όνομα Νίκος | ηλικία 36 | ύψος σταθερό τα τελευταία 15 χρόνια | βάρος ευμετάβλητο | σχήμα προσώπου περίεργο, κάτι μεταξύ ροφού και Bart Simpson | ζώδιο κομψόγναθος με ωροσκόπο ρινόκερο | τόπος Αθήνα 
Δεν ξέρω γιατί γράφω αυτό το κείμενο. Δεν είχα καμιά πρόθεση να ασχοληθώ με το θέμα ώσπου ένα email που μου ‘στειλε ο φίλος Μάκης με έκανε να θυμηθώ κάποια περιστατικά και… φούντωσα. Κάπου έπρεπε λοιπόν να τα πω και η τύχη χαμογέλασε σε σένα αγαπητέ επισκέπτη. Δεν θα προσπαθήσω να αποδείξω κάτι ή να καταλήξω σε κάποια συμπεράσματα, πέραν ίσως του πόσο αφελής (μαλάκας θα ‘λεγαν κάποιοι - δεκτόν) είμαι.
Σαν άνθρωπος έχω ένα συγκεκριμένο”κουσούρι” (μεταξύ πολλών άλλων). Όχι μην πάει το μυαλό σας στα ρηθέντα του Παρασκευαϊδη. Απλά, δεν έχω καμιά συναίσθηση της έννοιας της “ιδιοκτησίας”. Δίνω πράγματα ακόμα και πολύ προσωπικά, χαρίζω από δω και από κει, πετάω, χάνω… Μια κατάσταση… “χημείο” δηλαδή. Την έχω πατήσει αρκετές φορές έτσι, αλλά θα μείνω σε δύο περιπτώσεις που συνδέονται με αυτό εδώ το blog και φανερώνουν το μέγεθος της κουτοπονηριάς, της κακοβουλίας και της μιζέριας που είναι διάχυτες σε τούτο τον τόπο σήμερα.
Περίπτωση α: Γράφω πριν δύο χρόνια περίπου ένα κειμενάκι με τίτλο ”Η μηχανή του χρόνου” στο οποίο αναφέρω πως έχω ηχογραφήσει με ένα κασετοφωνάκι της κακιάς ώρας την -κατά πάσα πιθανότητα- τελευταία συναυλία του Παύλου Σιδηρόπουλου και πως ψάχνω τρόπο να “καθαρίσω” τον ήχο και να φτιάξω ένα CD. Μιλάμε δηλαδή για ένα αντικείμενο πολύ προσωπικό, συνδεδεμένο με καταστάσεις και πρόσωπα που έχουν πολύ μεγάλη σημασία για μένα. Παίρνω λοιπόν ένα email από κάποιον ο οποίος δήλωνε ηχολήπτης και πρόθυμος να κάνει την επεξεργασία και την ψηφιοποίηση της κασέτας. Του δίνω την κασέτα (χωρίς να κάνω ένα αντίγραφο ο ηλίθιος… ναι, ναι βρίστε με) λέγοντάς του μάλιστα να κάνει όσα αντίγραφα θέλει, να μοιράσει το cd όπου θέλει δίχως να θέσω ποτέ θέμα copyright ας πούμε και λοιπών αηδιών. Το μόνο που του ζήτησα ήταν ένα αντίγραφο του cd. Όσο τον είδατε εσείς από τότε, άλλο τόσο τον είδα και εγώ. Στην αρχή όλο είχε δουλειές και δεν προλάβαινε ώσπου το κινητό του “έπαψε να αντιστοιχεί σε συνδρομητή”…
Περίπτωση β: Σε ένα ακόμα παλιότερο κείμενο με τίτλο ”Rock ιστορίες με χάπι end” έγραφα για κάποια πράγματα που με έχουν βοηθήσει εμένα στο να μάθω κιθάρα και συμπλήρωνα πως ”Επειδή τα δύο πρώτα (ο δίσκος του Clapton και το βιβλίο) είναι αρκετά σπάνια, σ’ όποιον ενδιαφέρεται πραγματικά και μου στείλει mail θα μπορούσα να τα δανείσω.”. Το παλικάρι που τα δανείστηκε λοιπόν δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να τα επιστρέψει φροντίζοντας να εξαφανιστεί.
Αναρωτιέμαι συχνά γιατί να φερθεί κάποιος τόσο σκάρτα και να εκμεταλλευθεί την εμπιστοσύνη σου όταν δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος. Ο πρώτος για παράδειγμα γιατί να κλέψει την κασέτα ενώ το μόνο που του ζητάς είναι ένα αντίγραφο κι ο δεύτερος γιατί να μπει στην διαδικασία να απωλέσει οποιαδήποτε αξιοπρέπεια (θα μου πείτε, είχε;) όταν του δίνεις όλο το περιθώριο να μελετήσει αυτά που του εμπιστεύεσαι και να κάνει όσα αντίγραφα θέλει;
Με κίνδυνο να φανεί ότι ηθικολογώ πολλές φορές νοσταλγώ στις σύγχρονες διαπροσωπικές σχέσεις αυτό που λέμε φιλότιμο. Νισάφι πια με όλο αυτό το βαρετό, ανούσιο και επιφανειακό επικοινωνιακό νταβαντούρι που θέλει τους ανθρώπους μόνιμα σε ανταγωνισμό και στην αναζήτηση του πως ο ένας θα χειραγωγήσει και θα την φέρει στον άλλον. Νισάφι με το life style θέατρο της καθημερινότητας. Λίγο φιλότιμο ρε…
Αγαπητή Ιφιμέδεια, μια και μου είχες ζητήσει την κασέτα του Σιδηρόπουλου, βάλε ένα χεράκι και τις σερλοκχολμικές ικανότητές σου να βρούμε τον εν’ λόγω απατεώνα και εγώ θα σου πάρω σε DVD τα άπαντα του Ταρκόφκι (άιντε και του Αγγελόπουλου για περισσότερη δράση).
Συναυλίες Αθήνας, Θεσσαλονίκης on 
Ιφιμέδεια on 
offshore on 
Citronella on 
Εξερευνητής on 
varometro on 
Δεν αποκλείω όντως να σου φέρθηκαν σκάρτα οι τύποι, αλλά, επειδή κι εγώ έχω πάνω-κάτω το ίδιο κουσούρι, σκέφτομαι πάντα μήπως υπάρχουν και λόγοι ανωτέρας βίας που δεν επιτρέπουν την επιστροφή των δανεισμένων. Φαντάσου να τον βρίζεις τον άλλον και τελικά να μάθεις ότι νοσηλευόταν ή ότι του συνέβη κάτι τραγικό ή οτιδήποτε τέλος πάντων που δεν του επέτρεπε να έρθει σε επαφή μαζί σου. Ίσως να υπερβάλλω αλλά δεν θέλω να την πατήσω όπως εκείνος ο οδηγός στο ανέκδοτο με το γρύλο…
Ρε gazaka, επειδή και εγώ δεν είμαι κακοπροαίρετος άνθρωπος, στην αρχή το ίδιο είπα, ”κάτι θα του συνέβηκε του ανθρώπου”. Αλλά έξι μήνες; Ένα χρόνο; Δύο; Που διάολο να νοσηλεύεται; Στο Νταού Πεντέλη;
Ζει σίγουρα;
Αγαπητέ Βαρόμετρε,
πάλι τον κάλο μου πατάς, γιατί τη μισώ την ασυνέπεια, όσο ο διάολος το λιβάνι.
Καταρχήν, η αλήθεια είναι ότι πρέπει κανείς να δείχνει μεγαλύτερη δυσπιστία σε άτομα που γνωρίζει από το ίντερνετ, γιατί δεν ξέρεις τι σκατά μπορεί να είναι ο άλλος (θυμάσαι ας πούμε τον psycho Αραχτό και τις επιθέσεις στην DiS). Αυτό ας πούμε μου το αναφέρει από το πρωί ως το βράδυ το έτερον ήμισυ ώσπου το εμπέδωσα (κάπως).
Κατά δεύτερον όμως, είμαι κι εγώ τέτοιο χαϊβάνι σαν και σένα και πάντα πιστεύω ότι δεν μπορεί-δεν γίνεται, ΓΙΑΤΙ να είναι ο άλλος κακός, απατεώνας, να μου καπηλευτεί τη δουλειά, να μην αναφέρει ούτε το όνομά μου, ενώ έχω γράψει τα 2/3 ενός βιβλίου ας πούμε (δικό μου θέμα, μην ασχολείσαι). Δυστυχώς όμως συμβαίνει. Και συμβαίνει -το χειρότερο- ακόμη και από άτομα τα οποία γνωρίζεις και προσωπικά.
Δεν ξέρω αν το ανέφερες τυχαία ή αν το έχω γράψει πουθενά, αλλά όντως έχω μανία με τον Σέρλοκ Χολμς (γελάτε ελεύθερα εδώ) και πολύ θα ήθελα να είμαι ντετέκτιβ. Προχτές στο μετρό παρακολούθησα έναν γέρο με ένα παιδάκι μέχρι να βεβαιωθώ ότι το παιδάκι ήταν μαζί του με τη θέλησή του…Είμαι λοιπόν καμένο χαρτί και προσφέρομαι γιά την επίλυση των μυστηρίων.
Το “μυστήριο της χαμένης κασέτας” και το “μυστήριο του χαμένου βιβλίου και δίσκου” έχουν πολύ ενδιαφέρον. Θα χρειαστώ όμως ό,τι στοιχεία έχεις. Χωρίς στοιχεία τι να κάνω κι εγώ η έρμη;
Δεν είμαι και Θεά…
Ρε συ gazaka σώνει και καλά να τον πεθάνεις τον άνθρωπο; Είπαμε, χίλιες φορές μαλάκας, αλλά όχι κι έτσι.
Ιφιμέδεια αν τον θυμάμαι λέει τον Αραχτό… Ξεχνιούνται τέτοιες φυσιογνωμίες; Μετά χαράς πάντως να σου δώσω ότι στοιχεία υπάρχουν αν και είναι ελάχιστα. Τελικά ο γέρος ήταν σίγουρα ok, γιατί αυτοί οι τύποι τάζουν διάφορα στα πιτσιρίκια και τα παρασύρουν. Μήπως θα έπρεπε να προχωρήσεις την έρευνα πιο πολύ; Ίσως και ένα σήμα μαϊμού της αστυνομίας θα διευκόλυνε την απόσπαση πληροφοριών.
Συγγνώμη που γίνομαι μακάβριος μέρες που ‘ναι, αλλά δεν παίζει και αυτό το σενάριο; Μακάρι βέβαια να μην παίζει, αλλά λέω…
Βαρόμετρε,
ο γέρος φαινόταν ΟΚ. Το πιτσιρίκι ήταν ήρεμο και ακολουθούσε μόνο του τον γέρο. Ήταν προφανώς άλλος ένας ανεύθυνος παπούς -παρεμπιπτόντως τα μάτια σας δεκατέσσερα εσείς που έχετε παιδάκια με τους παπούδες. Έχω δει μέχρι και δυστύχημα που οδηγούσε ο παπούς και είχε το εγγονάκι ΧΩΡΙΣ ΖΩΝΗ (ενώ αυτός φορούσε!!!) στο μπροστινό κάθισμα κι χτύπησε το παιδάκι επειδή ο κωλόγερος φρέναρε απότομα.
Στο θέμα μας: όντως δεν έχεις πολλές ελπίδες, αλλά ποτέ δεν ξέρεις…
Γκάζακα,
σόρρυ κι όλας. Μας φτάνει ο ένας εύπιστος εδώ μέσα, βάλε και μένα πες δύο. Αλλά εσύ παιδάκι μου σπας καρύδια! Σιγά μην πέθανε. Ετοιμάζει το cdάκι με την τελευταία ηχογράφηση της φωνής του Π.Σ. και τρίβει τα χέρια του με ικανοποίηση.
Μα κι εσύ βρε Βαρόμετρε, ούτε αντίγραφο της κασέτας δεν κράτησες;;;
Αχ…Ειδικά το πρώτο με πόνεσε πολύ που το διάβασα. Μακάρι να’χες το άλλο κουσούρι..Και όχι αυτό. Δυστυχώς, οι άνθρωποι είναι κακοπροαίρετοι και ανεύθυνοι. Και κάποια στιγμή η καλή μας θέληση οφείλει να εξαντληθεί για το καλό μας.
Τι να κάνουμε queerdom… Έκαστος με τα “κουσούρια” του. Πολύ καλό το blog σου. Το πρόσθεσα ήδη στα links.
Α ρε varometro…
οι καλοί άνθρωποι πρέπει να προσέχουν αλλιώς κάποια στιγμή θα πάρουν κεφάλια. Εγώ πάντα προσπαθώ να είμαι καλός με τους άλλους στην αρχή αλλά χωρίς να ρισκάρω σημαντικά πράματα. Όταν αποδείξουν την καλοσύνη τους ανοίγομαι και γω.
Βέβαια τώρα που το λες θυμήθηκα ένα καθηγητή μου που το έδωσα 3 εξαιρετικά σπάνιες βιντεοκασέτες (ανέκδοτες για να είμαι συγκεκριμένος) αγαπημένου μου καλλιτέχνη (μάντεψε varometro) για να ξεχάσει τη γκόμενα του που τον είχε παρατήσει και … μην το είδατε τον Παναή 12 χρόνια μετά.
Ρε ΓΣ αν περάσεις από εδώ ποτέ… κρίμα.
Αν οι βιντεοκασέτες ήταν του καλλιτέχνη που υποψιάζομαι χίλια μπράβο στον καθηγητή, ή μάλλον στην γκόμενα!
Καλά. Και άμα εγώ σου επιστρέψω ποτέ την κασέτα του Σιδηρόπουλου …