I

Τα δύο ακουστικά του iPod είναι πανομοιότυπα. Το μόνο που διαφέρουν είναι πως στο ένα γράφει R και στο άλλο το L. Συνήθως το iPod ή το πετάω ατάκτως στην τσέπη του μπουφάν, ή βρίσκεται πάνω στο γραφείο. Καθώς λοιπόν δεν υπάρχει κάποια παράμετρος που να σε οδηγεί ώστε το πρώτο ακουστικό που θα πιάσεις με το χέρι σου να είναι το R ή το L θα περίμενε κανείς πως σε βάθος χρόνου περίπου όσες φορές πιάνεις πρώτα το R άλλες τόσες θα πιάνεις και το L. Αυτό λένε τουλάχιστον η στατιστική και οι πιθανότητες.

Τώρα θα μου πείτε τι κολλήματα μπορεί να φάει ο άνθρωπος κι ίσως κάποιοι θα συστήνατε κανέναν καλό ψυχίατρο… Δεκτόν, αλλά όσο και να σας φαίνεται περίεργο κατόπιν μακράς και ενδελεχούς παρατήρησης κατέληξα στην συγκλονιστική διαπίστωση πως το πρώτο ακουστικό που πιάνω είναι σε ποσοστό άνω του 90% το L και δεν κάνω πλάκα.

Προσέξτε: L, το οποίο στα Ελληνικά προφέρεται ”ΕΛ”. Δεν σας κρύβω πως όταν συνειδητοποίησα το γεγονός αυτό γεμάτος δέος κατάλαβα πως ο κώδικας “Ιχωρ” άρχισε επιτέλους να ενεργοποιείται στο DNA των Ελλήνων. Ο Ουράνιος Ζευς που έκλεισε τα ρυπαρά γένη και τους Νεφελίμ κάτω από τις 72 πυραμίδες της Κίνας σκύβει και πάλι στοργικά πάνω από τον περιούσιο λαό του οποίος απειλείται (διαρκώς τα τελευταία… 3000 χρόνια).

Α ρε funel… Μας λείπεις με το χιούμορ και τις αλήθειες πίσω από αυτό…

II
Η αλήθεια είναι πως δεν μεγάλωσα με παιδικά τραγούδια μιας και ο πατέρας μου άκουγε κάτι Χατζηδάκηδες και Θεοδωράκηδες, μαζί με Ρεμπέτικα και Δημοτικά. Έτσι και εγώ λοιπόν κατά το γνωστό “αυτή ξέρετε αυτή εμπιστεύεστε” τα ίδια περίπου τραγούδια αναπαράγω στα παιδιά μου. Για παράδειγμα η κόρη μου είναι 2,5 χρονών κι έχει μάθει απ’ έξω το CD του Λογό. Το “μπισκοτάκι”, το “σκυλάκι το κανίς”, η “κούκλα ωραία”, ο “καραφλός” είναι από τα αγαπημένα της μαζί με την “Περσεφόνη” του Χατζιδάκη.

Κάποια γνωστή μου -σχετική με το αντικείμενο- με έπεισε πως τα παιδιά πρέπει να ακούνε παιδικά τραγούδια. Πήγα λοιπόν να αγοράσω κανένα CD και διαπίστωσα ότι έχει στηθεί μια μεγάλη μηχανή γύρω από την παιδική ψυχαγωγία. Έχει γεμίσει ο τόπος από “Ζουζούνια”, “Candy Girls” και λοιπά χαζοχαρούμενα προχειρο-κατασκευάσματα τα οποία μάλιστα προέρχονται από την ίδια εταιρεία. Παίρνουν παιδάκια τα βάζουν και τραγουδάνε ότι μπορείτε να φανταστείτε σε ηχογραφήσεις του κόλου (με την συνοδεία συνήθως ενός συνθεσάιζερ) με ρυθμούς disco - rave (άιντε τώρα να ακούς το “Ένα νερό κυρα Βαγγελιώ” σε εκτέλεση αλλά Φλωρινιώτη…) και βγάζουν στην αγορά cd και dvd, τα οποία μάλιστα τα διαφημίζουν αγρίως από τα τηλεοπτικά τους κανάλια. Τέλος πάντων… Πίσω - πίσω στο ράφι ανακάλυψα ένα αρκετά συμπαθητικό cd, προσεγμένο, με παιδική χορωδία και φυσικά όργανα, το οποίο περιείχε όλες τις μεγάλες… επιτυχίες: “Ήταν ένα μικρό καράβι”, “Πλάθω κουλουράκια” κλπ. 

Αφού τα πιτσιρίκα το ακούνε για κάνα δύο μέρες, σε ανύποπτο χρόνο η κόρη μου άρχισε να με ρωτάει ”αν τους τρώμε τους ανθρώπους”! Επειδή κατάλαβα από πού προέρχεται η απορία της βάζω το CD και όντως στο πρώτο τραγούδι λέει για “το καράβι που σώθηκαν όλες οι τροφές και τον κλήρο που ρίξανε για τον ποιον θα φάνε”! Το δεύτερο τραγούδι μιλάει για ένα άλλο καράβι (μανία με τα αυτά τα καράβια πια…) το οποίο “βούλιαξε στα ανοιχτά και πνίγηκαν όλοι εκτός από έναν”…

Δεν περίμενα να ακούσω άλλο… Έβαλα ξανά το CD του Γιάννη Λογοθέτη με τα τρυφερά και γεμάτα αγάπη και χιούμορ τραγούδια. Προτιμώ η κόρη μου να ακούει το “Είμαι και πολύ καμάκι” και να της εξηγώ τι είναι το καμάκι, από το να ακούει για ανθρώπους που πνίγονται και ο ένας τρώει τον άλλο…

III
Μια οπαδός του Χατζηγιάννη με αφορμή το κείμενο ”Η μακρυά νύχτα του Μιχάλη Χατζηγιάννη” μου έστειλε ένα e-mail με το οποίο με περνάει γενεές 14 για τα όσα έγραψα για τον… μεγάλο δημιουργό. Βέβαια δεν θα μπω σε διάλογο με την κάθε αγγελοκρουσμένη γκόμενα (η εμπειρία της διένεξης με το fan-club του Κότσιρα είναι νωπή), αλλά θέλω να σταθώ σε κάτι που γράφει μιας και νομίζω ότι με κάτι τέτοια παραμυθιάζεται πολύς κόσμος. Γράφει λοιπόν η ακατονόμαστη, σε Greeklish βεβαίως (τα μεταφέρω ακριβώς ως έχουν): “…toulaxiston o mixalis exei syrergastei kai me tous reamonn…”

Καταρχάς το μεγάλο ερώτημα είναι “ποιοι είναι οι Reamonn;” οπότε με βάση αυτό μπορώ να δεχθώ ότι ο Μιχαλάκης συνεργάστηκε μαζί τους από την στιγμή που μια Σοφία Αρβανίτη έχει συνεργαστεί με την Bonnie Tyler και κοτζάμ Ρακιντζής με τον Ian Gilan! Θα ‘θελα λοιπόν να σας πω από πρώτο χέρι πως γίνονται αυτές οι… συνεργασίες. Ο εταιρειάρχης του Μιχαλάκη κατόπιν προτροπής του ίδιου του Μιχαλάκη, ή του παραγωγού του, ή του Μανατζέρ του ξέρω ‘γω, παίρνει τηλέφωνο τον Άγγλο, Γάλλο εταιρειάρχη των Reamonn. ”Πόσα θες για ένα dueto του Μιχαλάκη με τους δικούς σου;” Ο κουτόφραγκος ούτε που ξέρει τον Μιχαλάκη αλλά στα παπάρια του αν είναι για φράγκα. ”Τόσα” του λέει και 5 πάνω - 5 κάτω η δουλειά κλείνει. Στέλνει λοιπόν στην Ελλάδα τις πολυκάναλες ηχογραφήσεις των Reamonn και τα εγχώρια τζιμάνια της ηχοληψίας (απόφοιτοι της ΚΟΡΕΛΚΟ) κόβουν την φωνή του τραγουδιστή σε μερικούς στίχους και βάζουν τον Μιχαλάκη να τους τραγουδήσει, αφού βέβαια τους έχει μεταφράσει κάνας στιχουργός φασόν του τύπου Ελεάνα Χάλι, Βραχάλη πως λέγεται αυτή…

Τώρα αν θέλει τους Reamonn και την Ελλάδα (δεν είναι δα και οι Rolling Stones) για promotion του Μιχαλάκη και καμιά εμφάνιση στο MAD o Έλληνας εταιρειάρχης πληρώνει και κάτι παραπάνω μαζί με τα έξοδά τους και την κοκαΐνη που θα καταναλώσουν τα παιδιά κατά την παραμονή τους εδώ. Κονομάνε έτσι οι εταιρείες, κονομάει κι ο Μιχαλάκης, κονομάνε κι οι Reamonn και όλοι είναι ευχαριστημένοι με την αυθόρμητη συνεργασία…

Το ίδιο ακριβώς βέβαια συμβαίνει και με τους υπόλοιπους εγχώριους σταρ (π.χ. Νταλάρας - ο Γιώργος το δουλεύει καλά αυτό κομμάτι, Πυξ Λαξ, Μαχαιρίτσας, Πλιάτσικας και λοιπό κακό συναπάντημα) όταν “συνεργάζονται” με καλλιτέχνες της αλλοδαπής.