Τις τελευταίες μέρες με αφορμή την προσωπική περιπέτεια ενός φίλου με απασχολεί το θέμα του έρωτα (και τι καλύτερο θέμα για να ξεκινήσει η καινούρια χρονιά;). Όπως κι αν το δω καταλήγω στο συμπέρασμα πως έρωτας δεν είναι παρά η σχηματοποίηση της libido υπό το κράτος των ηθικοθρησκευτικών αγκυλώσεων, του πουριτανισμού και του ιδεαλισμού. Δεν υπάρχει δηλαδή τέτοιο συναίσθημα στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Όλες οι εκδηλώσεις στον ανθρώπινο ψυχισμό που αποδίδονται στον έρωτα δεν είναι παρά εκδηλώσεις της libido.

Για σκεφτείτε λίγο… Νοείται έρωτας χωρίς libido; Σαφώς και όχι και στα περί πλατωνικών ερώτων και διαφόρων παρόμοιων “αποστειρωμένων” καταστάσεων νομίζω έχει δώσει την καλύτερη απάντηση ο Εμ. Ροϊδης “πλατωνικός έρως = μαλακόν παξιμάδιον διά τους μη έχοντας οδόντας“. Ερωτική απογοήτευση λοιπόν δεν είναι παρά ανικανοποίητη libido.

Σίγουρα η τέχνη λειτουργεί ως διέξοδος για την καταπιεσμένη σεξουαλική επιθυμία και σίγουρα θα μπορούσε να πει κανείς πως με αφορμή την fiction κατάσταση που ονομάζεται έρωτας έχουν δημιουργηθεί αριστουργήματα. Καμιά αντίρρηση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πρεπε ο άνθρωπος να ζει χωρίς υποκατάστατα. Είναι σαν να λες πως ευτυχώς που υπήρξε ο θεσμός της δουλείας και ήταν αφορμή ώστε να γεννηθούν τα blues, η jazz και γενικότερα η σύγχρονη μουσική. Κανείς δεν ξέρει αν και ποια άλλα ρεύματα ξεπηδούσαν σε ελεύθερες συνθήκες για το ανθρώπινο πνεύμα και σώμα. Το πιο ειλικρινές τραγούδι πάντως στην παγκόσμια δισκογραφία είναι του Willie Dixon το “I just want to make love to you”.

“I don’t want you be no slave
I don’t want you work all day
I don’t want ’cause I’m sad and blue
I just want to make love to you, baby”

Επειδή όμως στο κοινωνικό πλαίσιο που ζούμε και έχει διαμορφωθεί από αρτηριοσκληρώσεις αιώνων είναι λίγο… δύσκολο (όχι πάντως ακατόρθωτο) να φτάσεις στον “στόχο” λέγοντας στον άλλον, ή την άλλη, “I just want to make love to you” ή έστω “θα επιθυμούσα διακαώς να ανταλλάξουμε σωματικά υγρά“, αναγκαστικά παίζεις το παιχνίδι του έρωτα που όπως έλεγε κι ο Freddie Mercury “είναι τόσο εύκολο, αρκεί να ξέρεις τους κανόνες…“.

Κάποιοι θα έλεγαν πως οι ηθικές αγκυλώσεις είναι στοιχείο της ανθρώπινης φύσης και σίγουρα κάτι που προσθέτει suspense στο “παιχνίδι του έρωτα” κάνοντας το πιο ενδιαφέρων. Η εκκρεμότητα (suspense), με την χιτσκοκική της ερμηνεία, είναι εξάλλου εξαιρετικό αφροδισιακό. Κάπου δηλαδή η ασυνείδητη υιοθέτηση ρόλων να είναι μέρος του παιχνιδιού. Προσωπικά πιστεύω πως ο άνθρωπος υποφέρει από ιδρυματισμό. Φοβάται να ζήσει δηλαδή ελεύθερος (κάτι που μην ξεχνάμε “θέλει αρετή και τόλμη“) και συνεχώς επινοεί όρους και συνθήκες που βαφτίζουν το ψέμα αλήθεια και παρατείνουν τον εγκλεισμό του σε ανελεύθερα πλαίσια.

Και ο έρωτας δεν είναι το μόνο ψέμα με βάση το οποίο πορεύεται η ανθρωπότητα. Η θρησκεία είναι ίσως το μεγαλύτερο, η ηθική (κυρίως αυτή που έχει να κάνει με το sex αλλά όχι μόνο), η πολιτική (πόσοι πόλεμοι δεν έχουν γίνει με αφορμή ψέματα), ακόμα και κάποιες “επιστήμες” έχουν θεμελιωθεί στο ψέμα. Για παράδειγμα έχουν χυθεί εκατομμύρια τόνοι μελάνι για χάρη της θεολογίας ενώ όλα θα μπορούσαν να είχαν αρχίσει και να είχαν τελειώσει με την εξής απλή ερώτηση-απάντηση: “Υπάρχει Θεός; Όχι.“. Μα είναι δυνατόν θα ρωτήσει κάποιος ολόκληρη επιστήμη να στηρίζεται σε έναν λάθος ισχυρισμό; Βεβαίως και είναι από την στιγμή που ο πολύπλοκος μηχανισμός της ανθρώπινης γλώσσας επιτρέπει σ’ όποιον την χειρίζεται καλά να επιχειρηματολογήσει ακόμα και περί της ανατολής του ήλιου από την δύση. Το “ιστορική αλήθεια” είναι επίσης ένα λάθος επίθετο για ένα λάθος ουσιαστικό. Η πραγματικότητα λέει πως όσοι οι ιστορικοί τόσες και οι αλήθειες.

Δύσκολο να πει κανείς πάντως τι εξάπτει την libido (τι πυροδοτεί τον έρωτα για να μιλήσουμε με όρους… ποιητικούς). Πέρα από τους βιολογικούς παράγοντες (π.χ. φερομόνες και λοιπά χημικά του… κακού) αρκετές έρευνες επιμένουν στο ότι οι άντρες έλκονται από την εξωτερική εμφάνιση των γυναικών ενώ οι γυναίκες από την τάση για κυριαρχία των ανδρών (σωματική, πνευματική, κοινωνική) και αυτό μοιάζει λογικό μιας και έχει άμεσες αναφορές στο ζωικό βασίλειο του οποίου ο άνθρωπος δεν αποτελεί παρά τμήμα. Επίσης αλήθεια μοιάζει το ότι οι άντρες άγονται περισσότερο από την libido και μπορούν κατά αυτό τον τρόπο να χειραγωγούνται εύκολα από τις γυναίκες. Εξαιρετικά αμφίβολο είναι το πόσο κρατάει η ερωτική επιθυμία ως προς το ίδιο πρόσωπο σύμφωνα με τα παραπάνω. Το εύρος των απαντήσεων μπορεί να κυμαίνεται από 1 μέρα μέχρι την αιωνιότητα. Η αγάπη πάντως είναι ένα τελείως διαφορετικό πράγμα αν και η περίφημη “ανιδιοτέλειά της”, ακόμα και στις πιο στενές σχέσεις (π.χ. γονιός- παιδί), σηκώνει αρκετή κουβέντα.

Τώρα θα μου πείτε προς τι όλα αυτά. Δεν ξέρω… Έχω την εντύπωση πως αν οι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν πως ο έρωτας δεν είναι ούτε συναίσθημα, ούτε το ευτραφές μωρό (που μοιάζει με το ανθρωπάκι της Michelin) που σκορπάει βέλη αριστερά και δεξιά, αλλά απλά και ξεκάθαρα ανικανοποίητη libido ίσως αντιμετωπίζουν ευκολότερα “ερωτικές απογοητεύσεις”, δεν χειραγωγούνται και δεν απορυθμίζονται για να θυμηθώ και τον ορισμό της κυβερνητικής για τον έρωτα: η απορύθμιση ενός συστήματος από ένα άλλο…

Καλή χρονιά.

Για να ανοίξετε αρχεία με το συγκεκριμένο format θα χρειαστείτε έναν viewer τον οποίο μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ: http://www.varometro.net/browser/index.php?dir=soft/&file=WinDjView-0.5.exe.

Kevin Bloody Wilson - Ho Ho Fucking Ho (κάντε κλικ στο βέλος δίπλα στο link για να το ακούσετε)

Ho ho fucking ho,
What a crock of shit,
We all work for Santa Claus,
We’ve had enough, we quit,
Cause we do all the fucking work,
While he stars in the show,
Stick your Christmas up your arse, ho ho fucking ho.

I’m Rudolph and I quit.
Just who’s he think he is?
That little fat cunt,
Sat back in the sleigh,
Cracking that fucking whip.
And me stuck up the front, with these other useless cunts,
Stick your Christmas up your arse, ho ho fucking ho.

And what about us elves,
We’ve had enough as well,
Workin’ in that freezing factory,
Cold as fucking hell,
We work until we drop,
With our bollocks freezing off,
Stick your Christmas up your arse, ho ho fucking ho.

I’m Santa Claus’ wife,
I know what he’s really like,
Sneakin into them little kid’s rooms
He’s a fucking paedophile,
A devious old drunk,
And I’m married to the cunt,
Stick your Christmas up your arse, ho ho fucking ho.

Update: ο φίλος ο Πέτρος με ενημέρωσε πως το συγκεκριμένο τραγούδι δεν είναι των Monty Pythons, όπως λάθος είχα εγώ την εντύπωση, αλλά του Kevin Bloody Wilson.

“It’s coming on Christmas
They’re cutting down trees
They’re putting up reindeer
And singing songs of joy and peace
Oh I wish I had a river I could skate away on

I wish I had a river so long
I would teach my feet to fly
I wish I had a river I could skate away on…”

River - Joni Mitchell (κάντε κλικ στο βέλος δίπλα στο link για να το ακούσετε)

Μάθημα πρώτο
Ακολουθείστε έναν παλιό καλό κανόνα της δημοσιογραφίας: δώστε στο blog σας μια κίτρινη “απόχρωση” με μιας εσάνς politically correct καθωσπρεπισμού και ηθικολογίας.

Παράδειγμα:
Αν θέλετε να βρεθείτε στην λίστα με τα δημοφιλέστερα blogs (”σκατά της μπλογκόσφαιρας” την αναφέρουν ορισμένα αναρχοκομούνια αλλά μην δίνεται σημασία), σπεύδετε να κατακεραυνώσετε την Βανδή επειδή δήλωσε πως αν είχε μείνει παράλυτη από τον λαιμό και κάτω θα προτιμούσε να πεθάνει. “Προσβάλει τα άτομα με ειδικές ανάγκες” θα μπορούσε να είναι ετυμηγορία σας. Τώρα αν εσείς προσβάλετε την κοινή λογική δεν μετράει από την στιγμή που δημιουργείται ντόρος…

Ως γνήσιοι Γκεμπελίσκοι διαστρεβλώνετε την δήλωση και λέτε πως είπε ότι θα προτιμούσε να πεθάνει αν είχε μείνει ανάπηρη ενώ η μούσα του Φοίβου δήλωσε περί παραλυσίας από το λαιμό και κάτω (τετραπληγία εννοούσε). Αναπηρία (που είναι γενικός όρος) με τετραπληγία έχει τεράστια διαφορά. Επίσης ξεχνάτε το αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να ορίζει το σώμα του και την ύπαρξή του την ίδια όπως αυτός θέλει.

Σας μάραναν τα άτομα με ειδικές ανάγκες και χριστήκατε αυτόκλητοι υπερασπιστές τους για μια δήλωση που ούτε κατά διάνοια τα προσβάλει και θα μπορούσε να ειπωθεί από τον καθένα; Φυσικά και όχι. Το αιματάκι μυριστήκατε… Πως θα κατακτήσετε την κορυφή των παντός είδους δημοσκοπήσεων;

Ακολουθούν κι άλλα μαθήματα…

Το κλίμα είναι ο παράγοντας που διαφοροποιεί τα ανθρώπινα (και όχι μόνο) και χαρακτηριστικά δημιουργώντας τις διάφορες φυλές. Είναι όμως αποδεδειγμένη επιστημονικά η άποψη που λέει πως η φύση “ζωγραφίζει” πάνω στον ίδιο καμβά και πως δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές μεταξύ των ανθρώπων. Οι όποιες διαφορές περιορίζονται σε δευτερεύοντα στοιχεία. Για παράδειγμα οι άνθρωποι στην Αφρική εξαιτίας της ηλιοφάνειας ανέπτυξαν σκούρο δέρμα, ή οι άνθρωποι στον βορά εξαιτίας του κρύου έχουν πολλά σύμφωνα στο αλφάβητό τους ώστε να μην χρειάζεται να ανοίγουν πολύ το στόμα τους και χάνουν θερμότητα κλπ. Οι πραγματικές διαφορές μεταξύ των ανθρώπων δεν αναπτύσσονται λοιπόν κάθετα με βάση φυλές, έθνη κλπ. αλλά οριζόντια με βάση τις κοινωνικές τάξεις. Η φτώχεια και ο πλούτος διατρέχουν τα έθνη οριζοντίως και αποτελούν τα πραγματικά σύνορα σε αντιδιαστολή με τα τεχνητά που εγείρουν οι διάφοροι εθνικισμοί, σωβινισμοί, φασισμοί.

Η άποψη αυτή (μαρξιστική) για την ανθρώπινη ιστορία πέρα από προσωπικό μου πιστεύω νομίζω πως βρίσκεται και πιο κοντά στην αλήθεια από οποιαδήποτε άλλη. Με βάση αυτή λοιπόν δεν υπάρχουν περιούσιοι λαοί, ανώτερα και κατώτερα έθνη και οι εθνικές ταμπέλες δεν είναι παρά τεχνητοί τρόποι διαιώνισης της ταξικής κοινωνίας.

Παρόλα αυτά θα ‘θελα να αναφερθώ σ’ αυτό το κείμενο σε ένα έθνος με μακρά ιστορία που έχει παίξει ιδιαίτερο ρόλο στο ιστορικό προτσές (να θυμηθούμε λίγο και κάνα τσιτάτο), στους Εβραίους.
Μεγάλωσα σε μια τυπική Ελληνική επαρχιακή πόλη όπου ο χαρακτηρισμός “Εβραίος” ήταν περίπου βρισιά και χρησιμοποιούνταν μεταφορικά για το “τσιγκούνης”, το “πονηρός”, το “φιλάργυρος”. Μάθαινα στα σχολεία και τις εκκλησίες για τους Εβραίους που σταύρωσαν τον Χριστό. Έκαιγα με τα άλλα παιδιά την μεγάλη Παρασκευή τον Ιούδα (Ιουδαίος και Εβραίος είναι έννοιες ταυτόσημες). Άκουγα για διάφορα μυστηριώδη Εβραϊκά παράκεντρα εξουσίας που έλεγχαν την παγκόσμια διακυβέρνηση. Γέλαγα με ανέκδοτα για Εβραίους. Παρόλα αυτά έτρεφα πάντα μια κρυφή συμπάθεια για τους συγκεκριμένους ανθρώπους χωρίς να έχω σχέση με αυτούς. Και αυτό το αποδίδω σε τρεις κυρίως λόγους.

Πρώτον, στο ότι αυτοί που θαύμαζα και είχα ως πρότυπα ήταν Εβραίοι: Μπομπ Ντύλαν, Λέοναρντ Κοέν, Γούντυ Άλλλεν, Ισαάκ Ασίμοφ, Μελ Μπρούκς, Σεργκέι Αϊζενστάιν κλπ.

Δεύτερον, από μικρός δεν μπορούσα να δεχθώ τον χριστιανικό παραλογισμό των “κακών Εβραίων που σκότωσαν το Χριστό” και περίπου σαν αστικός μύθος, είτε άμεσα, είτε έμμεσα μας μεταφερόταν . “Μήπως κι ο ίδιος ο Χριστός δεν ήταν Εβραίος;” σκεφτόμουν “Και γιατί στεκόμαστε στην εθνικότητα αυτών που τον καταδίκασαν και όχι στην εθνικότητα του ιδίου του αρχηγού της θρησκείας;“. Και η παιδική αυτή σκέψη δεν απέχει πολύ από την αλήθεια. Εβραίος ήταν ο ραβίνος Τζεσουά (Χριστός κατά το Ελληνικότερο), Εβραίος και ο πραγματικός θεμελιωτής του χριστιανισμού, ο Σαούλ (Παύλος) (δείτε επ’ αυτού την εξαιρετική ταινία “Το μυστήριο Παύλος” με τον Ντιντιέ Σαντρ). Βέβαια η αδιαμφισβήτητη αυτή αλήθεια, όπως και το προφανές ότι ο χριστιανισμός είναι μια αίρεση του ιουδαϊσμού, δεν βολεύουν τους εγχώριους ναζί που δια του γνωστού ρυπαρογράφου Σακέτου-Πακέτου κυκλοφόρησαν πρόσφατα… πόνημα περί Ελληνικής Καταγωγής του Ιησού!!!

Τρίτον και ίσως κυριότερο… Μεγαλώνοντας λίγο μετά την χούντα σε πολιτικά φορτισμένους καιρούς και σε μια αριστερή οικογένεια, με έναν πατέρα ενεργό μέλος του ΚΚΕ, εισέπραττα την καχυποψία (τουλάχιστον) της κοινωνίας. Ένιωθα την απόρριψη που συνόδευε το επίθετο “κομμουνιστής, κομμουνιστές” και την αποστροφή με την οποία προφέρονταν από επίσημα και μη χείλη. Βίωνα το φόβο μέσα από τις διηγήσεις της μάνας μου για τα δύσκολα χρόνια της χούντας, για τα κρατητήρια και τις εξορίες κι ακόμα για μια πιθανή νέα χούντα(!). Θυμάμαι την αγωνία της μήπως το κασετόφωνο που έπαιζε Θεοδωράκη ήταν περισσότερο δυνατά από όσο έπρεπε. Όταν έξω από την πόρτα μας έβλεπα γραμμένο με μαύρη μπογιά το ανορθόγραφο “Αλήτες πρωδότες κομουνιστές” (ακόμα το έχω στο μυαλό μου με κάθε λεπτομέρεια) μπορούσα κατ’ ελάχιστο να καταλάβω πως περίπου ένιωθαν οι Εβραίοι όταν τους κολλούσαν ένα άστρο στο πέτο. Μπορούσα να καταλάβω πως είναι να μην είσαι αποδεκτός.

Η συνωμοσιολογία που αναπτύσσεται γύρω από τους Εβραίους στέκεται στο ότι αν και είναι ο αριθμητικά λίγοι συγκεντρώνουν ένα σημαντικό μέρος του παγκόσμιου πλούτου και σε κάθε περίπτωση δυσανάλογο με τον αριθμό τους. Αυτό είναι αλήθεια αλλά η αιτία δεν έχει σίγουρα να κάνει με παγκόσμια εβραϊκά διευθυντήρια, με στοές, παράκεντρα και μεταφυσικές ανοησίες. Σίγουρα η ιδιαίτερη παράδοση και η θρησκεία των Εβραίων τους βοήθησε τα 2000 χρόνια τις διασποράς να διατηρήσουν σε μεγάλο βαθμό μια ενιαία εθνική ταυτότητα. Παράδειγμα αυτής της ιδιαιτερότητας είναι το ότι θεωρείσαι Εβραίος μόνο αν η μάνα σου είναι Εβραία. Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν μακριά από τον τόπο τους (αλλά με την εθνική τους ταυτότητα ζωντανή και ακέραιη) και συχνά υπό διωγμό (ο Χίτλερ δεν ήταν ο πρώτος), πως αλλιώς θα μπορούσαν να επιβιώσουν αν δεν ανέπτυσσαν το εμπόριο; Μην ξεχνάτε επίσης πως προέρχονται από μια περιοχή με παράδοση στο εμπόριο. Φοίνικες, Χετταίοι, Φιλισταίοι, Άραβες κλπ ήταν (και είναι) δεινοί έμποροι. Έχω δει επίσης βιβλία που διατείνονται πως το ιερό βιβλίο των Εβραίων, το Τορά (η παλαιά διαθήκη δηλαδή) είναι ένα πολύ καλό εγχειρίδιο για το επιχειρείν αλλά αυτό δεν μπορώ να επιβεβαιώσω αν ισχύει μιας και δεν το έχω διαβάσει, ούτε πρόσεχα ποτέ στα θρησκευτικά :-).

Η Αλήθεια είναι πως η λέξη Εβραίος πέρα από θρησκευτική διάσταση έχει και εθνική. Αφενός είναι λογικό από την στιγμή που δεν υπήρχε για χιλιετίες μια κρατική πλατφόρμα που θα συνένωνε τους ομοεθνής, τον ρόλο της πλατφόρμας να τον παίξει η θρησκεία, από την άλλη δεν ξέρω ποιες είναι οι προσταγές του ιουδαϊσμού όσον αφορά τον προσηλυτισμό. Φαντάζομαι στον τομέα αυτό δεν πρέπει… να τα πάει και τόσο καλά, όσο ο χριστιανισμός για παράδειγμα, με αποτέλεσμα η εβραϊκή θρησκεία να περιοριστεί κατά κύριο λόγο στα νοητά όρια ενός έθνους.

Οι Εβραίοι λοιπόν οποιασδήποτε εθνικότητας μέσω της θρησκείας και της παράδοσης τους έχουν ισχυρούς δεσμούς οπότε είτε στην Ελλάδα μένουν, είτε στην Αμερική, είτε στην Αυστραλία, είναι πολύ φυσικό να αισθάνονται συγγένεια με το κράτος του Ισραήλ και δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό σ’ αυτό. Το ίδιο λίγο πολύ συμβαίνει και με τους Έλληνες που ζουν Γερμανία, στην Κύπρο, στην Αμερική και παντού. Οι εγχώριοι ναζί αρέσκονται σε ηλίθιες ερωτήσεις του στυλ “Σε περίπτωση πολέμου Ελλάδας-Ισραήλ με ποια πλευρά θα ταχθούν οι Εβραίοι;”. Την πιο καλή απάντηση την είχα ακούσει από τον μεγάλο Ραφαηλίδη (που δεν ήταν Εβραίος αλλά έκανε μια φοβερή εκπομπή στο New Channel με κάποιον εκπρόσωπο της Ελληνικής Εβραϊκής κοινότητας του οποίου δεν θυμάμαι το όνομα): “Με όποιον έχει δίκιο!“.

Κανείς λογικός άνθρωπος επίσης δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως τον μισό αιώνα και πλέον που διαρκεί η διαμάχη στην εγγύ ανατολή το κράτος του Ισραήλ έχει διαπράξει εγκλήματα (όπως και η αντίθετη πλευρά βεβαίως). Υπάρχουν όμως Εβραίοι σε όλο τον κόσμο και στο ίδιο το Ισραήλ που καταδικάζουν τον πόλεμο, την επιθετικότητα, τις θηριωδίες, όπως υπάρχουν και Αμερικάνοι που καταδικάζουν τον ιμπεριαλισμό του Μπους και της συμμορίας του.

Κάποια στιγμή λοιπόν θα πρέπει να σταματήσει ο όρος Εβραίος να κρύβει οποιαδήποτε απαξίωση και να υπονοεί μια θρησκευτική προτίμηση με εθνικά χαρακτηριστικά όπως πολλές άλλες. Ένα σύνολο ανθρώπων όπως πολλά, με αριστερούς και δεξιούς, προοδευτικούς και συντηρητικούς, περισσότερο και λιγότερο θρήσκους, άθεους (αν και θεωρητικά ο όρος “άθεος Εβραίος” είναι αδόκιμος), με εθνική συνείδηση ή χωρίς, πλούσιους και φτωχούς.

Στους καιρούς μας λόγω της οικονομικής ύφεσης ανθίζουν διάφορα άνθη του κακού. Για όλους αυτούς η επινόηση ενός φανταστικού εχθρού είναι θεμελιώδης προκειμένου να διευκολυνθούν στην έγχυση μίσους στις μάζες. Οι Εβραίοι ήταν πάντα ο εύκολος στόχος και ήδη οι διάφοροι Λιακόπουλοι, Βελόπουλοι, Καρατζαφέρηδες, Πλεύρηδες & Σια δουλεύουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Το ‘χαν κάνει και οι ομοϊδεάτες τους στο παρελθόν με επιτυχία. Για να μην επαναληφθούν οι θηριωδίες του παρελθόντος νομίζω πως αν παραστεί ανάγκη όλοι ανεξαιρέτως θα πρέπει να αναρτήσουμε ένα κίτρινο άστρο. Για μένα τουλάχιστον θα ‘ταν τιμή…

Αριστερά ο “θυρεός” των Queen που είχε σχεδιάσει ο ίδιος ο Freddie, δεξιά τα… “θηρία” (κλικ στην φωτογραφία για λεπτομέρειες).

Χαίρε ω των Ελλήνων διαφημιστών τιμημένη συντεχνία που με την απαράμιλλή σου αισθητική και την πρωτοτυπία σου (την έχουμε ξαναθαυμάσει αυτή), φροντίζεις να κάνεις τις άσχημες πόλεις ημών των αγράμματων ιθαγενών (ως τέτοιους μας αντιμετωπίζεις) ακόμα ασχημότερες.