Εντροπία

“Εντροπία: είναι το μέγεθος της τάξης-αταξίας της ύλης που παρατηρείται σε ένα σύστημα. Όσο μικρότερη εντροπία έχει ένα σώμα, τόσο πιο χρήσιμη ενέργεια διαθέτει και τόσο μεγαλύτερη είναι η τάξη που εμφανίζει μικροσκοπικά η ύλη του. Στη φύση επικρατεί η πορεία προς την αύξηση της εντροπίας του Σύμπαντος.”

Η μουσική μπάντα με τον τίτλο ΕΝΤΡΟΠΙΑ αποτελείται από τους εξής τρεις: Τον Χάρη (φωνή – κιθάρα), τον Κώστα (μπάσο), και την αφεντιά μου (κιθάρα). Στο συγκρότημα κατά καιρούς έχουν συμμετάσχει και αρκετοί άλλοι, με “μακροβιότερους” τον Μιχάλη (τύμπανα), τον Γιάννη (τύμπανα), την Μαρία (φωνητικά) και την Μάχη (πλήκτρα). Αν και η μπάντα είναι “ανενεργής” (όπως τα ηφαίστεια), εδώ και αρκετό καιρό, χρησιμοποίησα πριν ενεστώτα (αποτελείται) και όχι αόριστο, για τους εξής λόγους: α) Υπάρχει πολύ, καλό και “ώριμο”, υλικό ακόμα το οποίο αξίζει τον κόπο να βγει, και είμαι σίγουρος ότι αυτό κάποια στιγμή θα γίνει. β) Περάσαμε αρκετές περιόδους αδράνειας μέχρι σήμερα, όμως η Εντροπία “μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς την δόξα τραβά!” και γ) Πολύ απλά… όσο υπάρχουμε εμείς οι τρεις ΕΝΤΡΟΠΙΑ θα υπάρχει!

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε λίγο μετά τις αρχές της δεκαετίας του 90 (92-93, κάπου εκεί…). Αν και με τον Κώστα και τον Χάρη, έχουμε κοινό το ότι μεγαλώσαμε και οι τρεις στο Αγρίνιο, γνωριστήκαμε – μέσω κοινών γνωστών – στην Αθήνα όπου είχαμε έρθει όλοι για σπουδές. Στην αρχή ονομάσαμε το συγκρότημα “ΦΤΟΥ” και παίζαμε διασκευές (κυρίως Τρύπες), σε διάφορα παρτάκια και εκδηλώσεις. Μετά σιγά-σιγά αρχίσαμε να φτιάχνουμε δικά μας τραγουδάκια. Εγώ τα κατάφερνα στην μουσική, ενώ ο Χάρης έγραφε (και γράφει) πολύ καλούς στίχους. Νομίζω ότι το πρώτο τραγούδι που φτιάξαμε ήταν μια μπαλάντα, το “Πολις”. Ο Κώστας ήταν ο πιο “ήσυχος” από τους τρεις, αλλά είναι κοινή πεποίθηση ότι ήταν (και είναι) η ψυχή και ο συνδετικός κρίκος του συγκροτήματος! Στα μέσα της δεκαετίας περίπου, κατορθώσαμε να φτιάξουμε μια… χειροποίητη κασέτα με 12 τραγούδια. Τα μισά από αυτά γράφτηκαν, μετά από αιματηρές οικονομίες, στο studio της Ware House Records στην Κυψέλη, με τον Γιάννη στα τύμπανα και ηχολήπτη τον ανεπανάληπτο Βαγγέλη. Πρόβες κάναμε σε μια παράγκα δίπλα στο σπίτι του Γιάννη. Τότε, μετά από μια ηχογράφηση στο studio, και ενώ καθόμασταν στην Φωκίωνος Νέγρη (νομίζω στα Goody’s), εγώ πέταξα την ιδέα να βγάλουμε το συγκρότημα ΕΝΤΡΟΠΙΑ, κάτι που έγινε δεκτό και από τα άλλα παιδιά. Τα ελάχιστα αντίτυπα της κασέτας μοιράστηκαν σε γνωστούς και φίλους. Αντίτυπα στείλαμε και σε 2-3 δισκογραφικές εταιρείες χωρίς κανένα αποτέλεσμα (ακόμα περιμένουμε!).

Εκείνη την εποχή βρεθήκαμε μπροστά στο δίλημμα: ελληνικός ή αγγλικός στίχος; Εγώ ήμουν υπέρμαχος του αγγλικού στίχου και στα λίγα τραγούδια που είχα γράψει τους στίχους μέχρι τότε, είχα χρησιμοποιήσει αγγλικά. Τότε σκεφτόμουν ότι το “rock πρέπει να παίζεται όπως το μάθαμε, στα αγγλικά” και “ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει ελληνικό rock, όπως δεν υπάρχει αμερικάνικο ρεμπέτικο” κλπ, κλπ… ΒΛΑΚΕΙΕΣ! Ευτυχώς επικράτησε ή άποψη των άλλων δύο παιδιών και από κει και πέρα συνεχίσαμε να γράφουμε στα ελληνικά. Εγώ χρειάστηκα λίγο χρόνο για να συνειδητοποιήσω τον στίχο του Ρίτσου από το Καπνισμένο Τσουκάλι: “Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ’ τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.” Έτσι εκτός από τους στίχους του Χάρη (κυρίως) αλλά και του Κώστα και δικούς μου, στίχους έγραψε και η Μάχη, η οποία ενσωματώθηκε στο συγκρότημα λίγο αργότερα, γύρω στο 98, ενώ μελοποιήσαμε και ποίηση! Συγκεκριμένα ένα ποίημα του Καρυωτάκη (ΠΑΙΔΙΚΟ), ένα του πατέρα μου (ΧΕΙΜΩΝΑΣ) και τρία ποιήματα της Άννας Ποθητού (ΜΑΚΡΥΑ, ΤΑΞΙΔΙ, ΜΕΡΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ).

Στις αρχές του 97, πάλι στην Ware House, φτιάξαμε ένα CD με τον τίτλο “Καινούργιος Κόσμος”, το οποίο περιείχε 6 καινούργια τραγούδια και 7 τα οποία υπήρχαν και στη πρώτη κασέτα. Φωνητικά μαζί με τον Χάρη έκανε η Μαρία. Στο διάστημα αυτό έγιναν και κάποιες εμφανίσεις σε μικρά club. Μετά χαθήκαμε… Δουλειές, στρατοί, μεταπτυχιακά, καταστάσεις γνωστές για πολλά ερασιτεχνικά συγκροτήματα. Τώρα βρισκόμαστε κάπου κάπου και παίζουμε για το κέφι της παρέας, ενώ μέσα-μέσα γράφουμε και κανένα τραγουδάκι. Η αλήθεια είναι ότι παρόλο που κάποιες φορές προσπαθήσαμε να φέρουμε την ΕΝΤΡΟΠΙΑ σε ένα πιο “επαγγελματικό” επίπεδο, στην ουσία παραμείναμε πάντα ερασιτέχνες στην κυριολεξία (εραστές της τέχνης). Ποτέ δεν βγάλαμε χρήματα από όλη αυτή την υπόθεση. Το αντίθετο μάλιστα! Έχουμε πληρώσει αρκετά (με βάση τις τότε οικονομικές μας δυνατότητες) για την αγάπη μας για την μουσική και δεν το μετανιώσαμε ούτε για μια στιγμή!

Πολλές φορές μ’ αρέσει να αποστασιοποιούμαι από τον εαυτό μου και την πολύ κοντινή μου πραγματικότητα και να βλέπω τα πράγματα που με αφορούν από “μακριά”, χωρίς συναισθηματικές δεσμεύσεις. Επίσης η ενασχόληση μου με την μουσική από πολύ μικρή ηλικία, πιστεύω ότι μου έχει δώσει, έως ένα βαθμό, την ικανότητα να κρίνω την δημιουργία, που φυσικά αφορά ένα περιορισμένο φάσμα της μουσικής (κυρίως αυτό που περιγράφεται από τον όρο Rock). Έτσι μπορώ να πω με σιγουριά ότι τα τραγούδια της ΕΝΤΡΟΠΙΑΣ είναι πολύ καλύτερα από αυτά αρκετών προβεβλημένων συγκροτημάτων, δημιουργημάτων του Marketing, που όπως λέει και ο Τζιμάκος, “μετατρέπει τις πατάτες σε αγγούρια”…

Κατεβάστε και ακούστε τραγούδια, της ΕΝΤΡΟΠΙΑΣ, σε μορφή mp3. Η τέχνη δεν πουλιέται ρε!!! :-)