Ανασφάλεια, άγχος, πονηριά, έλλειψη εμπιστοσύνης, εύκολο και γρήγορο και κέρδος, καχυποψία… Αν σ’ όλα αυτά προσθέσουμε την έλλειψη επιχειρηματικής κουλτούρας και την κρατική αφασία έχουμε την άκρη του μίτου. Ξετυλίγοντάς τον βλέπουμε τον φέρελπι Ροκφέλερ κύριο Νεοπλουτίδη να απευθύνεται σε κάποιο αρχιτεκτονικό γραφείο για την κατασκευή του νέου κτιρίου που θα στεγάσει τις επιχειρήσεις του. Όχι ότι έχει ανάγκη τον αρχιτέκτονα. Κατά βάθος ξέρει πως στο τέλος θα κάνει ότι γουστάρει αυτός, αλλά όλο και καμιά καλή ιδέα θα τσιμπήσει και στην τελική θα ‘χει κάποιον να τρέχει.
Στο μυαλό του λοιπόν έχει πως άμα σε 3 χρόνια είναι έτοιμο το κτίριο θα είναι ευχαριστημένος. Στον αρχιτέκτονα θα πει όμως πως το θέλει σε 2 χρόνια ώστε να ‘χει την καβάτζα του. Θέλει μπερκέτι ο άνθρωπος. Ο αρχιτέκτονας με την σειρά του ξέρει πως σε 2 χρόνια το έργο δεν γίνεται να ολοκληρωθεί αλλά επειδή έχει ανάγκη τον κύριο Νεοπλουτίδη με τα λεφτά και τις γνωριμίες του λέει το Ok! Με την σειρά του επειδή θέλει κι αυτός να έχει μια χρονική “εξασφάλιση” θα πει στον εργολάβο πως το κτίριο πρέπει να είναι έτοιμο σε 1,5 χρόνο. Ο εργολαβάρας -άλλο που θέλει- θα διαβεβαιώσει πως “σε 1,5 χρόνο σου σηκώνω εγώ το Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ” και θα αρχίσει την πίεση και τις… εκπτώσεις. Πίεση στον μηχανολόγο προκειμένου να παραδώσει σε μια βδομάδα τις μελέτες του, πίεση στον στατικό, εκπτώσεις στον σχεδιασμό, στα υλικά. Κι αυτοί με την σειρά τους μην νομίζεται πως θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια. Κάπου πρέπει να… γειώσουν, να μεταφέρουν την πίεση.
Και κει έρχεσαι εσύ που θα κάνεις την μελέτη του φωτισμού (ή του κλιματισμού, ή την ακουστική μελέτη κλπ), ως άλλος Forest Gump (και Βέγγος μαζί), να έχεις περιθώριο… 2 μέρες! Κι η πλάκα είναι πως δεν έχεις κανέναν από κάτω να… μεταβιβάσεις την πίεση! Λειτουργείς σαν το αλεξικέραυνο όλου αυτού του σουρεαλιστικού συστήματος και χτυπάς δύο-δύο τα Lexotanil.
Και να ‘βγαινε κάτι καλό από όλη αυτή την κατάσταση. Όλα στο τέλος μοιάζουν μίζερα και λειψά που λέει κι ο Πορτοκάλογλου. Μια μιζέρια που εκπέμπεται από τα μπετά, τα ντουβάρια, τα πατώματα, τα κουφώματα. Η μιζέρια των κάθε λογής Βωβών και Mall…

όνομα Νίκος | ηλικία 36 | ύψος σταθερό τα τελευταία 15 χρόνια | βάρος ευμετάβλητο | σχήμα προσώπου περίεργο, κάτι μεταξύ ροφού και Bart Simpson | ζώδιο κομψόγναθος με ωροσκόπο ρινόκερο | τόπος Αθήνα 








Και μετά, Ρικομέξ. Και μετά, παραγραφή…
Ακριβώς. Και να ‘σαι σίγουρος πως δυστυχώς θα υπάρξουν κι άλλες Ρικομέξ. Για παράδειγμα, σε κτίριο που ολοκληρώθηκε πρόσφατα κοντά στην εθνική οδό στην Μεταμόρφωση οι ιδιοκτήτες -μεταξύ άλλων αυθαιρεσιών- αφαίρεσαν ολόκληρο δοκάρι γιατί τους… χάλαγε την αισθητική. Ο αρχιτέκτονας από όσο ξέρω απλά έβγαλε την ουρά του απ’ έξω και αποσύρθηκε από το έργο κι αυτό ολοκληρώθηκε μετά βαϊων και κλάδων.
Αγαπητέ, το ξέρεις το κύκλωμα από μέσα κι έχεις δ΄κιο σ’ αυτά που λες.
Δες όμως και το γεγονός ότι ένας χρόνος καθυστέρηση στην οικοδομή μεταφράζεται σε 20% περίπου ξεπέρασμα του αρχικού κόστους λόγω υλικών, ΙΚΑ. Οι τόκοι του δανείου που έχεις πάρει τρέχουν, και εσύ δεν έχεις εγκαταλείψει ακόμα τα παλιά γραφεία άλλά πληρώνεις το νοίκι τους.
Μετά από ένα χρόνο εξάλλου μπορεί ο δικός μας άνθρωπος να μην είναι πια στην πολεοδομία για να καλύψει την μικρή ή μεγάλη παράβασή μας!
Και λίγα λες. Εμένα με ενοχλούν ιδίως οι νέοι άνθρωποι που σκέφτονται έτσι, με τα βαρίδια που τους κληρονόμησαν οι γονείς τους. Και που θεωρούν ότι η υπερβολική πίεση είναι απαραίτητη για να αντισταθμήσει τον χρόνο που θα χάσουν στο να συμμαζεύουν τον ασυμάζευτο, να παρακαλέσουν και να λαδώσουν για να τη βγάλουν καθαρή κλπκλπ. Ξέρεις πόσος χρόνος χανεται στα μελετητικά γραφεία για να διορθωθούν τα λάθη και οι ασυμφωνίες των μελετών που προέκυψαν ακριβώς επειδή όλοιο τα θέλουν έτοιμα χθες?
Το γνωστό “πακέτο” άνοιξε το δρόμο. Αλλο που δε θέλαν οι τρωγοπίνοντες…
Χάλια μαύρα, να μη τα θυμάμαι
Πόσο δίκιο έχεις. Φτηνά υλικά, υψηλή αντιπαροχή, μεγάλες υποσχέσεις και φίκια για μεταξωτές κορδέλες είναι η συνταγή του επιτυχημένου εργολάβου.