George Michael (μετά)

O George Michael χθες βράδυ στο ολυμπιακό στάδιο απέδειξε αυτό που έγραψα στο προηγούμενο post: το πόσο καλός καλλιτέχνης είναι. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι Wham. Μάλιστα ανήκα στην rock… “αντιπολίτευση” των “φλώρων” οπαδών του George Michael και του Andrew Ridgeley.  Η γενική εντύπωση όμως που αποκόμισα από την χθεσινή συναυλία ήταν εξαιρετική. Οι 2,5 - 3 ώρες πέρασαν πολύ ευχάριστα ακούγοντας αυτό που ξέρει να κάνει καλά ο G.M.: Disposable Funk-Pop (όπως θα λεγε ο Freddie). Θα προσπαθήσω να σταχυολογήσω τα πολλά που μου άρεσαν και τα λίγα που δεν μου άρεσαν.

Μου άρεσε:

• Καταρχάς ο ίδιος ο George Michael. Πολύ καλός τραγουδιστής, εξαιρετικός performer, αεικίνητος, με καλή επικοινωνία με τον κόσμο.
• Ο ήχος, που για ολυμπιακό στάδιο ήταν μια χαρά.
• Οι μουσικοί, (ο ένας καλύτερος από τον άλλον) που αποτελούσαν ένα σφιχτοδεμένο σύνολο.
• Τα φωνητικά, που πλαισίωναν τον… Γιώργο (έτσι τον φώναζε ο κόσμος) με τον καλύτερο τρόπο.
• Η όλη παραγωγή που έδειχνε φροντισμένη χωρίς αρπακολατζίδικα στοιχεία.
• Ο καιρός, που μετά τον καύσωνα μας επιφύλασσε ένα δροσερό αεράκι.

Δεν μου άρεσε:

• Το σκηνικό με τα πολλά matrix. Οι συνεχής εικόνες και τα γραφικά κάπου σε αποσυντόνιζαν και σε κάθε περίπτωση δεν νομίζω πως πήγε κανείς για να δει τα video clip του G.M. Επίσης ήταν σχεδιασμένο έτσι ώστε να προβάλλεται αποκλειστικά ο τραγουδιστής ενώ οι μουσικοί ήταν σε κάτι κλουβιά στου διαόλου την μάνα. Θα προτιμούσα ένα πιο παραδοσιακό set-up.
• Το ότι για να πάρεις μια μπύρα έπρεπε να περιμένεις κάνα μισάωρο στην ουρά.

Ο G.M. έπαιξε για 2 - 2,5 ώρες τραγούδια από όλη την πορεία του. Το πρώτο μέρος περιείχε τραγούδια κυρίως τελευταίας εσοδείας, ενώ κράτησε για το δεύτερο τα περισσότερα σουξέ τόσο από την solo καριέρα του όσο και από την εποχή των Wham.

Πάρτε μια μικρή γεύση από το happening που συνόδευε το Shoot the Dog και μου θύμισε Pink Floyd. (το βιντεάκι είναι από κινητό οπότε μην περιμένετε κάνα υπερθέαμα ήχου και εικόνας )