όνομα Νίκος | ηλικία 36 | ύψος σταθερό τα τελευταία 15 χρόνια | βάρος ευμετάβλητο | σχήμα προσώπου περίεργο, κάτι μεταξύ ροφού και Bart Simpson | ζώδιο κομψόγναθος με ωροσκόπο ρινόκερο | τόπος Αθήνα 
Ψάχνοντας ένα παλιό χαρτοκιβώτιο από γάλα Νουνου που υπήρχε στο πατάρι ανακάλυψα το εικονιζόμενο σκονάκι-πάπυρο. Συγκίνηση και νοσταλγία ένιωσα αντικρίζοντας αυτόν τον πιστό σύντροφο των φοιτητικών μου χρόνων που φιλοξενεί ένα ολόκληρο κεφάλαιο εδαφομηχανικής.
Στα αγγλικά το σκονάκι λέγεται cheating (κλοπή). Η ελληνική λέξη “αντιγραφή” νομίζω πως αποδίδει λάθος νόημα σε μια πράξη που περιγράφεται σαφώς καλύτερα από τον όρο “κλοπή” (για να θυμηθώ και τον Μάνο Χατζιδάκι που έλεγε ”Οι μέτριοι αντιγράφουν, οι ευφυείς κλέβουν” κάνοντας έτσι μια σύνδεση με το προηγούμενο post). Πάντα πίστευα ότι το σκονάκι είναι τέχνη και οι σκονακοποιοί άτομα με ξεχωριστή ψυχοσύνθεση μιας και συνήθως αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στο στήσιμο της κλοπής από όσο χρειάζεται για να διαβάζουν! Όπως και να το κάνεις, αποτελεί εξέχουσα κατάθεση αντικομφορμιστικού πνεύματος και ιδιαίτερα λεπτή εργασία η σύλληψη και η δημιουργία ενός “επιστημονικού” σκονακίου. Και στην διαδρομή μου από τα θρανία έχω δει πραγματικά διαμάντια, πολύ πιο εξελιγμένα από το εικονιζόμενο και ιδιαιτέρως απλό στην κατασκευή για το οποίο χρειάσθηκαν 2 μπατονέτες, σελοτέιπ και το χαρτί (εδώ έχουν χρησιμοποιηθεί σμικρύνσεις αλλά μπορεί να γίνει και τζάμπα χειρόγραφο).
Για όλους τους παλιούς αλλά και για τους νέους πάνω στους οποίους έχει μεταφερθεί πλέον το χρέος της συνέχισης και της εξέλιξης της τέχνης ένα χρήσιμο e-book:
The Cheater’s Handbook - The Naughty Student’s Bible
Συναυλίες Αθήνας, Θεσσαλονίκης on 
Ιφιμέδεια on 
offshore on 
Citronella on 
Εξερευνητής on 
varometro on 
Eχμ.. υπήρχε και η παλαμίδα…
..χρειαζόταν μια δόση προφητικού ταλέντου σε συνδυασμό με επιδεξιότητα!:-Ρ
Να συγχαρώ δηλαδή τη γιατρουδάρα που τέλειωσε την Ιατρική με ευφυή σκονάκια και που τώρα είναι δημόσιος κίνδυνος;
Εντάξει, έχει την πλάκα του όλο αυτό το παιχνίδι της ανομίας αλλά, εντάξει, δεν είναι σκέτο αστείο.
Εγώ το βλέπω κι αλλιώς .
Niemandrose δεν διαφωνώ με το κείμενό σου αλλά νομίζω πως ο “σκονάκιας” δεν εμπίπτει στην ίδια κατηγορία με τον “παπαγάλο” ή τον γλειψιματία. Δεν έχει μεγάλη αξία η στείρα απομνημόνευση της γνώσης αλλά το να ξέρεις πως και που να την βρεις: ο τρόπος. Και στην πραγματική ζωή αυτό είναι που μετράει. Προσωπικά θα εμπιστευόμουν πολύ περισσότερο το γιατρουδάρα που μπορεί να μην έκανε διάγνωση με την πρώτη ματιά, αλλά που θα ήξερε τον τρόπο να αναζητήσει και να διασταυρώσει τις πληροφορίες. Το σωστό σκονάκι θέλει τέχνη και κατά συνέπεια έναν Α βαθμό ευφυίας μαζί με συνδυαστική ικανότητα. Όταν γράφεις χωρίς σημειώσεις, πολλές φορές είσαι αναγκασμένος να κρατήσεις τον κορμό ενός μαθήματος στο μυαλό σου και όλη την “σάλτσα” να την περάσεις στο σκονάκι.
Εγώ μπήκα στο Πανεπιστήμιο για να μορφωθώ και γι’ αυτό έκανα σκονάκια!
Η εκπαίδευση που είχα αποφασίσει να κάνω δεν μου άφηνε χρόνο για τα μαθήματα και για να πάρω τελικά το πτυχίο είχα αναγκαστεί να ασχοληθώ με την “τέχνη” της αντιγραφής.
Η αλήθεια είναι ότι αναγκάστηκα να διαβάσω κάποια μαθήματα κιόλας, γιατί και σκονάκι να είχες σε αυτά δεν μπορούσες να τα περάσεις.
Δεν αισθάνομαι καθόλου ντροπή που το έκανα, ούτε το θεωρώ κλοπή. Θεωρώ ακόμα και τώρα ότι, αν κάποιος θέλει να ελέγξει τις γνώσεις σου πάνω σε κάποιο μάθημα μπορεί να το κάνει με τον τρόπο που το έκαναν οι καθηγητές των μαθημάτων που αναγκάστηκα να διαβάσω.
Σωστό ή λάθος δρόμο πήρα τελικά, δεν ξέρω να σας πω - αν και έχω την προσωπική μου άποψη. Δεν θα άλλαζα με τίποτα τα φοιτητικά μου χρόνια έτσι όπως τα έζησα στην δεκαετία του ‘80. Χωρίς χρόνο για τα φοιτητικά έδρανα, αφού από τα 18 μου είχα πάρει απόφαση πως μόρφωση ήταν τα άπειρα ταξίδια μου στον κόσμο που έκανα στα φοιτητικά μου χρόνια, τα άπειρα επαγγέλματα που άλλαξα, οι 10ωρες και 15ωρες συζητήσεις στις καφετέριες για το πως θα αλλάξουμε τον κόσμο, ή για το πως θα ρίξουμε τις περισσότερες γκόμενες και πολλά άλλα παρεμφέρη που - πραγματικά - μου εξύψωσαν το πνεύμα μου και το μυαλό μου (δεν έχει ίχνος πλάκας αυτό).
Θεωρώ μάλιστα ότι εκείνη την εποχή δεν ήμουν ο μόνος. Πολλοί ακολουθούσαμε τον ίδιο δρόμο και δεν ξέρω, αλλά σήμερα στους χώρους εργασίας, αυτούς τους τύπους συναντώ και ξεχωρίζω που ακολούθησαν αυτό τον δρόμο, γιατί έχουν κάτι που έχει εκλείψει, την κοινή λογική πάνω σε αυτό που κάνουν.
Oscar νομίζω πως κανένας (της γενιάς μας τουλάχιστον) δεν μπορεί να διαφωνήσει μ’ αυτό.
Εγώ μια φορά πάντως έκανα μόνο σκονάκι και ενώ έγραψα καλά σε αυτό που αντέγραψα, εκείνο που νόμιζα ότι το ήξερα το βίασα. Όλα έγιναν με ένα χιλιάρικο που έκρυβε στο πακέτο από τα τσιγάρα μου το σκονάκι στο μάθημα της Βυζαντινής Ιστορίας.
ΧΑΧΑ, και που το έκρυβες όλο αυτό ρε άνθρωπε και το ξετύλιγες;;;
Τέλος πάντων, κι εγώ ήμουν κατά βάσιν κατά του σκονακίου, διότι όπως είπες είναι δυσανάλογος ο κόπος με το προϊόν.
@ δείμος
Το πακέτο με τα λεφτά είναι all time classic σκονάκι αν και όχι και τόσο αποτελεσματικό γιατί αφενός το ‘παίρναν εύκολα χαμπάρι, αφετέρου δεν μπορούσες να γράψεις και πολλά.
@ Ιφιμέδεια
Δεν το ξετυλίγεις ρε! Άμα μάθεις να το χειρίζεσαι το ρολάρεις με το ένα χέρι (θέλει τέχνη - δεν είναι απλό) και πας πάνω κάτω. Σαν scroll bar ένα πράμα (πόσο μπροστά από την εποχή του ε;)
Στην περίπτωσή μου, μη καπνιστής ο καθηγητής, δεν το πήρε χαμπάρι. Ωστόσο έχεις δίκιο όταν λες όταν δεν μπορείς να γράψεις πολλά. Εγώ είχα γράψει λίγα (βιβλιογραφία στην ουσία της εποχής).