Αν ο Robbie Robertson ήταν το “μυαλό” των Band, ο Levon Helm ήταν η “καρδιά”. Ο ντράμερ με το διαπεραστικό βλέμμα σφράγισε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συγκροτήματος με τις γεμάτες πάθος ερμηνείες του με την χαρακτηριστική νότια προφορά . Καταπληκτικός και σαν μουσικός ομολογώ πως αποτέλεσε για μένα πρότυπο και αφορμή ώστε από… κιθαρίστας να την δω ντράμερ. Κρατώντας τις μπαγκέτες με τον παραδοσιακό τρόπο έδινε έναν στακάτο και πολύ χαρακτηριστικό ήχο - σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος.

Ανήσυχη φύση ο Helm, μετά από την διάλυση των Band εκτός από την μουσική ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο και πρέπει να ‘χει παίξει μέχρι σήμερα σε καμιά ντουζίνα ταινίες (”δεύτερης” κυρίως διαλογής). Πρόσφατα τον είδα να παίζει τον ιεροκύρηκα σε μια ταινία με τον Steven Seagal (ναι, ναι στο Star ). Έφτιαξε επίσης με ξύλα και πέτρα ένα στούντιο - κόσμημα στα περίχωρα της Νέας Υόρκης για το χτίσιμο του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν λέει καθόλου καρφιά για να μην αλλοιώνεται ο ήχος (!). Εκεί διοργανώνει κατά καιρούς τα περίφημα Midnight Rumbles, κάτι μεταξύ συναυλίας για λίγους και πρόβας όπου έχουν παίξει ουκ ολίγοι περισσότερο και λιγότερο διάσημοι.

Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 ο Helm μετά από μια εγχείρηση για την αντιμετώπιση ενός καρκίνου στον λάρυγγα έχασε την φωνή του. Εκπλήσσοντας τους γιατρούς την ανέκτησε μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάστημα. Τον περασμένο μήνα, με την βοήθεια της κόρης του Amy, που είναι η τραγουδίστρια των Ollabelle, κυκλοφόρησε έναν ακουστικό δίσκο με τίτλο Dirt Farmer και δεν θα ‘ναι υπερβολή να πω πως ίσως είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια.  Στα 13 τραγούδια (παραδοσιακά και σύγχρονα) του δίσκου αποτυπώνεται με τα πιο ζωντανά χρώματα αυτό που πραγματικά είναι η παραδοσιακή αμερικάνικη μουσική (ή καλύτερα η παραδοσιακή μουσική των ΗΠΑ), μακρυά από το γελοίο νέο-country κιτς βαχοκατασκεύασμα που λανσάρεται στην Αμερική ως mainstream και ω του θαύματος έχει μιμητές και στην Ελλάδα! Η country του Helm έχει τόση σχέση με την “country” όλων αυτών των καραγκιόζηδων, όση έχει ο Βαβακάρης με τον Φοίβο (κι ο παραλληλισμός νομίζω πως είναι ακριβής και καθόλου υπερβολικός).

Τα drums του Levon ακούγονται μόνο σε 2-3 τραγούδια ενώ τα υπόλοιπα έχουν ηχογραφηθεί με 2-3 ακουστικά όργανα. Ενδιαφέρον έχει επίσης για τον προσεκτικό ακροατή του δίσκου το πώς η θεματολογία των τραγουδιών μοιάζει με την θεματολογία των δικών μας δημοτικών και των ρεμπέτικων. Πως δηλαδή οι παραδόσεις συνδέονται μέσα από κοινά βιώματα και προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κάθε λαός.

Μαζί με το Dirt Farmer άκουγα και το καινούργιο δίσκο του Springsteen το “Magic”. Αν και φανατικός Σπρινγκστινικός οφείλω να ομολογήσω πως ο δίσκος του Levon Helm μου άρεσε περισσότερο, ακόμα και αν δεν βασίζεται σε πρωτότυπο υλικό αλλά σε διασκευές. Ο Bruce, αν και έχει κάποιες καλές στιγμές, νομίζω πως επαναλαμβάνεται και δεν εκπλήσσει, σε αντίθεση με την “βουτιά” στο παρελθόν του Helm που παραδόξως μοιάζει πιο φρέσκια και ενδιαφέρουσα.

Κι επειδή όπως έλεγε κι ο αείμνηστος Μαυρογιαλούρος ”Δεν είμεθα άνθρωποι των λόγων. Είμεθα άνθρωποι των έργων!” ορίστε και το “δωράκι” σας:

http://www.varometro.net/browser/index.php?dir=music/&file=lh-df.rar

Το password για το αρχείο rar είναι “varometro.net” (χωρίς τα εισαγωγικά).