Δεν ξέρω και εγώ πόσα CSI και πόσες παρόμοιες αστυνομικές σειρές παίζονται στην τηλεόραση. CSI Λας Βέγκας, CSI Νέα Υόρκη, CSI Μαϊάμι, NCIS , Νόμος και Τάξη (με σεναριογράφο τον Μακαρέζο), Νόμος και Τάξη – ειδική μονάδα τάδε, Ανεξιχνίαστες Υποθέσεις και ένα σωρό άλλα που δεν θυμάμαι πως τα λένε. Μόνο CSI Λιανοκλάδι δεν έχουμε δει ακόμα.

Μπάτσοι, πράκτορες, ανακριτές, επιθεωρητές, ΜΑΤ και ΜΕΑ παρελαύνουν καθημερινά στις οθόνες προκειμένου να μας εξοικειώσουν με το έγκλημα, την βία, το πρακτοριλίκι, τον φόβο. Και είναι αλήθεια πως έχουμε εξοικειωθεί πλέον με τις hightech κυπατζίδηκες τεχνικές και μετά από τόση κατήχηση νομίζω πως το πόπολο έχει συνειδητοποιήσει πως κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το άγρυπνο μάτι του Σάουρον της εξουσίας (και αυτό ξέρετε μπορεί να έχει πολλές αναγνώσεις).

Εντάξει, το καλό αστυνομικό έργο (ταινία, σήριαλ, βιβλίο) μπορεί να προσφέρει μια πολύ καλή ψυχαγωγική εμπειρία στον θεατή, στον αναγνώστη. Και σίγουρα υπάρχουν τέτοια που συνδυάζουν την καλή γραφή με το σασπένς, την ανατροπή, το απρόοπτο, την φαντασία, τον διάλογο με τον φόβο και τα μύχια ανθρώπινα συναισθήματα, διαθέτουν δηλαδή όλα εκείνα τα στοιχεία που πυροδοτούν τις κατάλληλες χημικές αντιδράσεις στον εγκέφαλο.

Αλλά το κακό έχει παραγίνει ρε παιδιά… Ένα επεισόδιο να δεις μόνο από δαύτα είναι σαν να τα έχει δει όλα. Και το περίεργο είναι πως κάποια -τύφλα να ‘χουν οι Φωσκολιάδες- μετράνε χιλιάδες επεισόδια. Ποιοι νοσηροί εγκέφαλοι κάθονται και γράφουν τα σενάρια; Δεν το συζητάω πως ακόμα κι ο αστυνόμος Μπέκας είναι καλύτερος από πολλά…

Στο όλο θέμα που έχει… συγκλονίσει το πανελλήνιο τον τελευταίο καιρό, σε τέτοιο σημείο ώστε τα οικονομικά μέτρα να περνάνε σε δεύτερο πλάνο, το τελευταίο πράγμα που πρέπει να ενδιαφέρει είναι το ότι η “J” αποφάσισε να εισέλθει στον χώρο του πορνό. Προσωπικά η “ηθική” διάσταση του θέματος μου είναι παντελώς αδιάφορη. Νομίζω τα μύρια όσα ηθικοπλαστικά ακούγονται εναντίον της (η πουτάνα, η πήξε, η δείξε) είναι τουλάχιστον υποκριτικά. Υπάρχουν πορνοστάρ και πουτάνες που είναι αξιοπρεπέστατες και υπάρχουν κυρίες περιωπής που είναι καραπουτανάρες του κερατά.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η τσόντα. Το θέμα είναι το σύστημα που οδηγεί την “J” και την κάθε “J” να αποτελεί απλά ένα υπέροχο τίποτα (για να θυμηθούμε τον Αγγελάκα), ή ένα “ανυποψίαστο μηδενικό πλάσμα” κατά τον Καρυωτάκη. Γιατί αυτό είναι η J. Ένα υπέροχο τίποτα. Ένα άδειο σώμα. Στα 20 χρόνια της, δεν έχει καμιά μόρφωση, δεν ξέρει να σκέφτεται, δεν ξέρει να μιλάει, δεν ξέρει να τραγουδάει, δεν ξέρει καν να κάνει έρωτα, δεν ξέρει να κάνει τίποτα. Απλά “φαίνεται”, χωρίς να “είναι”. Εγώ σ’ αυτό διακρίνω μια τραγικότητα και σε τίποτα άλλο.

Σίγουρα η μια διάσταση του θέματος άπτεται της εξελικτικής ψυχολογίας. Η εξωτερική εμφάνιση αποτελεί ένα βασικό εργαλείο για τον άνθρωπο προκειμένου να εκπληρώσει την βασική του αποστολή: επιβίωση και αναπαραγωγή. Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι άνθρωποι παγιδεύονται στην σιγουριά της εξωτερικής εμφάνισης και δεν αναπτύσσουν άλλες πτυχές της προσωπικότητάς τους. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει σε ανθρώπους με ανασφάλειες όσον αφορά το παρουσιαστικό τους.

Η δεύτερη διάσταση του θέματος είναι κοινωνική και αφορά τα πρότυπα που μεγαλώνουν όλα αυτά τα κορίτσια (και τα αγόρια). Η δικτατορία της εικόνας που έχουν επιβάλλει τα media θέλει πίσω από κάθε “επιτυχημένη” γυναίκα να κρύβεται μια “όμορφη” γυναίκα. Άμα είσαι όμορφη μπορείς να αποκτήσεις χρήμα, φήμη, φίλους. Στην τηλεόραση και τα περιοδικά δεν υπάρχουν “άσχημοι” άνθρωποι. Το γυαλί και οι ιλουστρασιόν σελίδες κατακλύζονται από στητά στήθη, καλοφτιαγμένες μύτες και τέλειες οδοντοστοιχίες. Τα κορίτσια εξοικειώνονται από νωρίς με την Barbie. Life style, κοσμοπολιτισμός και ένας καλός γάμος με κάποιον λεφτά ο οποίος θα τους επιτρέπει μια χλιδάτη ζωή και την ενασχόληση με φιλανθρωπίες και αγαθοεργίες. Αυτό είναι το όνειρο που πλασάρει ο καπιταλισμός σε όλες τις J με αντάλλαγμα την ψυχή τους.

Βασικό ανάχωμα σ’ όλες αυτές τις στρεβλώσεις αποτελεί το σχολείο και η οικογένεια. Το σχολείο όμως στις μέρες μας έχει μετατραπεί σε μια μηχανή παραγωγής φθηνού εργατικού δυναμικού και δεν ξυπνάει τα μυαλά των παιδιών. Η οικογενειακή συνοχή δοκιμάζεται κάτω από τα 10ωρα και 12ωρα εργασίας των γονιών και τις διπλές δουλειές τους, με τα παιδιά ξεχασμένα στους παιδικούς σταθμούς και τα ολοήμερα της συμφοράς, στις γιαγιάδες, στις νταντάδες, καρφωμένα μπροστά στην τηλεόραση.

Υπάρχουν και γονείς που στο πρόσωπο των παιδιών τους είτε βλέπουν μια καλή επιχειρηματική ευκαιρία, είτε ένα μέσο πλήρωσης της δικής τους ματαιοδοξίας, κατευθύνοντάς τα από νωρίς στη showbiz: τροφαντά μωρά διαφημίζουν πάνες και γάλατα, χαμογελαστά παιδάκια μας τραγουδούν, μας χορεύουν, πρωταγωνιστούν σε σήριαλ, με όλες τις ολέθριες συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό για την ψυχοσύνθεσή τους.

Ο τελευταίος άνθρωπος που πρέπει να ενοχοποιείται σ’ αυτή την ιστορία είναι η “J”. Πολλά παιδιά καταφέρνουν να ξεφύγουν από την μέγγενη του συστήματος, πολλά όμως όχι. Όπως και η “Ο”, είναι παγιδευμένη σε μια χρυσή φυλακή που της έχτισαν από μικρή χωρίς να το καταλάβει. Κι αν την ρωτήσεις θα σου πει: “Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.”

Το πορνό αυτό καθ’ αυτό δεν είναι επιλήψιμο. Σίγουρα στις μέρες μας χρησιμοποιείται ως μέσο αποχαύνωσης της μάζας, αλλά σε τελική ανάλυση μεγαλύτερη δόση πορνογραφίας ενέχει μια εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη από μια πορνοταινία.

Αντιγράφω από ένα παλιότερο κείμενο στο βαρόμετρο:

Το πορνό είναι από την φύση του επαναστατικό και ανατρεπτικό όπως και το αντικείμενο του (το σεξ). Παρόλο που ένα μεγάλο μέρος του έχει μετατραπεί σε βιομηχανία με τεράστια κέρδη που παράγει κονσερβοποιημένες και άγευστες “σούπες” που κατά κανόνα προσβάλουν και υποτιμούν τις γυναίκες (όπως και πολλά σήριαλ, διαφημίσεις, κλπ. άλλωστε), επιτρέψτε μου να εξακολουθώ να θεωρώ την άποψη του Larry Flynt (εκδότη του Hustler) σωστή. Σύμφωνα με αυτή λοιπόν οι ταινίες που δείχνουν ανθρώπους να κάνουν έρωτα είναι λιγότερο χυδαίες από πολλές που δείχνουν ανθρώπους να σκοτώνουν, να κλέβουν, να μισούν. Εγώ θα πρόσθετα πως είναι σίγουρα λιγότερο χυδαίες κι απ’ τα reality της κλειδαρότρυπας, τα σήριαλ της συμφοράς και τις ειδήσεις του Mega Channel. Όσον αφορά την κοινωνία αυτή σίγουρα κινδυνεύει περισσότερο από τον πουριτανισμό παρά από τις πορνοταινίες. Γι’ αυτούς που τις χαρακτηρίζουν βρώμικες να σημειώσω πως με αφορμή την ταινία του “Ψέμματα”, ο Κορεάτης σκηνοθέτης Γιανγκ Σουν Γου τονίζει πως “το σεξ είναι πάντα βρώμικο όταν το κάνεις σωστά“…

Ξαφνικά χθες το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε δημοκοπικά να χάνει καμιά 10ρια μονάδες με την μια! Μυστήρια πράματα… πολύ μυστήρια…

Αν κάτι έχει ζωτική σημασία για την επίτευξη των στόχων του εργατικού κινήματος αυτή είναι η ενότητα του Κομμουνιστικού Κόμματος. “Το ΚΚΕ …είναι 1. κόμμα της εργατικής τάξης, 2. το κόμμα των Ελλήνων εργατών, 3. ένα κόμμα επαναστατικό… Αν μπόρεσε να διατηρήσει το πολιτικό μονοπώλιο και να ματαιώσει αλλεπάλληλες απόπειρες για τη δημιουργία άλλων εργατικών κομμάτων στη χώρα, τούτο δεν μπορεί να οφείλεται παρά στον αδιάρρηκτό του δεσμό με την εργατική τάξη και τις ιστορικές της τύχες.“. Αυτά δεν τα ‘λεγε κάποιος τυχαίος αλλά ο Παντελής Πουλιόπουλος, σε ηλικία 24 ετών πρώτος γραμματέας του κόμματος (από την στιγμή που μετονομάστηκε σε ΚΚΕ), ο οποίος αργότερα διέσπασε κι ο ίδιος το κόμμα(!) δημιουργώντας μια τροτσκιστική ομάδα η οποία μαζί με τους αρχειομαρξιστές του Δ. Γιωτόπουλου (πατέρα του Αλ. Γιωτόπουλου) αποτέλεσε τις δύο κύριες συνιστώσες του τροτσκισμού στην Ελλάδα (η πορεία αυτών των συνιστωσών είναι μάλλον τραγελαφική αφού η κάθε μια πρέπει να διασπάστηκε με την σειρά της καμιά δεκαριά φορές!).

Όσοι δεν κατανοούν, ή δεν θέλουν να κατανοήσουν, ότι η διαφωνία είναι ζωτικής σημασίας για ένα κομμουνιστικό κόμμα και εξαιρετικά χρήσιμη, αλλά ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός υπάρχει για να επιτρέπει την κοινή και αποτελεσματική δράση, τότε ίσως θα ‘πρεπε να αναζητήσουν κάποια άλλη πολιτική στέγη. Γιατί θεμελιώδης παράμετρος του κομμουνισμού είναι η δράση. Δράση παράλληλα με την θεωρία. Όσοι αφήνουν εγωισμούς, προσωπικές φιλοδοξίες, ναρκισσισμούς να υπερκεράσουν την ενότητα και την δράση, την ενότητα για την δράση, του κόμματος τότε δεν έχουν καμιά θέση σ’ αυτό. Ούτε έχουν το δικαίωμα να αποκαλούν τον εαυτό τους κομμουνιστή. Όσοι νομίζουν πως ο κομμουνισμός είναι ατέρμονη θεωρητικολογία, ομφαλοσκόπηση και μικροαστικός ιδεαλιστικός βαυκαλισμός κάνουν λάθος.

Κάποιος θα μπορούσε να ρωτήσει, ποιος έδωσε την πρωτοκαθεδρία, τα πρωτεία, στο ΚΚΕ στα πλαίσια του εργατικού κινήματος; Η απάντηση είναι η ιστορία. Η μόνη συνεπής και υπολογίσιμη δύναμη που βρίσκεται διαχρονικά στην πρωτοπορία των εργατικών αγώνων είναι το ΚΚΕ. Κι αυτό είναι κάτι που κανείς μα κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Τον κέρδισε με το σπαθί του το ΚΚΕ αυτόν τον τίτλο και κανένας δεν έχει καταθέσει μέχρι σήμερα ανάλογα διαπιστευτήρια ώστε να τον διεκδικήσει. Και δεν πρόκειται ούτε για ιδιοκτησιακή αντίληψη, ούτε για πατρονάρισμα, ούτε για καπέλωμα άλλα (όπως έγραφε ο Πουλιόπουλος) για “αδιάρρηκτό δεσμό με την εργατική τάξη και τις ιστορικές της τύχες“. Πολλοί προσπάθησαν να ποδηγετήσουν το προλεταριάτο και να αμφισβητήσουν τον ηγετικό ρόλο του κομμουνιστικού κόμματος. Άλλοι με περισσότερο αγαθές προθέσεις, άλλοι προς όφελος του κεφαλαίου και της μικροπολιτικής. Όλοι σε βάθος χρόνου απέτυχαν.

Φτάσαμε στο σημείο λοιπόν οι (κατ’ επανάληψη) διασπαστές να κατηγορούν το ΚΚΕ για διασπαστικές πρακτικές. Αυτοί που η διάσπαση τους έχει γίνει ψυχοπαθολογία. Για παράδειγμα ο Κύρκος χρόνια τώρα παλεύει για την ενότητα της αριστεράς διασπώντας την! Οι υποθετικές συζητήσεις έχουν μικρή αξία αλλά καμιά φορά αναρωτιέμαι αν το ΚΚΕ δεν είχε υποστεί τις μύριες όσες διασπάσεις, αν δεν είχε πέσει από την Ακρόπολη και δεν είχε σταθεί όρθιο τουλάχιστον 5,6 φορές, πόσο πιο αρραγές θα ήταν το εργατικό μέτωπο στην χώρα μας και κατά συνέπεια πόσο καλύτερη θα ήταν η θέση των εργαζομένων.

Κανείς δεν λέει πως το ΚΚΕ δεν έχει κάνει λάθη, δεν έχει χαράξει λάθος πορείες. Θα ‘ταν νομίζω ουτοπικό να πιστεύει κανείς πως ένας ζωντανός οργανισμός (που, ειρήσθω εν παρόδω, τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε είτε στην παρανομία, είτε σε έναν κλοιό από πράκτορες, καταδότες, συκοφάντες, ιδιώνυμα κλπ ) δεν δικαιούται να κάνει λάθη. Επίσης ο μαρξισμός – λενινισμός δεν είναι ούτε δέκα εντολές, ούτε νεοφιλελεύθερα φληναφήματα, ούτε αρχές μάρκετινγκ, ούτε ροζ σοσιαλδημοκρατικές νεφέλες , ούτε… πατριωτικός παρεμβατισμός (ok, ok, είναι ανατριχιαστική και μόνο η σύγκριση). Πρόκειται για μια εξαιρετικά πλούσια επιστημονική θεωρία που αφήνει περιθώρια για πολλές ερμηνείες, όχι από έλλειψη σαφήνειας ή τεκμηρίωσης, αλλά από πλευράς έκτασης και δυσκολίας στην κατανόηση.

Δεν ξέρω πολλούς που έχουν καταφέρει να διαβάσουν ολόκληρο το Κεφάλαιο του Μαρξ για παράδειγμα (ανάμεσα σ’ αυτούς και εγώ), ενώ με εξαίρεση την έκδοση που κυκλοφορεί σήμερα σε μετάφραση του Παναγιώτη Μαυρομάτη, ούτε επιτυχημένες μεταφράσεις γνώρισε, αλλά ούτε και κατάφερε να εκδοθεί στο σύνολό του πριν την δεκαετία του ‘50. Πολλές φορές μάλιστα έγιναν προσπάθειες πλαστογράφησης και νόθευσης του κειμένου (π.χ. η περίπτωση του τεταρταυγουστιανού Κούση).

Λογικό είναι λοιπόν κάποιοι στην διαδρομή να διαφωνούν. Λογικό είναι επίσης να υπάρχουν αποφάσεις του κόμματος που παραβιάζουν προσωπικές ιδεολογικές γραμμές και οδηγούν κάποιους εκτός. Δεν είναι όμως λογικό οι αποχωρήσαντες να μετατρέπονται σε εχθρούς και διώκτες του κόμματος διαγκωνιζόμενοι στην εμπροσθοφυλακή της αντίδρασης. Ποιος δεν θα μπορούσε να εξάρει τις περιπτώσεις του Γιάνη Κορδάτου (διαφώνησε για την στάση του κόμματος στο Μακεδονικό) και του Κώστα Κάππου (διαφώνησε για την συγκυβέρνηση του ‘89), που μπορεί να απομακρύνθηκαν αλλά στάθηκαν πάντα αξιοπρεπής και δίκαιοι απέναντι στο ΚΚΕ. Ποιος θα μπορούσε να ξεχάσει τον μεγάλο Βασίλη Ραφαηλίδη που μπορεί να μην ήταν μέλος, μπορεί μέσα από τα γραπτά του να ασκούσε σκληρή κριτική, αλλά πάντα σε δημόσιες αντιπαραθέσεις στήριζε το κόμμα και -κατά δήλωσή του- ψήφιζε ΚΚΕ.

Και δεν λέει κανείς πως όποιος φεύγει από το ΚΚΕ πρέπει να σταματήσει να μιλάει και να κρίνει, ούτε πως παίρνει αυτόματα την στάμπα του αντικομμουνιστή. Άλλο όμως αυτό, άλλο η ανήθικη στάση των διαφόρων λασπολόγων και συκοφαντών που με εμπάθεια εκτοξεύουν κατηγορίες δεξιά κι αριστερά λες και το ΚΚΕ τους έκανε κανένα μεγάλο κακό. Για τον “μεγάλο τραγουδιστή” έγραψα πρόσφατα. Δείτε λοιπόν πόση υποκρισία μπορεί να κρύβεται στο βιογραφικό ενός άλλου “πρωην”. Είδατε στην “διαδρομή του” να αναφέρεται πουθενά έστω η λέξη ΚΚΕ; Πόσο ξιπασμένος μπορεί να είναι κάποιος που γράφει στο βιογραφικό του “ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση κατά την περίοδο της Δικτατορίας, με αποτέλεσμα να φυλακιστεί και να βασανιστεί από την ΕΑΤ-ΕΣΑ“. Ο ίδιος κύριος (το όνομα του οποίου δεν θέλω καν να αναφέρω) κατά δήλωσή του αποχώρησε από το ΚΚΕ επειδή στην ΚΟΒα του ψηφίστηκε το ότι δεν υπάρχει Θεος!

Δεν ξέρω πόσοι, είτε ατομικά, είτε ομαδικά, έχουν αποχωρήσει από το ΚΚΕ (μιλάω για αυτούς που είχαν διαφωνίες σε σοβαρά ιδεολογικά ζητήματα και πρακτικές και όχι για τους θεούσους που η ΚΟΒα τους αρνήθηκε την ύπαρξη του Θεού). Φαντάζομαι ο αριθμός θα είναι μεγάλος. Σίγουρα η ταξική πάλη δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι όμως εξίσου σίγουρο πως κάθε ένας από τους αποχωρήσαντες πιστώνει τον εαυτό του με την “ορθή” θεώρηση των πραγμάτων και το ΚΚΕ με την λάθος! Αυτό και μόνο δημιουργεί στον ουδέτερο παρατηρητή πολλά ερωτηματικά. Πολλοί για παράδειγμα ερμηνεύουν τόσο ακραία ντετερμινιστικά τον μαρξισμό ώστε η πολιτική τους πρόταση να ξεπερνάει τα όρια της γραφικότητας. Μια αρχική διάσπαση (ΟΜΛΕ) διασπάστηκε σε ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ. Από την μια διάσπαση της διάσπασης (ΚΚΕ (μ-λ)) διασπάστηκε η α/συνέχεια νυν ΚΟΕ. Από την άλλη διάσπαση της διάσπασης (Μ-Λ ΚΚΕ) προέκυψε η διάσπαση ονόματι ΟΑΚΚΕ (της οποίας η καθοδήγηση είναι… εγκατεστημένη μόνιμα στο Δρομοκαϊτειο και οι αναλύσεις της προσφέρουν άφθονο γέλιο), ενώ κάπου εκεί μεταξύ των διαφόρων διασπάσεων βρίσκεται χωμένο και το ΕΚΚΕ των… μεγάλων προσωπικοτήτων (του Μικρούτσικου, του Τσουκάτου, του Τατούλη και φυσικά του ειδικού κομμουνιστολόγου Κούλογλου, ο οποίος έκανε σειρά εκπομπών με θέμα τον κομμουνισμό και αφηγητές αποκλειστικά αποχωρήσαντες από το ΚΚΕ!). Θυμάστε το Life of Brian: “Are you the Judean Peoples’ Front? FUCK OFF! We’re the Peoples’ Front of Judeah!“. Έ κάπως έτσι…

Λίγο πριν τον πόλεμο ο Μανιαδάκης, με την ηγεσία του ΚΚΕ στις φυλακές και τις εξορίες και υποχείριο τον αποστάτη Μανωλέα (πρώην στέλεχος του ΚΚΕ) και διάφορους άλλους προδότες, συγκρότησε την Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ (!) με σκοπό φυσικά την διάλυση κάθε παράνομου μηχανισμού του Κόμματος. Εξέδωσαν μάλιστα και τον δικό τους Ριζοσπάστη!

Η περίπτωση της ΓΣΕΕ μοιάζει με την περίπτωση της ΠΔ. Είναι φανερό εδώ και χρόνια πως η ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν αποτελεί παρά φερέφωνο των κυβερνήσεων και των εργοδοτών. Η ΓΣΕΕ του Πρωτόπαπα, του Πολυζογώπουλου, του Παναγόπουλου και των άλλων ανδρείκελων, το μόνο που ΔΕΝ κάνει είναι να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργαζομένων. Υποκριτές ολκής, αλείφουν με βούτυρο το ψωμί των εργοδοτών και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτικών τους καθοδηγητών. Η δημιουργία του ΠΑΜΕ ήταν μονόδρομος για το ΚΚΕ.

Δεν ξέρω ποιοι ήταν κι ούτε με ενδιαφέρει, αλλά να αγιάσει το χέρι όσων πέταξαν τα γιαούρτια και τα νερά!

Υ.Γ.1 (λίγο μεγάλο) Σε όποιο τηλεοπτικό πάνελ συμμετέχει εκπρόσωπος του ΚΚΕ (η αλήθεια είναι πως δεν είναι πολλά – ο Βελόπουλος, ο Σπυράδωνις, ο Βορίδης, ο Παπαδημούλης κι ο Στρατούλης έχουν μεγαλύτερη πέραση), ο αντίλογος – καραμέλα από δεξιά κι “αριστερά”, ακόμα και για τις προτάσεις του κόμματος για τα παρκόμετρα ξέρω ‘γω, είναι: α) “Το μοντέλο που προτείνει το ΚΚΕ χρεοκόπησε.” (και συνήθως οι συζητήσεις περί σοσιαλισμού εξαντλούνται σε 30, 40 δευτερόλεπτα), β) “Οι θέσεις του ΚΚΕ είναι εθνικά μειοδοτικές.“, γ) “Όταν φτερνιζόταν το ΚΚΣΕ το ΚΚΕ κρύωνε.“. Θα απαντήσω σύντομα και στα τρία για να προλάβω τον όποιο καλοθελητή θέλει να τα επαναλάβει.

α) Η Σοβιετική Ένωση ήταν ένα πείραμα. Ήταν το πρώτο βήμα. Το ότι παρουσιάστηκαν στρεβλώσεις είναι αναντίρρητο. Είναι σαφές πως ο σοσιαλισμός δεν επιβάλλεται με στρατιωτικές επιχειρήσεις (Τσεχοσλοβακία). Ακόμα πιο σαφές είναι ότι οι προσωπικές περί μαρξισμού ερμηνείες κάποιων δεν ξέφυγαν ποτέ από την λογική του “να τα πάρουμε από τους πλούσιους για να γίνουμε εμείς πλούσιοι στην θέση τους” (Τσαουσέσκου, Χότζα κλπ). Είναι όμως εξίσου σαφές το ότι η προπαγάνδα και η συκοφαντία που έχει εκτοξευθεί εναντίον αυτού του πειράματος δεν έχει προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία. Λυσσαλέα προπαγάνδα σε όλα τα επίπεδα και με όλα τα μέσα. Από τα κόμιξ, τις τηλεοπτικές σειρές και τις εφημερίδες, μέχρι την ιστορία που διδάσκεται στα σχολεία και τα περίφημα μνημόνια που εξισώνουν τον ναζισμό με τον κομμουνισμό. Η ΣΕ λοιπόν δεν ήταν ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπως θέλουν να μας την παρουσιάσουν, αλλά μια χώρα που (κατά το μεγαλύτερο κομμάτι του βίου της) οι άνθρωποι ζούσαν με αξιοπρέπεια ειρηνικά και αλληλέγγυα, είχαν φαγητό, δουλειά και όραμα για το μέλλον, απολάμβαναν εξαιρετικές παροχές και υπηρεσίες από το κράτος (υγεία, παιδεία, μεταφορές), ο πολιτισμός γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση και η ανάπτυξη ήταν (τα πρώτα χρόνια τουλάχιστον) ραγδαία. Η Ευρώπη οφείλει σ’ αυτή την χώρα (και τα 2 εκατομμύρια νεκρούς της) την ύπαρξή της με την σημερινή της μορφή και οι εργαζόμενοι σ’ όλον τον πλανήτη πολλά από τα κεκτημένα τους. Δεν ξέρω πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν ο σοσιαλισμός επικρατούσε σε χώρες με μακρά δημοκρατική παράδοση και όχι σε χώρες με αυταρχικά προηγούμενα καθεστώτα. Δεν ξέρω πόσο αξία έχει μια τέτοια υποθετική συζήτηση. Ο Σοσιαλισμός πάντως όχι μόνο δεν χρεοκόπησε αλλά είναι περισσότερο επίκαιρος από ποτέ σήμερα που ο χρεοκοπημένος καπιταλισμός σαρώνει κατακτήσεις δεκαετιών, εξαπολύει πολέμους και εξαθλιώνει λαούς προκειμένου να επιβιώσει.

β) Κύριο συστατικό του μαρξισμού είναι ο διεθνισμός. Όχι ο διεθνισμός με την έννοια του κοσμοπολιτισμού ή της παγκοσμιοποίησης των αγορών, αλλά ο προλεταριακός διεθνισμός. Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα μεταξύ τους, αλλά με τους καπιταλιστές που τους εκμεταλλεύονται. Αυτό λέει το ΚΚΕ. Με βάση αυτό εναντιώθηκε στην μικρασιατική εκστρατεία, με βάση αυτό κινήθηκε όσον αφορά το Μακεδονικό. Μπορεί επιμέρους θεωρήσεις του να ήταν λάθος, μπορεί κάποιες από αυτές να τις διόρθωσε κάποιες όχι, αλλά η βασική πολιτική του θέση έχει αποδειχθεί σε βάθος χρόνου σωστή. Υπάρχουν και αυτοί που σήμερα κατηγορούν το ΚΚΕ για εθνικισμό! Βέβαια το ΚΚΕ δεν έχει μετακινηθεί από τις θέσεις του. Απλά τα εγχώρια φασισταριά κάποια στιγμή (για δικούς τους λόγους) την είδαν αντιαμερικάνοι με αποτέλεσμα να υιοθετήσουν την αντιιμπεριαλιστική ρητορική του ΚΚΕ.

γ) Το ότι “όταν φτερνιζόταν το ΚΚΣΕ το ΚΚΕ κρύωνε” είναι κατά βάση αληθές. Υπάρχουν όμως δύο παράμετροι που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν. 1) Όλα τα κομμουνιστικά κόμματα, λιγότερο ή περισσότερο, αναγνώριζαν την “πρωτοκαθεδρία” του ΚΚΣΕ ως φορέα γνώσης και εμπειρίας στον δρόμο για τον σοσιαλισμό. 2) Τον περισσότερο χρόνο του βίου του το ΚΚΕ τον πέρασε στην παρανομία. Ήταν λοιπόν λογικό να ψάχνει στήριγμα, έρεισμα και καθοδήγηση στην Μόσχα. Οι κατηγορίες βέβαια για κατασκοπία με βάση τις οποίες εκτελέστηκαν πολλοί κομμουνιστές (και ο Μπελογιάννης) ήταν απλά γελοίες. Το ΚΚΕ πάντα είχε ψηλά την σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας, πολέμησε και μάτωσε γι’ αυτήν, την στιγμή που οι κατήγοροί του δούλευαν στην υπηρεσία των Γερμανών, των Άγγλων, των Αμερικάνων.

Το ΚΚΕ σε αρκετές περιπτώσεις θα μπορούσε να είχε κάνει καλύτερη ανάγνωση των γεγονότων. Για παράδειγμα η διάλυση των οργανώσεών του το ‘58 και η απορρόφηση του από την ΕΔΑ, που εν πολλοίς οδήγησε στην διάσπαση δέκα χρόνια αργότερα, θα μπορούσε να είχε αποτελέσει μάθημα και ανάχωμα για τις διασπάσεις του ‘89 και του ‘91. Επίσης από το ‘74 και μετά, σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας και σχετικής ελευθερίας, θα μπορούσε να είχε επισημάνει πολύ νωρίτερα τις στρεβλώσεις που παρουσίαζε ο σοσιαλισμός τόσο στην ΕΣΣΔ όσο και στις άλλες ανατολικές χώρες και όχι να προσαρμόζει την στρατηγική του ανάλογα με τις αλλαγές στην ηγεσία της ΕΣΣΔ. Θυμάμαι τον μαθηματικό μας στο φροντιστήριο ο οποίος ήταν κομματικό στέλεχος και μας μίλαγε με ενθουσιώδη και θερμά λόγια για την περεστρόικα και τον Γκορμπατσώφ!

Υ.Γ.2 (μικρό) Νομίζω πως όλοι όσοι παραμένουν πραγματικά αριστεροί και είτε έκαναν μια (πολλές φορές αξιόλογη) διαδρομή εκτός ΚΚΕ σε διάφορα… Λαϊκά Μέτωπα της Ιουδαίας (ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ), είτε επέλεξαν να πάνε σπίτι τους, πρέπει στις δύσκολες στιγμές που ζούμε και που απαιτείται συσπείρωση να συνδεθούν ξανά με το κόμμα σε μια κοινή πορεία. Και έχω την εντύπωση πως αυτό κάποια στιγμή θα γίνει. Νομίζω πως και οι ίδιοι έχουν καταλάβει πλέον πως “προκοπή” με τον Παπαδημούλη, τον Χατζησωκράτη, τον Κουβέλη, τον Κύρκο και τα υπόλοιπα ναυάγια του μικροαστικού οπορτουνισμού δεν γίνεται.

Μπορεί για παράδειγμα να “γαυγίσει” και να βάλει “την ουρά στα σκέλια” μέσα στην ίδια μόνο πρόταση! “Πήραν τον ελληνικό χρυσό που βρισκόταν στην Τράπεζα της Ελλάδος, πήραν τα ελληνικά χρήματα και ποτέ δεν τα επέστρεψαν. Αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει κάποια στιγμή να αντιμετωπιστεί. Δεν λέω ότι αναγκαστικά πρέπει να επιστρέψουν τα χρήματα, αλλά πρέπει τουλάχιστον να πουν ευχαριστώ.” (BBC, 24/02/10).

Μπορεί να δηλώσει πως θα αποχωρήσει από την πολιτική αν το ΚΚΕ δεν συνδέεται με τον Γερμανό και να μην φέρει ποτέ στοιχεία που αποδεικνύουν το αντίθετο, ζητώντας δε από το ΚΚΕ να αποδείξει εκείνο ότι δεν είναι ελέφαντας: “Αν αποδειχθεί ότι ποτέ δεν επένδυσε το ΚΚΕ έμμεσα ή άμεσα στον “Γερμανό”, τότε θα ζητήσω συγγνώμη από το ΚΚΕ και θα φύγω από την πολιτική ζωή του τόπου. Αυθωρεί και κατησχυμένος.“.

Μπορεί να δηλώσει τα μύρια όσα για τον Γ. Παπανδρέου και μετά να αναλάβει αντιπρόεδρος στην κυβέρνησή του: “Εγώ δεν θεωρώ ότι ο κ.Παπανδρέου έχει τα προσόντα να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας (…) θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι δεν τον θεωρώ κατάλληλο για να γίνει πρωθυπουργός, ασχέτως αν είναι σήμερα πολύ της μόδας ο κ. Παπανδρέου. Πιστεύω επιπλέον και για λόγους αισθητικούς ότι θα είναι απαράδεκτη εξέλιξη, θα είναι παλινδρόμηση, αν η χώρα πάει πίσω προς τον ανιψιό του ενός και το γιο του άλλου. Το βασικό επιχείρημα αυτών που προωθούν τον κ. Παπανδρέου είναι ότι τ’ όνομά του ενώνει. Εγώ δε δέχομαι να με ενώσει με κανέναν άλλο ένα όνομα (…). Ο Παπανδρέου, με συγχωρείτε που διαφωνώ τόσο πολύ με το συρμό, δεν είναι.” (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 16/09/2001).

Μπορεί να πει σε πρωινή εκπομπή στην Τηλεόραση του ΑΝΤ1 το απίστευτο ψεύδος πως “ο Ριζοσπάστης τον έχει αποκαλέσει ομοφυλόφιλο” την στιγμή που όλα τα φύλλα της εφημερίδας είναι στην διάθεση του οποιουδήποτε να διαπιστώσει αν ισχύει κάτι τέτοιο.

Μπορεί να παραδίδει έναν άνθρωπο στα νύχια του Τουρκικού καθεστώτος και κατά συνέπεια στην φυλακή και ίσως στον θάνατο και μετά να δηλώνει: “Είμαι υπερήφανος για τον τρόπο που χειρίστηκα το ζήτημα, γιατί απάλλαξα τη χώρα από μία τρομακτική περιπέτεια.“.

Μπορεί να δέχεται το “γκριζάρισμα” των Ιμίων και μετά να σφυρίζει αδιάφορα στην αποκάλυψη των Έλλις και Ιγνατίου στο βιβλίο “Ίμια – Τα απόρρητα τηλεγραφήματα των Αμερικανών”: “Το “θανάσιμο μυστικό” κρατούνταν ως επτασφράγιστο μυστικό μέχρι τώρα, γιατί μας λέγανε φύγαμε και πήραμε τη σημαία μας ΑΠΛΑ για να εκτονωθεί η κρίση και ότι μπορούμε ΟΠΟΤΕΔΗΠΟΤΕ να ξαναπάμε στρατό ή σημαία γιατί οι δυο αυτές νησίδες(βράχια) είναι ελληνικές όπως ήταν μέχρι την κρίση του 1996. ΤΩΡΑ πληροφορούμαστε ότι ο Θ.Πάγκαλος μαζί με τον Κ.Σημίτη – ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΟΣΑ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΗΠΑ – συμφώνησαν να φύγουμε από τα ΙΜΙΑ και να τερματιστεί η κρίση, υπό την προϋπόθεση ότι ΔΕΝ θα ξαναγυρίσουμε στα ΙΜΙΑ!“.

Θα μπορούσαν να λεχθούν πολλά για τον Δάγκα, το σπάνιο αυτό είδος που “κοσμεί” την πολιτική στον τόπο μας τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά νομίζω πως αρκεί να σημειώσουμε πως αποτελεί αντικείμενο λατρείας και θαυμασμού (εκφρασμένου πολλές φορές και δημόσια) για τον Γιώργο Καρατζαφέρη…

Εγώ νομίζω ότι το μοντάζ των γερμανών θα έπρεπε να μας περιποιεί τιμή. Κι αυτό γιατί μας συνδέει με την αρχαία Ελλάδα την στιγμή που ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΗ έχουμε μ’ αυτή, ή μάλλον έχουμε τόση σχέση με την αρχαία Ελλάδα όση ο Σπυρίδων Άδωνις Γεωργιάδης με τον Ερμή του Πραξιτέλη. Και δεν είναι μόνο το πολιτιστικό μας επίπεδο που υπολείπεται παρασάγγας από αυτό των αρχαίων Ελλήνων είναι και εξαιρετικά αμφίβολο το κατά πόσο -οι περισσότεροι από μας- είμαστε και βιολογικοί τους απόγονοι. Όλοι αυτοί που καπηλεύονται τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό πιθανότατα ξεχνούν τον Βλάχο, τον Καραγκούνη, τον Αρβανίτη, τον Τούρκο, τον Σλάβο, τον Ενετό παππού τους που έβοσκε τα πρόβατα σε κάποια βουνοκορφή. Και δεν το λέω υποτιμητικά. Αν κάποιος χρειάζεται, για κάποιο λόγο, να είναι περήφανος για την καταγωγή του μπορεί να είναι. Το ίδιο περήφανοι μπορεί να είμαστε όλοι. Η έννοια της φυλετικής καθαρότητα πέραν από ανόητη είναι και επικίνδυνη.

Ακούμε συχνά πως η σάτιρα δεν έχει όρια. Φαίνεται πως αυτοί που το λένε εξαιρούν τους εαυτούς τους. Η σάτιρα δεν έχει όρια λοιπόν αρκεί να μην αφορά εμάς! Κι αυτό πέραν από έλλειψη χιούμορ καταδεικνύει συμπλέγματα κατωτερότητας και μικροψυχία. Όταν ακούς από μορφωμένους και προοδευτικούς -υποτίθεται- ανθρώπους να θέτουν ζήτημα βεβήλωσης, ιεροσυλίας, απαξίωσης του Ελληνικού πολιτισμού, επίθεσης κατά της “τιμής και της υπόληψης” του Έλληνα, επειδή ένα περιοδικό έκανε φωτομοντάζ με την Αφροδίτη της Μήλου κάτι δεν πάει καλά. Και είναι οι ίδιοι που κατηγορούν τους μουσουλμάνους επειδή θίγονται από τα σκίτσα του Μωάμεθ ξέρω ‘γω, είναι οι ίδιοι που ψηφίζουν τους κλέφτες και τους ψεύτες που ήταν η αφορμή για το συγκεκριμένο εξώφυλλο, τα λαμόγια που έχουν καταδικάσει την χώρα στην υποτέλεια.

Πολύ καλά κάνει η Αφροδίτη της Μήλου και βρίσκεται εκεί που βρίσκεται γιατί αποτελεί παγκόσμια πολιτιστική κληρονομία και όχι κτήμα και ιδιοκτησία λίγων κομπλεξικών. Αυτή ήταν και η πρόθεση αυτών που την έφτιαξαν. Να δημιουργήσουν κάτι ωραίο που υπερβαίνει τα κόμπλεξ και την μιζέρια του μικρόκοσμου. Για τον ίδιο λόγο πολύ καλά κάνουν και τα μάρμαρα του Παρθενώνα και βρίσκονται εκεί που βρίσκονται και μακάρι να μην έρθουν ποτέ εδώ.

Υ.Γ. Τελικά όσο και να ασχημονήσεις πάνω της παραμένει πάντα όμορφη…

Εκεί όμως που κυριαρχούσε το άστρο του Εθνικού Σταρ ήρθε να ανατείλει ο ήλιος του εθνικού μας μάνατζερ μετά την χθεσινή συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου, η οποία πιστεύω αποτελεί και ορόσημο για τον κλάδο των πολιτικών και κοινωνικών επιστημών.

Πριν λίγο καιρό ο Γιώργος Καρατζαφέρης σε βαρυσήμαντη ομιλία του στο συνέδριο του ΛΑ.Ο.Σ. είχε εισάγει την έννοια του πατριωτικού παρεμβατισμού. Χθες ο Ανδρέας Βγενόπουλος προχώρησε την θεωρητική επεξεργασία ένα βήμα πιο πέρα και με βάση τον πατριωτικό παρεμβατισμό κατέληξε στον κρατικό καπιταλισμό. Δεν διαθέτω βέβαια το υπόβαθρο για να υπεισέλθω στον θεωρητικό πυρήνα τόσο δύσκολων εννοιών αλλά θα προσπαθήσω να ιχνηλατήσω κάποιες παραμέτρους.

Κρατικός καπιταλισμός και πατριωτικός παρεμβατισμός είναι ουσιαστικά το ίδιο. Μην ξεχνάμε την κοινή αφετηρία και των δύο μεγάλων θεωρητικών: την αγάπη για την πατρίδα. Ότι κάνει ο Ανδρέας Βγενόπουλος (και ο Γιώργος Καρατζαφέρης βεβαίως) το κάνει για την πατρίδα. Δεν τον ενδιαφέρει η κερδοφορία των Αράβων εργοδοτών του και κατά συνέπεια οι δικές του απολαβές. Αγοράζει και πουλάει εταιρείες, συγχωνεύεται και επεκτείνεται, κοιμάται και ξυπνάει, με μόνο ένα πράγμα στο μυαλό του: το καλό της πατρίδας. Γιατί νομίζεται ότι αγόρασε την Ολυμπιακή; Για να βγάλει κέρδη; Όχι βέβαια. Το έκανε για να μην πέσει ο εθνικός μας αερομεταφορέας στα χέρια των Αμερικανοεβραίων σιωνιστών.

Το μέλλον της πατρίδας τον ώθησε λοιπόν να δώσει την χθεσινή συνέντευξη. Να βγει και να πει τι πρέπει να γίνει για να ξεπεράσουμε την κρίση μιας και οι πολιτικοί δεν ξέρουν ενώ αυτός (όπως και οι 29 κατασκευαστές πλυντηρίων) ξέρει. Το αύριο της Ελλάδας κατά τον Ανδρέα Βγενόπουλο συμπυκνώνεται σε δύο λέξεις: κρατικός καπιταλισμός.

Τι είναι όμως ο κρατικός καπιταλισμός; Έλα ντε. Με απλά λόγια… Οι επιχειρηματίες μπορεί να κάνουν ότι θέλουν, να παίρνουν όσα ρίσκα θέλουν, να επενδύουν όπου και όσο θέλουν, έχοντας το κεφάλι τους ήσυχο, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος. Και γιατί δεν υπάρχει κίνδυνος; Γιατί το κράτος θα είναι πάντα εκεί. Θα τα παίρνει από τους πολλούς και θα τους στηρίζει, θα τους επιχορηγεί, θα τους δανείζει και στην περίπτωση που ρίξουν την επιχείρηση έξω θα την αγοράζει ακριβά ως προβληματική.

Το κράτος στον κρατικό καπιταλισμό θα είναι εκεί όχι για να δίνει δουλειά και να παρέχει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες στους πολλούς (υγεία, παιδεία) αλλά για να δημιουργεί επενδυτικές ευκαιρίες. Να κάνει άχρηστα έργα, να ξεπουλάει δημόσια περιουσία, να καταστρατηγεί το σύνταγμα και τους νόμους για χάρη της “ανάπτυξης”, να κλείνει τα μάτια στην καταστροφή του περιβάλλοντος, να αναλαμβάνει ολυμπιάδες, πανηγύρια κλπ.

Με λίγα λόγια αυτό που γίνεται τόσα χρόνια στην Ελλάδα, αυτό περιέγραψε (και θεωρητικά) ο Βγενόπουλος -δεν κόμισε γλαύκας- όμως (και εδώ είναι η καινοτομία και η συγγένεια με τον πατριωτικό παρεμβατισμό) έβαλε την παράμετρο “για την πατρίδα”. Το πλιάτσικο στον κρατικό καπιταλισμό δηλαδή γίνεται για την πατρίδα.

Ζούμε μεγάλες στιγμές παιδιά… Μεγάλες στιγμές.

Ο Θεοδωράκης είναι κατά τεκμήριο σπουδαίος συνθέτης. Από τους καλύτερους που έβγαλε αυτός ο τόπος, για να μην μπούμε στην λογική των ριάλιτι (“ο καλύτερος”, “ο πρώτος”, “ο δεύτερος” κλπ) και στην λογική των ηλιθίων* που θέλει την τέχνη ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα. Σαν χαρακτήρας μπορεί θεωρηθεί επιπόλαιος, υπερβολικά συναισθηματικός, ανερμάτιστος, αμετροεπής (η πορεία του στην πολιτική και οι απόψεις του το αποδεικνύουν), αλλά κανένας δεν μπορεί να του καταλογίσει ιδιοτέλεια. Μπορείς να του προσάψεις πολιτική αφέλεια και έλλειψη διορατικότητας, αλλά δεν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις ωφελιμιστή και καιροσκόπο. Ο Θεοδωράκης δεν αποκόμισε κέρδη (παντός είδους) από την πολιτική. Το αντίθετο. Το ίδιο πάθος που τον οδήγησε στα βουλευτικά έδρανα με το ΚΚΕ, τον οδήγησε και στον υπουργικό θώκο του Μητσοτάκη.

Το πάθος βέβαια δεν καθαγιάζει το περιεχόμενο των απόψεων του. Πολλοί -και σωστά- έχουν επιτεθεί με σφοδρότητα εναντίον του. Παλιότερα ο Σιδηρόπουλος έγραψε ολόκληρο τραγούδι (Μίκυ Μάους) όταν ο Θεοδωράκης εκφράστηκε απαξιωτικά για το Ροκ (η ειρωνεία βέβαια είναι πως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που είπε ο Παύλος (Κάποτε θα ‘ρθουν) είναι του Θεοδωράκη), ενώ πρόσφατα όλη η κριτική που δέχτηκε για τις απόψεις του στην περίπτωση Δραγώνα είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Και υπάρχουν ένα σωρό περιπτώσεις που ο Μίκης γύρισε την πλάτη στην λογική, στις αξίες και την πρακτική της αριστεράς. Κανένας αριστερός όμως νομίζω δεν μπορεί να “κρατήσει κακία” ή να διαγράψει τον Θεοδωράκη και να τον κατατάξει στην ίδια κατηγορία με όλους τους αριβίστες και τους τυχοδιώκτες που έχουν περάσει από τους κόλπους της αριστεράς (Σαββόπουλους, Νταλάρες, Ανδρουλάκηδες, Δαμανάκηδες και ΣΙΑ Ο.Ε.).

Μέσα στην αντίφαση λοιπόν (που ίσως να αντανακλά σε όλους μας τις μεγάλες αντιφάσεις της Ελλάδας) ο Θεοδωράκης τα πιστεύει αυτά που λέει και κάνει. Μπορεί να διαφωνείς αλλά πρέπει να του αναγνωρίσεις πως ποτέ δεν κρύφτηκε. Θα μπορούσε να είναι στο απυρόβλητο που του είχε εξασφαλίσει το συνθετικό του έργο και η καθολική αναγνώριση, αλλά δεν το έκανε. Αγωνίστηκε στους δύσκολούς καιρούς και πάντα δήλωνε παρών στην ταραγμένη διαδρομή αυτού του τόπου.

Όλοι βρίσκουμε στον Μίκη κάτι που λατρεύουμε και κάτι που μας την δίνει στα νεύρα. Για πολλούς αντιπροσωπεύει μια πατρική φιγούρα. Εκεί που θες να τον ξεπεράσεις, να τον ακυρώσεις, να πλακωθείς μαζί του και να του τα χώσεις, εκεί νιώθεις πως αυτά που σε δένουν μ’ αυτόν τον άνθρωπο υπερβαίνουν την στιγμή, την συγκυρία, τον χρόνο.

Εμένα για παράδειγμα μου την δίνει στα νεύρα η συνεχής παρουσία του σε εκδηλώσεις προς τιμήν του, βραβεύσεις και τα ρέστα. Πρέπει να είναι μακράν ο πιο πολυβραβευμένος και πολυτιμημένος εν ζωή Έλληνας! Μου βγάζει μια υπερβολική ματαιοδοξία όλο αυτό το διαρκές νταβαντούρι. Το πολύ το κύριε ελέησον μπορεί να το βαριέται ο Θεός, ο Μίκης όμως όχι. Το ίδιο συνέβη και με την περίπτωση του Μπιθικώτση ο οποίος μας “αποχαιρετούσε” με συναυλίες και τιμητικές εκδηλώσεις από το 1983, μέχρι που πέθανε το 2005! Κάπου λες εντάξει ρε μεγάλε κάνε μια συναυλία, δύο, τρείς ξέρω ‘γω, με όλες τις τιμές και τις φανφάρες για το αντίο σου, τράβα σπίτι σου και άσε τον χρόνο να σε κρίνει, αλλά ταυτόχρονα καταλαβαίνεις την ανάγκη των ανθρώπων που φτάνουν σε μια ηλικία να συμμετέχουν στο γίγνεσθαι αρνούμενοι την αποστρατεία. Ίσως τελικά να πρόκειται απλά για έναν εναγκαλισμό με την ζωή και όχι για ματαιοδοξία…

* “Πήρα θέση και στα τρία μεγάλα διλήμματα της εποχής μου. Στο δίλημμα Stones ή Beatles, διαλέγω Beatles. Στο Θεοδωράκης – Χατζιδάκις, Χατζιδάκι. Και στο Καζαντζίδης – Μπιθικώτσης, Μπιθικώτση.” Δ. Σαββόπουλος, Lifo 10/12/09. Κάτι τύποι σαν τον Σαββόπουλο είναι αυτοί που δημιουργούν τέτοιου είδους ψεύτικα διλλήματα. Πρέπει να είσαι πολύ μαλάκας για να θεωρείς ότι σώνει και καλά πρέπει να διαλέξεις λες και οι Stones, οι Beatles, ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις είναι ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ. Λογικές από ηλιθίους για ηλιθίους…

Κι ο Μιχάλης -Κάλαχαν- Χρυσοχοϊδης ούτε σκέψη για παραίτηση, έτσι για τα μάτια του κόσμου, τυπικά έστω, για το αίμα του παιδιού που δολοφονήθηκε στον Βύρωνα, για χάρη του νεογέννητου που δεν θα γνωρίσει ποτέ τον πατέρα του. Βέβαια το ΠΑΣΟΚ έχει μακρά παράδοση θράσους και έλλειψης φιλότιμου. Μην ξεχνάμε πως εδώ ο Παπουτσής δεν κουνήθηκε πιθαμή από την υπουργική καρέκλα παρά τους 80 νεκρούς του Σαμίνα, θα κουνηθεί ο Μιχάλης που έγινε μάγκας, με τις πλάτες της CIA και της ΜΙ6, επειδή έσκασε η βόμβα κατά λάθος στα χέρια του Ξηρού;

Όσο για τα ΜΜΕ είδατε εσείς να δίνουν καμιά ιδιαίτερη σημασία; Πώς να δώσουν άλλωστε όταν α) η ιερή αγελάδα του ΠΑΣΟΚ που τρέφει δεκαετίες τα εκδοτικά συγκροτήματα δεν αγγίζεται και β) ο νεκρός δεν ήταν Έλληνας αλλά Αλβανός… Όταν η 17 Νοέμβρη πήγε να φάει τον Παλαιοκρασά και σκότωσε κατά λάθος τον Αξαρλιάν υπήρξε (και πολύ σωστά) γενική κατακραυγή. Ορθά η πολιτεία στάθηκε δίπλα στην οικογένεια του και αργότερα τίμησε την μνήμη του μετονομάζοντας τον δρόμο που έγινε η έκρηξη σε οδό Θάνου Αξαρλιάν.

Θα γίνει το ίδιο και με την περίπτωση του 25χρονου Αλβανού, ή οι σφαίρες των αστυνομικών είναι politically correct ενώ των τρομοκρατών όχι; Και δεν μιλάω βέβαια για μετονομασία του δρόμου. Αυτό είναι σίγουρα το λιγότερο ουσιαστικό και η αλήθεια είναι πως δεν περιμένω τόση μεγαλοψυχία από το ελληνικό κράτος. Κι επειδή ότι κι αν λέμε ο άνθρωπος πίσω δεν γυρνά, το ουσιαστικό είναι η στήριξη της οικογένειάς του είτε είναι νόμιμα στην Ελλάδα είτε όχι.