της Αμαλίας έχουν όνομα και επώνυμο