First we take Manhattan
Μια άσκηση για το πως ένα κείμενο από τον Μαρξ μπορεί να καταλήξει στο στρινγκ.
Αντιλαμβάνομαι την τρομακτικές δυσκολίες των θεωρητικών των ανθρωποκεντρικών επιστημών μιας και έχουν να κάνουν με τον πλέον αστάθμητο παράγοντα: τον ίδιο τον άνθρωπο. Αν και οπαδός της μαρξιστικής άποψης για την ιστορία που θέλει την κοινωνία καταλυτικό παράγοντα στην διαμόρφωση της ανθρώπινης προσωπικότητας, τείνω να πιστέψω πως οι κληρονομικοί παράγοντες είναι τελικά πολύ πιο ισχυροί. Παράγοντες όπως η δίψα για εξουσία, η ματαιοδοξία, η φιλαυτία, η αρέσκεια στην κολακεία, η βλακεία κλπ, είναι πρωτογενή και αναπόσπαστα συστατικά του ανθρώπινου DNA. Ίσως γι’ αυτό κινήματα που οραματίσθηκαν την ανθρώπινη πρόοδο σε μια κοινωνία χωρίς αδικία βασισμένη στην ισότητα και την αλληλεγγύη, να φλερτάρουν με την ουτοπία, ενώ διάφορες εκδοχές της βαρβαρότητας (καπιταλισμός, φεουδαρχία κλπ) που προάγουν τον ατομισμό, τον ανταγωνισμό, την εκμετάλλευση, να επιτρέπουν στους οπαδούς τους να κομπάζουν για την (πρόσκαιρη ελπίζω) επικράτησή τους. (Ουτοπία η όχι, εγώ πάντως ευθυγραμμίζομαι με την άποψη του Άσιμου: “κι ίσως να αξίζει μόνο που τολμάμε…“.)
Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσω πως τα στοιχεία του ανθρώπινου DNA που ανέφερα πριν αφορούν και τα δύο φύλλα. Η διελκυστίνδα “ανωτερότητα – κατωτερότητα” μεταξύ των δύο φύλλων δεν είναι παρά ένα παραμύθι. Στο ίδιο ακριβώς καζάνι βράζουν άνδρες και γυναίκες. Μπορεί όντως να υπάρχουν σημεία στην βιολογία όπου η διαφοροποίηση είναι έκδηλη αλλά το τελικό άθροισμα είναι ακριβώς το ίδιο. Κι αν η κοινωνική οργάνωση των τελευταίων εκατονταετιών στηρίχθηκε στην ωμή βία με αποτέλεσμα έναν… “men’s world” που έλεγε κι ο μακαρίτης ο James Brown, αυτό ουδόλως μειώνει την γυναίκα. Αντιθέτως επειδή η φύση είναι ακριβοδίκαιη αν της στέρησε μυική δύναμη τότε, πάντα σε σχέση με τον άντρα, της έδωσε περισσότερο μυαλό.
Πολλές φορές όμως νιώθω θλίψη για όλες αυτές τις γυναίκες που από την ώρα που γεννιούνται εκπαιδεύονται για όλους αυτούς τους ρόλους: της ωραίας, της μοιραίας, της απόμακρης, της σνομπ, της ποθητής, της ντίβας κλπ. Για τις ατέλειωτες ώρες που χάνουν σε κομμωτήρια, γυμναστήρια, μαγαζιά προκειμένου να προσαρμόσουν την εικόνα τους στα πρέπει της εποχής. Και ποιος είναι τελικά αυτός που καθορίζει αυτά τα πρέπει; Ένα διευθυντήριο ,κάπου στον Μανχάταν σύμφωνα με τον Leonard Cohen. Ίσως να ΄ναι έτσι.
Πάντως σε καμιά περίπτωση δεν εννοώ πως οι γυναίκες δεν πρέπει να φροντίζουν την εμφάνισή τους. Το αρχέγονο ένστικτο του ζευγαρώματος άλλωστε τις καλεί να επιδεικνύονται προκειμένου να προσελκύσουν τα αρσενικά. (Γι’ αυτές εξάλλου δημιουργήθηκαν όλα αυτά τα facebook, myspace κλπ. καθώς συνήθως ανεβάζουν φωτογραφίες τους και από κάτω όλοι οι καυλωμένοι τρέχουν να σχολιάσουν: “Είσαι θεά!”, “Είσαι ίδια η Σκάρλετ Γιόχανσον!”, “Ποια Αντζελίνα Τζολί;” κλπ). Το ίδιο συμβαίνει σ ολόκληρο το ζωικό βασίλειο…
Έχω την άποψη όμως πως θα πρέπει να χρησιμοποιούν περισσότερο την λογική. Να αντιλαμβάνονται τα εμπορικά τερτίπια αυτών που ορίζουν το παιχνίδι της μόδας και το ότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις όλα αυτά έχουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Να γίνονται άσχημες!
Να μερικά παραδείγματα που τα οποία και αποτέλεσαν την αφορμή για όλη αυτή την πομπώδη εισαγωγή!
1. H κουπ γερμανικό κράνος, ή ο Κώστας Βουτσάς συναντά τον σερίφη του Νότινγχαμ: Αυτό το καρέ με την ίσια αφέλεια (δεν λέγεται τυχαία… αφέλεια) που εσχάτως επανήλθε στην μόδα το θεωρώ το πιο κακόγουστο γυναικείο στυλ μαλλιών. Θες η εικόνα του Κώστα Βουτσά στο Γαμπρός απ’ το Λονδίνο με την εν’ λόγω κόμμωση και το μονγκόμερυ, θες η overdose από Ρένα Παγκράτη που έφαγα την δεκαετία του ’80 με καθιστούν ιδιαιτέρως αρνητικό ως προς το συγκεκριμένο στυλ.
2. Οι ανταύγειες: Τα μεταφορικά, “γυναίκα αράχνη”, “γυναίκα γατούλα” χάνουν την δύναμη του σχήματος μπρος στην απτή εικόνα της “γυναίκας ζέβρα”. Διχρωμίες, τριχρωμίες και πολυχρωμίες στην κόμη το μόνο που καταφέρνουν είναι να δείχνουν μεγαλύτερες και πιο “κατίνες” τις γυναίκες, δημιουργώντας ένα κράμα από Κρουέλα Ντεβίλ και Άννα Παναγιωταρέα.
3. Τα παπούτσια του Φρόντο: Τα σημερινά κορίτσια έχουν που έχουν μεγάλο πέλμα (τα γυναικεία παπούτσια θα σε λίγο θα βγαίνουν από 39 και πάνω), υπάρχουν κι αυτά τα μυτερά παπούτσια που το κάνουν να μοιάζει με αυτό του Σχορτσιανίτη! Ξεχνώντας αναλογίες και αισθητική το αδελφάτο των μόδιστρων έχει βαλθεί να μεταμορφώνει τις γυναίκες άλλοτε σε Χόμπιτ και άλλοτε σε θύματα σιδηροδρομικού ατυχήματος (μιλάω για το άλλο άκρο, κάτι τετραγωνισμένα παπούτσια που είναι σαν να πέρασε το τραίνο και έκοψε τις άκρες).
4. Ο κουραδοκόφτης: Για το στρινγκ (κουραδοκόφτη για τον Ηλία Πετρόπουλο) ταιριάζει το “τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους”. Ακόμα και τα οπίσθια μοντέλων το συγκεκριμένο εσώρουχο αδικεί πολλώ μάλλον αυτά των “καθημερινών” γυναικών φέρνοντας στο νου παλαιστή του σούμο. Άμα δεν είσαι η Kate Moss άσ’ το καλύτερα…
5. Η αποψίλωση: Η αφαίρεση τριχώματος από το ανθρώπινο σώμα έχει βαθιές ρίζες στη ιστορία και στα ανά την υφήλιο ήθη και έθιμα. Κι αν για τα εκτεθειμένα σε δημόσια θέα γυναικεία πόδια μπορεί να κατανοηθεί, είναι λίγο δύσκολο να καταλάβω την… αποψίλωση του εφηβαίου, συνήθως με επίπονες πρακτικές. Πέρα από γελοίο, το όλο θέαμα νομίζω έγινε μόδα λόγω των παιδεραστικών τάσεων και κατ’ επέκταση της ανικανότητας των ανδρών. Αυτοί είναι που μέσω της βιομηχανίας του πορνό (ο ρόλος της οποίας στην διαμόρφωση της μόδας είναι πλέον σημαίνων) επέβαλαν στις γυναίκες να αντανακλούν την άβγαλτη παρθένα έφηβη που θα υποστεί τις ορέξεις τους χωρίς να κρίνει την ανεπάρκειά τους.
6. Το Κατερίνα Θάνου look: Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η εκγύμναση λειτουργεί προς όφελος του ανθρώπινου οργανισμού αλλά είναι άλλο αυτό κι άλλο το να καταστρέφεις το σώμα σου υπό τις οδηγίες των άσχετων σφίχτερμαν των γυμναστηρίων. Οι ανοιχτές πλάτες, τα φουσκωμένα μπράτσα, οι γυμνασμένοι κοιλιακοί και η γάμπα με περίμετρο σαν κι αυτή του Τζόρτζεβιτς δεν νομίζω πως είναι ότι πιο σέξι…
Τόσες και περισσότερες αναφορές μπορώ να γράψω και για τους άνδρες η ματαιοδοξία των οποίων πλέον ξεπερνά αυτή των γυναικών. Έχω διαβάσει αποτελέσματα ερευνών περί “θηλυκοποίησης” των αρσενικών εξαιτίας της μόλυνσης του περιβάλλοντος, των πλαστικών κλπ. Και όντως έτσι είναι αν κρίνω από το ντύσιμο, από τις κρέμες προσώπου, από τις αποτριχώσεις, το μακιγιάζ κλπ, αλλά δεν θα αναφερθώ σ’ αυτά πρώτον γιατί δεν κατέχω καλά το θέμα (καμιά κουφάλα δεν παραδέχεται ότι αρέσκεται στην κοκεταρία), δεύτερον δεν θα μαι εγώ αυτός που θα πριονίσει το οικοδόμημα τόσων αιώνων και τρίτον σταματάω εδώ γιατί το κείμενο κατάντησε ρεπορτάζ του Star Channel…
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com 
Καλέ τι οίστρος είναι αυτός;;;
Ήθελα να έβλεπα από κοντά αυτήν που σου το ενέπνευσε! :-))
Γκουχ, γκουχ. Θα ήθελα παρακαλώ να καταγράψω την ένστασή μου για τις αφέλειες τις οποίες αγαπώ!
Υπάρχει κι αυτό
http://i2.photobucket.com/albums/y6/lil_rocka/Audrey-Hepburn.jpg
για να μην αναφέρω αυτό http://www.20minutos.es/data/img/2006/03/24/387186.jpg
Άκου ο Γαμπρός απ’το Λονδίνο!! Αίσχος!
Τέλος πάντων, εν πολλοίς έχεις κι ένα δίκιο και καλή η προσπάθεια και πήγες να το παίξεις κι εξισορροπιστής εκεί προς το τέλος, ότι τάχα μου δεν θα σε καταλαβαίναμε.
Ανταύγειες δεν το συζητάμε, επίσης έχω.
Τώρα για τα υπόλοιπα, ας ακεστώ να πω ότι ναι, το look Κατερίνας Θάνου φαντάζομαι ότι είναι όσο απωθητικός είναι ένας άντρας με γυναικομαστία (γιακ! ίου! ίου! αηδία!)
Καλά δεν παίρνει η μπάλα τις αφέλειες συλλήβδην (μου ‘βαλες και εσύ για παράδειγμα την Μόνικα!!!) αλλά αυτές που συνοδεύουν το συγκεριμένο καρέ. Όσο για τις ανταύγειες αν αρέσουν στον Θανάση εμένα μου περισσεύει, αλλά οφείλω να καταθέσω με θάρρος (θα σε φοβηθώ νομίζεις;) την γνώμη μου! :-)
Ρεπορτάζ το λες εσύ αυτό ή «Κάτι το ωραίον…»
Μήποτε τον συρμόν ακολουθήσας, αναμένω εναγωνίως την περί του ισχυρού φύλου πραγματείαν σου.
Υ.Γ.
Στις γυναίκες όμως πρέπει να προστεθεί ο αηδέστατος “σάκκος” που τρώγαμε εμείς στη μούρη ως νέοι…
Ό,τι νά ‘ναι, μόδα νά ‘ναι…
Αλλά και η κόμμωση “λάχανο”, η οποία μάλιστα, το 1960, είχε και ένα τραγικό θύμα στο Αιγάλεω, με ανατριχιαστική αιτία.
Και τραγικό θύμα εξαιτίας του λάχανου και ανατριχιαστική αιτία;;; Ναπολέων μην παίζεις με την περιέργειά μας! Δώσε λεπτομέρειες! :-)
Με θάρρος, με θάρρος την κατέθεσες τη γνώμη σου!
Κι εγώ θέλω λεπτομέρειες για το δολοφονικό “λάχανο”!!!!!
Κοίτα για μερικά το δίκιο σου το έχεις..οπως οι ανταύγειες…ιδίως η μελαχροινή με τη ξανθιά ανταύγεια που της είπε ο κομμωτής πως θα την “φωτίσει”..αν δε χάσεις κανά κιλό αγάπη μου όσο και να σε φωτίσει ο άλλος..δεν!και εδώ έρχεται η διαφωνία μου για το γυμναστήριο.η γράμμωση χωρίς πρηξιμο πχ κοιλιακοί σε χαλάνε τρομάρα σου ε? επίσης αν πας γυμναστήριο , τον “κουραδοκόφτη” μια χαρά τον φοράς!και μην αρχίσες αυτά τα δικα σου ,τραβα τρεξε στο παρκακι!!!δε παίζουν αυτά τα σενάρια…πλατιάζω βέβαια , αλλά όταν το δίαβασα το παραπάνω ..χμμμ.. όπως λεει και η Ιφιμέδεια “με τόσο οίστρο γραμμένο” και ένα πραγμα σκεύτηκα..να σου γνωρίσω ένα φιλο που έχω, o οποίος είναι τοσο fashion vιctim που κυκλοφορεί αποκλειστικά και μόνο με μάρκες και ψωνίζει πάντα ότι τελευταίο κυκλοφορει ρούχο η gadget) ,ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΨΩΝΙΖΕΙ ΑΠΟ ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ.μήπως ο φίλος σου ο Χαρδαβέλας ανακάλυψε το δίδυμο αδερφό σου εκει στις πύλες του ανεξήγητου??για ψαξτο λίγο!!και η μοδα με τα μυτερα εχει περασει
πολλα χρονια τώρα, που μου έχεις και άποψη!ένα ένα μου έρχονται!
Νίκο, Ιφιμέδεια,
πώς ν’ αντισταθώ στην πίεση τη μεγάλη του ήλιου;;;
Η ώρα περασμένη, αλλά στην ηλικία μου δεν χρειάζομαι και πολύν ύπνο…
Ελπίζω να μην τό διαβάσει κανείς απόψε και χάσει τον ύπνο του.
Το «λάχανο» λοιπόν…
Θεωρώ ότι δεν είστε της τότε εποχής και θα τό περιγράψω: Ήταν μία κόμμωση πού φούσκωνε τα μαλλιά σαν ένα κομπρολάχανο, που λέγαμε παλιότερα οι γιαννιώτες, ένα δεύτερο “κεφάλι” πάνω στο κεφάλι, ίσο ή και μιάμισυ φορά μεγαλύτερό του.
Αυτή ήταν η μόδα. Ίσως τό δείτε σε ελληνική ταινία της εποχής (~1960).
Πανάκριβη κόμμωση, διατηρούμενη δύσκολα με λάκες και τέτοια. Κόμμωση για λίγες… Κολωνακιώτισσες…
Μιά κάποια αιγαλεώτισσα μάζεψε λεφτά και τό ‘κανε. Μιά φορά. Για μήνες βέβαια. Πού λεφτά τότε στο λαουτζίκο…
Ο τρόπος, που κοιμότανε οι …λαχανούχες για να μην τό χαλάσουν, ήταν μπρούμυτα, με την μύτη στο μαξιλάρι.{*}
Και βέβαια αποκλειόταν οποιοδήποτε λούσιμο, αν ήθελες να τό διατηρήσεις…
Αυτή ήταν η τραγική αιτία του θανάτου της άμοιρης κοπέλλας: Φώλιασαν ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ στο λάχανό της, έννοιωθε φαγούρα αλλά πού να τολμήσει να ξυστεί, θα χαλούσε το λάχανο και πού λεφτά για άλλο…, κατσαρίδες που ΤΗΣ ΤΡΥΠΗΣΑΝ ΤΟ ΚΑΥΚΑΛΟ! Όταν τήν χτύπησαν οι πόνοι, πήγε στο νοσοκομείο αλλά δεν τήν πρόλαβαν.
Αναζητείστε εφημερίδες της εποχής…
Αν, και όποτε…, ο ΟΗΕ αποφασίσει να καθιερώσει και μιά ημέρα “αντιμόδας”, θα τού προτείνω την περίπτωση ως «έμβλημα»…
αγάπη-αφοπλισμός-ειρήνη
Ναπολέων
————
{*} Αυτό το ξέρω από πρώτο χέρι, από την Λιλή Ζωγράφου, που είχα την τύχη να τήν γνωρίσω, ακριβώς ως …λαχανούχα. Αλλά μην μού ζητήσετε να σάς διηγηθώ κι αυτήν την ιστορία…
Νομίζω πως το τραγικό υπερισχύει του αστείου στην περιγραφή σου. Κι αν σε κάποιους φαντάζει πολύ τραβηγμένη περίπτωση ας φέρουν στο νου τους τις δίαιτες που σκοτώνουν, τα αναβολικά, τα τρυπήματα κλπ. Η ανθρώπινη ματαιοδοξία, την οποία εκμεταλλεύονται όσοι πουλάνε μόδα, είναι απρόβλεπτη.
Τώρα κατάλαβα τι εννοείς Ναπολέων!! Την έχω ακούσει την ιστορία που γράφεις, αλλά νόμιζα ότι ήτο αστικός μύθος.
Η μαμά μου, η οποία ειρήσθω εν παρόδω έκανε το χτένισμα οπότε δεν μπορεί να ήταν για λίγες Κολωνακιώτισσες, το αποκαλεί ακόμη και τώρα “κατσαριδοφωλιά”. Έχω μια πάρα πολύ ωραία φωτογραφία της.
Παρεμπιπτόντως δεν γίνεται και τόσο δύσκολα. Θέλει πάρα πολύ ξάσιμο (αυτό που κάνουν σήμερα οι emo) και μετά τύλιγμα πίσω σπειροειδές κατά τι.
Να σας πώ κάτι; Εγώ τη μόδα δεν την καταδικάζω, καταδικάζω το γεγονός ότι κάποιοι την ακολουθούν πιστά. Ωστόσο οι συρμοί έχουν την γλύκα τους κι αυτοί. Σε βοηθούν εν τέλει να ανήκεις κάπου να δηλώσεις κάτι, ειδικά όταν είσαι έφηβος. Και στον εικοστό αιώνα που αυτά προχωρούν πολύ γρογορότερα από ό,τι παλιότερα, ε, έγινε και βιομηχανία και κάποιοι κερδίζουν. Πάντως με πολύ γέλιο θυμάμαι μια αποτυχημένη μου περμανάντ στα 80′s που με έκανε σαν την χαμένη αδελφή των Jackson five. Και άλλα πολλά.
(Βαρόμετρε, μη λές πολλά εσύ γιατί έχεις και τέκνα και θα τα βρεις μπροστά σου και τότε να σε δω, που είνα δύσκολο να λες όχι στα παιδιά όταν αυτό που ζητούν δεν είναι και τόσο φοβερό βρε αδελφέ…)
Μα ήδη αγαπητή Ιφιμέδεια, οταν ρώτησα τη μικρή του κόρη(τη θεά!!!:):) ), “πού σε πάει για ψώνια ο μπαμπάς?” ξέρεις τι απαντησε???”Στη Κηφισιά!!…”….Τρέμε Νίκο..
Ώστε η εκδίκηση των γυναικών έρχεται από το μέλλον!
:-))
Η εμφάνιση πάντα λειτουργούσε ως αποδεικτικό ένταξης σε μια αγέλη. Οι θεούσες για παράδειγμα είναι όλες ίδιες άσχετα αν το dress code τους δεν ακολουθεί την μόδα. Το ίδιο συμβαίνει με τους emo, τους trendy, τους μεταλλάδες, τους σκυλάδες κλπ. Όλοι θέλουν να ανήκουν κάπου. Είναι ανθρώπινο. Τα θέματα είναι τα εξής:
α) Να χρησιμοποιείς και τα δικά σου κριτήρια (όσο είναι δυνατό) χωρίς να υιοθετείς άλογα τις επιταγές του κοπαδιού.
β) Κοπάδια που στέκονται σε dress code αφορούν πολύ… ζώα.
Να θυμίσω επίσης στην συντρόφισσα Ράνια πως ο σοσιαλισμός ουδεμία σχέση έχει με τον ποβερισμό και την χριστιανική ψευτο-ηθική. Μιλάει για κατανομή του πλούτου και όχι της φτώχειας. Ούτε φτωχός μου αρέσει να το παίζω λοιπόν ούτε διακρίνομαι για την ικανότητά μου στην αποταμίευση και την συσσώρευση πλούτου.
Ιφιμέδεια καμιά φωτογραφία από εκείνη την εποχή με την περμανάντ να την πληρώσω όσο όσο; :-)
Ήμουν σίγουρη ότι στο τέλος θα τα βρίσκαμε…
Δεν υπάρχει καμιά φωτογραφία από την περμανάντ εκείνη. Έχω ψάξει κατ’επανάληψη αλλά τίποτα. Φαίνεται ότι ήμουν αρκετά ηλίθια ώστε να την κάνω αλλά όχι τόσο ώστε να φωτογραφηθώ.
Δεν αποκλείω ωστόσο την μελλοντική ενεύρεση τεκμηρίων. Πάντα υπάρχουν παπαράτσι!
Πολύ ορεξάτοι/-ες μού προκύψατε…
Νίκο,
δεν τό ‘σπρωξες εκεί που πρέπει: Ότι η εμφάνιση ήταν ο μοναδικός τρόπος για να ξεχωρίζεις έγκαιρα στις μάχες σώμα προς σώμα, μόνο τέτοιες ήταν τότε…, τον φίλο απ’ τον εχθρό.
Εξ ού και οι άγγλοι την στρατιωτική στολή την λένε «uniform».
Ομοιομορφία… ισοπέδωση.
Αλλ’ επίσης η εμφάνιση ήταν (και είναι…) ο τρόπος να ξεχωρίζουν οι αποπάνω από τους αποκάτω.
Βασιλιάδες από υπηκόους, αρχιερείς από παπάδες…
Διότι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ διαφορές σπάνια υπήρχαν…
Και κάποιες φορές ήταν εις βάρος των αποπάνω…
Φοβερό εκείνο το παραμύθι για τον γυμνό βασιλιά…
Πάνω σε τέτοια στηρίζεται το κονόμι των …μοδαρχών.
Ιφιμέδεια,
ίσως ήταν υπερβολή το «κολωνακιώτισσες» αλλά άμα μιά εργάτρια χρειάζονταν 5-10 μεροκάματα για το “λάχανο”… βράσε ρύζι.
Είσαι πάντως εκτός κλίματος εποχής, όταν περιγράφεις πόσο εύκολο είναι να γίνει με ΣΗΜΕΡΙΝΑ μέσα το “λάχανο”… Για ρώτα τη μαμά πόσο κόστιζαν τα “μπιγκουτί” π.χ.
rΑnia,
μού θύμισες μιά φίλη που πριν χρόνια μέ είχε αφήσει …ξερό, διηγούμενη με στόμφο πόσο τήν αγαπούσε η εξάχρονη κόρη της, διότι τής είχε πει: «Μαμά, θέλω να σού αγοράσω κάτι!». Η αγορά ως κριτήριο…
Κι ήταν και συνάδελφος, τρομάρα της.
αγάπη-αφοπλισμός-ειρήνη
Ναπολέων
Απλά εδώ να επισημάνω μια ανακρίβεια του κειμένου. Το νούμερο 39 έχει ως όριο ξεπεραστεί προ πολλού. Μιλάμε για 40 και 41.
Και εδώ να διαμαρτυρηθώ εντόνως για την μη ύπαρξη παπουτσιών μεγαλύτερων νουμέρων (νούμερων? γουατέβερ), παρά μόνο σε γνωστό κατάστημα κολωπιάστη. ΑΙΣΚΟΣ!
μια αγακτισμένη ρηχή καταναλώτρια
“Να θυμίσω επίσης στην συντρόφισσα Ράνια πως ο σοσιαλισμός ουδεμία σχέση έχει με τον ποβερισμό και την χριστιανική ψευτο-ηθική.”
……………………………
Μάλλον μπερδεύεσαιμε τη κουβέντα που είχαμε κανει περί σοσιαλισμου-κομμουνισμου πιο παλια..Το να αγοράζεις οτι τελευταίο κυκλοφορεί , σημαίνει δυστυχώς ότι και συ ακολουθείς τη μόδα με το δικο σου τρόπο και για τους δικους σου λόγους…
Χαιρετώ! Με χαρά συμμετέχω στην τόσο κολακευτική για τις γυναίκες απόψη του αγαπητού πλην υπερβολικού Νίκου. Από όλα αυτά που διάβασα ένα συμπέρασμα έχω μόνο. Όπως έχει πει και ο Paulo Coelho, όταν πιστεύεις κάτι πολύ συνωμοτεί ΟΛΟΚΛΗΡΟ το σύμπαν…(Μάρξ,Leonard Cohen,καπιταλισμός,ακόμα και το Facebook) υπέρ σου!! Συμφωνώ βέβαια ότι έχεις δίκιο μέχρι ένα βαθμό αλλά…μη μου πεις ότι όταν μια όμορφη γύναικα έχει ωραίο, γυμνασμένο σώμα, είναι ντυμένη με ακριβά και όμορφα συνδυασμένα ρούχα, έχει μόλις βγει από το κομμωτήριο, δεν υπάρχει ούτε δείγμα τριχοφυίας σε κανένα επίμαχο σημείο του σώματός της και φοράει ένα καυτό Victoria Secret string δεν θα σου πέσει το σαγόνι!!!
@Ιφιμέδεια
Θα περιμένουμε λοιπόν να ξανάρθει στην μόδα η περμανάντ. Που θα πάει… Αυτά ανακυκλώνονται. Θα ‘ρθει κι η σειρά της και θα περιμένω έξω από το κομμωτήριο με την ψηφιακή των 12 Mpixel, που δεν έχω αλλά ως τότε φιλοδοξώ να πάρω. :-)
@Ναπολέων
Μου άρεσε πολύ αυτό που έγραψες για τους αποπάνω και τους αποκάτω. Έτσι ακριβώς είναι.
@Αγανακτισμένη ρηχή καταναλώτρια
α) Σ’ αυτό το blog μιλάμε με ονόματα γιατί ως γνωστόν κάνουμε ρεπορτάζ. Το κωλοπιάστης λοιπόν δεν λέει τίποτα. Είναι ο και λέγεται.
β) Να θυμάμαι να μην σου μπαίνω πολύ για τον Βάζελο γιατί κλωτσιά από 41 νούμερο πρέπει να ‘ναι κομματάκι επώδυνη.
γ) Με τέτοια παπούτσια το κοπρόσκυλο τρώει καλάαα :-)
@rAnia
Δεν είπα ποτέ ότι το να πας κόντρα στην μόδα αποτελεί αντίσταση. Απλά θεωρώ χαζό να αναπαράγεις ότι προστάζουν οι μοδάρχες που λέει κι ο Ναπολέων, ότι βλακεία κοτσάρει το Elle, το Madame Figaro και το Cosmopolitan. Αυτό που έγραψες: “με το δικό σου τρόπο“. Αυτό νομίζω είναι το μυστικό.
@AishDesp
Κοίτα, είπες την μαγική λέξη: “όμορφη”. Άμα μια γυναίκα είναι όμορφη και με την μπαντάνα και την ρόμπα να ‘χει βγει να τινάξει τα χαλιά, θα σου πέσει το σαγόνι. Αν μια γυναίκα είναι άσχημη και έξω από το καλύτερο ινστιτούτο ομορφιάς να την πετύχεις, με την τελευταία δημιουργία της Donna Karan και το Victoria’s Classified Confidential Super Top Secret string δεν θα σου κάνει εντύπωση. :-)
Μόδα και ομορφιά είναι ανόμοια πράγματα και δεν συναντιούνται πουθενά.
Για παράδειγμα, πες μου έναν (όχι δύο, έναν) άνδρα που δεν θα του ‘πεφτε το σαγόνι, όπως λες κι εσύ, όταν έβλεπε αυτή την γυναίκα, αλλά θα στέκονταν στις… τρίχες.
Πάντως η Παγκόσμια Ημέρα Αντιμόδας μου άρεσε πολύ. Εξαίρετο το άρθρο.
Είχα ξαναλάβει μέρος σε παρόμοιο διάλογο εδώ (χιχι, δεν υποννοώ τίποτα για την θεματολογία του μπλογκ:Ρ), και θυμάμαι ότι είχα φέρει ως παράδειγμα τα -άβγαλτα- φρύδια της Μαρίας της άσχημης.
Επειδή λοιπόν οι καιροί αλλάζουν, να που γύρισε η ρόδα, η Μαρία πήγε στο Παρίσι κι έβγαλε τα φρύδια της. Γιατί; γιατί αποφάσισε να νιώσει όμορφα με τον εαυτό της και να τον περιποιηθεί.
Εκεί είναι λοιπόν το μυστικό του καλλωπισμού καλές μου φίλες (εεε.. μπαρντόν, και φίλοι):
να το κάνεις γιατί νιώθεις όμορφα και όχι για να γίνεις όμορφη.
Οπότε και με ένα σακί να βγεις πάλι Θεά Θεά θα είσαι.
(Νομίζω ότι μετά από αυτό πρέπει να αλλάξω τίτλο στο spaceballz πάντως:))