Η δουλειά σκοτώνει περισσότερους από ότι ο πόλεμος

Ένα παλιό τραγουδάκι του ΛοΓό λέει:

“Εγώ γεννήθηκα ελεύθερο πουλάκι
χωρίς οχτάωρα χωρίς αφεντικό
όλο πετάω από κλαδάκι σε κλαδάκι
λέω και ένα ρεφραινάκι μαγικό

Δε δουλεύω ποτέ μου δε δουλεύω
και ούτε θέλω να μιλάω για δουλειά
δε δουλεύω ποτέ μου δε δουλεύω
γιατί έχω βρει του Παραδείσου τα κλειδιά

Εγώ γεννήθηκα τελείως μπατιράκι
χωρίς γραμμάτια, χωρίς επιταγές
μένω στο Ζάππειο σε ξύλινο παγκάκι
και τραγουδάω κάτω από τις νεραντζιές

Κι όταν πεθάνω κάποια μέρα όπως όλοι
θα υπογράψω κι ένα συμφωνητικό
να με αφήνουνε οι Δώδεκα Αποστόλοι
να λέω κάποιο ρεφραινάκι μαγικό”

Ακούστε λοιπόν πόσο δίκιο έχει ο καλλιτέχνης…

Ο διεθνής οργανισμός για την εργασία (I.L.O.) των Ηνωμένων Εθνών αποκαλύπτει ορισμένα τρομακτικά στατιστικά: υπολογίζεται ότι περίπου δύο εκατομμύρια εργαζόμενοι χάνουν την ζωή τους ετησίως από επαγγελματικές ασθένειες και τραυματισμούς, ενώ σε επαγγελματικά ατυχήματα οφείλονται 350.000 θάνατοι το χρόνο. Σε κάθε θανατηφόρο ατύχημα αντιστοιχούν 1.000 μη θανατηφόροι τραυματισμοί πολλοί από τους οποίους έχουν ως αποτέλεσμα την μόνιμη ανικανότητα και την μείωση του εισοδήματος. Ο φόρος θανάτου στην εργασία, ένα μεγάλο μέρος του οποίου αποδίδεται στις επισφαλείς πρακτικές, έχει ως αντίτιμο 5000 θανάτους κάθε μέρα (3 θανάτους το λεπτό). Ο αριθμός αυτός είναι μεγαλύτερος του διπλάσιου των θανάτων από εχθροπραξίες (650.000 περίπου ετησίως).

Σύμφωνα με το πρόγραμμα SafeWork του I.L.O. η δουλειά σκοτώνει περισσότερους άνθρωπους από το οινόπνευμα και τα ναρκωτικά μαζί και η προκύπτουσα απώλεια στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν των Η.Π.Α. είναι 20 φορές μεγαλύτερη από την επίσημη βοήθεια προς τις αναπτυσσόμενες χώρες. Κάθε χρόνο 6.570 εργαζόμενοι στις Η.Π.Α. πεθαίνουν λόγω τραυματισμών στην εργασία ενώ 60.225 συναντούν τον δημιουργό τους λόγω επαγγελματικών ασθενειών. Εν τω μεταξύ 13,2 εκατομμύρια τραυματίζονται και 1,1 εκατομμύρια αναπτύσσουν ασθένειες που δεν τους σκοτώνουν. Μια τυπική ημέρα, δύο ή τρεις εργαζόμενοι σκοτώνονται από πυροβολισμό, δύο βρίσκουν τον θάνατο από πτώση, ένας συνθλίβεται από όχημα και ένας σκοτώνεται από ηλεκτροπληξία. Κάθε έτος, περίπου 30 εργαζόμενοι πεθαίνουν από καρδιακή ανακοπή και άλλοι 30 από δηλητηρίαση από μονοξείδιο άνθρακα.

Αν και οι χειρώνακτες αντιμετωπίζουν πολλούς προφανέστερους κινδύνους, οι “σκλάβοι του γραφείου και του καταστήματος” έχουν να αντιμετωπίσουν τον τοξικό αέρα, την βία στους εργασιακούς χώρους, τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα και (ειδικά οι εργαζόμενοι στην υγειονομικής περίθαλψη) τις μεταδοτικές ασθένειες. Η υπηρεσία ασφάλειας και υγιεινής στην εργασία των Η.Π.Α. επισημαίνει πως ο δηλητηριώδης εσωτερικός αέρας στους μη βιομηχανικούς εργασιακούς χώρους είναι υπεύθυνος για εκατοντάδες από τους θανάτους που οφείλονται σε καρδιακές παθήσεις και καρκίνο των πνευμόνων κάθε έτος.

Κάποιος ίσως πει πως ”Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη την δουλειά (σ.σ. αυτό σηκώνει μεγάλη κουβέντα) και από την στιγμή που περνάνε μεγάλο μέρος της ζωής τους στους εργασιακούς χώρους είναι λογικό να πεθαίνουν και εκεί.”. Η άποψη αυτή είναι αληθής μέχρι ενός σημείου, αλλά δεν δικαιολογεί όλους τους θανάτους. Ο I.L.O. υποστηρίζει πως τουλάχιστον οι μισοί από τους θανάτους σε εργασιακούς χώρους μπορούν να αποφευχθούν.

Άντε καλή βδομάδα και… καλή δουλειά!