Fame $tory

Παλιότερα είχα γράψει για τους “ποιοτικούς” και το fame story. Τώρα εκτός από την τηλεοπτική τους προβολή (άμεσα με την παρουσία τους, ή έμμεσα με τα τραγούδια τους) εκμεταλλεύονται και την δημοτικότητα των πουλέν της Heaven που βγήκαν από το reality.  Πρώτος από όλους βέβαια (ποιος άλλος;) ο Γιώργος Νταλάρας, ο θεματοφύλακας της ποιότητας, ο οποίος πήρε υπό την σκέπη του τον Γρηγόρη Πετράκο, ή “Γρηγοράκο” χαϊδευτικά όπως τον λέει ο ίδιος και μαζί με αυτόν και όλο το πιστό του fun club. Το ίδιο και ο Γιαννάκης ο Κότσιρας, ο οποίος υιοθέτησε καλλιτεχνικά την Ραλλία Χρηστίδου και το εξασφαλισμένο ακροατήριό της.

Ο αντίλογος όλων αυτών που από την μια κατακρίνουν τα reality και από την άλλη, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, γεύονται “τους καρπούς τους”, στηρίζεται βασικά σε δύο ενστάσεις: α) “Τι φταίνε τα καημένα τα παιδιά;” και β) “Μα αφού είναι καλοί τραγουδιστές!“.

Απάντηση α:
Τα “παιδιά” που λένε, είναι ενήλικες οι οποίοι υπογράφουν συμβόλαιο με το οποίο υποβιβάζουν όσο δεν παίρνει την προσωπικότητά τους στην προοπτική του να κάνουν καριέρα. Και δεν μιλάμε για ένα τηλεοπτικό show του στυλ “Να η ευκαιρία”, αλλά για ένα hard core reality του χειρίστου είδους με κάμερες που μέρα-νύχτα τους παραδίνουν βορά στα ηδονοβλεπτικά ένστικτα εκατομμυρίων τηλεθεατών. Ο καθένας μπορεί να βγάλει συμπεράσματα για το ποιόν του καθενός που μπαίνει σ’ αυτή την διαδικασία.

Απάντηση β:
Ξέρετε πόσα παιδιά υπάρχουν εκεί έξω πολύ καλύτερα από την Ραλλία και τον Γρηγοράκο, τα οποία δεν γουστάρουν να μπουν σε reality ή να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές για να κάνουν καριέρα; Αλλά ξέχασα… αυτά δεν έχουν την πελατειακή βάση που είναι απαραίτητη στον κύριο Νταλάρα, στον κύριο Κότσιρα και την κυρία Τσαλιγοπούλου για να τα βγάλουν στην σκηνή…