Στην Ιστορία της “Ο” μια κοπέλα οδηγείται σε μια έπαυλη – άντρο μιας μυστικής οργάνωσης, όπου ο κάθε άντρας μπορεί να την χρησιμοποιεί ερωτικά όπως και όποτε θέλει και υπομένει τα χίλια μαρτύρια για να αποδείξει την αγάπη της στον εραστή της. Παρόμοια είναι και η ιστορία της “J”…
Στο όλο θέμα που έχει… συγκλονίσει το πανελλήνιο τον τελευταίο καιρό, σε τέτοιο σημείο ώστε τα οικονομικά μέτρα να περνάνε σε δεύτερο πλάνο, το τελευταίο πράγμα που πρέπει να ενδιαφέρει είναι το ότι η “J” αποφάσισε να εισέλθει στον χώρο του πορνό. Προσωπικά η “ηθική” διάσταση του θέματος μου είναι παντελώς αδιάφορη. Νομίζω τα μύρια όσα ηθικοπλαστικά ακούγονται εναντίον της (η πουτάνα, η πήξε, η δείξε) είναι τουλάχιστον υποκριτικά. Υπάρχουν πορνοστάρ και πουτάνες που είναι αξιοπρεπέστατες και υπάρχουν κυρίες περιωπής που είναι καραπουτανάρες του κερατά.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η τσόντα. Το θέμα είναι το σύστημα που οδηγεί την “J” και την κάθε “J” να αποτελεί απλά ένα υπέροχο τίποτα (για να θυμηθούμε τον Αγγελάκα), ή ένα “ανυποψίαστο μηδενικό πλάσμα” κατά τον Καρυωτάκη. Γιατί αυτό είναι η J. Ένα υπέροχο τίποτα. Ένα άδειο σώμα. Στα 20 χρόνια της, δεν έχει καμιά μόρφωση, δεν ξέρει να σκέφτεται, δεν ξέρει να μιλάει, δεν ξέρει να τραγουδάει, δεν ξέρει καν να κάνει έρωτα, δεν ξέρει να κάνει τίποτα. Απλά “φαίνεται”, χωρίς να “είναι”. Εγώ σ’ αυτό διακρίνω μια τραγικότητα και σε τίποτα άλλο.
Σίγουρα η μια διάσταση του θέματος άπτεται της εξελικτικής ψυχολογίας. Η εξωτερική εμφάνιση αποτελεί ένα βασικό εργαλείο για τον άνθρωπο προκειμένου να εκπληρώσει την βασική του αποστολή: επιβίωση και αναπαραγωγή. Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι άνθρωποι παγιδεύονται στην σιγουριά της εξωτερικής εμφάνισης και δεν αναπτύσσουν άλλες πτυχές της προσωπικότητάς τους. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει σε ανθρώπους με ανασφάλειες όσον αφορά το παρουσιαστικό τους.
Η δεύτερη διάσταση του θέματος είναι κοινωνική και αφορά τα πρότυπα που μεγαλώνουν όλα αυτά τα κορίτσια (και τα αγόρια). Η δικτατορία της εικόνας που έχουν επιβάλλει τα media θέλει πίσω από κάθε “επιτυχημένη” γυναίκα να κρύβεται μια “όμορφη” γυναίκα. Άμα είσαι όμορφη μπορείς να αποκτήσεις χρήμα, φήμη, φίλους. Στην τηλεόραση και τα περιοδικά δεν υπάρχουν “άσχημοι” άνθρωποι. Το γυαλί και οι ιλουστρασιόν σελίδες κατακλύζονται από στητά στήθη, καλοφτιαγμένες μύτες και τέλειες οδοντοστοιχίες. Τα κορίτσια εξοικειώνονται από νωρίς με την Barbie. Life style, κοσμοπολιτισμός και ένας καλός γάμος με κάποιον λεφτά ο οποίος θα τους επιτρέπει μια χλιδάτη ζωή και την ενασχόληση με φιλανθρωπίες και αγαθοεργίες. Αυτό είναι το όνειρο που πλασάρει ο καπιταλισμός σε όλες τις J με αντάλλαγμα την ψυχή τους.
Βασικό ανάχωμα σ’ όλες αυτές τις στρεβλώσεις αποτελεί το σχολείο και η οικογένεια. Το σχολείο όμως στις μέρες μας έχει μετατραπεί σε μια μηχανή παραγωγής φθηνού εργατικού δυναμικού και δεν ξυπνάει τα μυαλά των παιδιών. Η οικογενειακή συνοχή δοκιμάζεται κάτω από τα 10ωρα και 12ωρα εργασίας των γονιών και τις διπλές δουλειές τους, με τα παιδιά ξεχασμένα στους παιδικούς σταθμούς και τα ολοήμερα της συμφοράς, στις γιαγιάδες, στις νταντάδες, καρφωμένα μπροστά στην τηλεόραση.
Υπάρχουν και γονείς που στο πρόσωπο των παιδιών τους είτε βλέπουν μια καλή επιχειρηματική ευκαιρία, είτε ένα μέσο πλήρωσης της δικής τους ματαιοδοξίας, κατευθύνοντάς τα από νωρίς στη showbiz: τροφαντά μωρά διαφημίζουν πάνες και γάλατα, χαμογελαστά παιδάκια μας τραγουδούν, μας χορεύουν, πρωταγωνιστούν σε σήριαλ, με όλες τις ολέθριες συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό για την ψυχοσύνθεσή τους.
Ο τελευταίος άνθρωπος που πρέπει να ενοχοποιείται σ’ αυτή την ιστορία είναι η “J”. Πολλά παιδιά καταφέρνουν να ξεφύγουν από την μέγγενη του συστήματος, πολλά όμως όχι. Όπως και η “Ο”, είναι παγιδευμένη σε μια χρυσή φυλακή που της έχτισαν από μικρή χωρίς να το καταλάβει. Κι αν την ρωτήσεις θα σου πει: “Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.”
Το πορνό αυτό καθ’ αυτό δεν είναι επιλήψιμο. Σίγουρα στις μέρες μας χρησιμοποιείται ως μέσο αποχαύνωσης της μάζας, αλλά σε τελική ανάλυση μεγαλύτερη δόση πορνογραφίας ενέχει μια εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη από μια πορνοταινία.
Αντιγράφω από ένα παλιότερο κείμενο στο βαρόμετρο:
Το πορνό είναι από την φύση του επαναστατικό και ανατρεπτικό όπως και το αντικείμενο του (το σεξ). Παρόλο που ένα μεγάλο μέρος του έχει μετατραπεί σε βιομηχανία με τεράστια κέρδη που παράγει κονσερβοποιημένες και άγευστες “σούπες” που κατά κανόνα προσβάλουν και υποτιμούν τις γυναίκες (όπως και πολλά σήριαλ, διαφημίσεις, κλπ. άλλωστε), επιτρέψτε μου να εξακολουθώ να θεωρώ την άποψη του Larry Flynt (εκδότη του Hustler) σωστή. Σύμφωνα με αυτή λοιπόν οι ταινίες που δείχνουν ανθρώπους να κάνουν έρωτα είναι λιγότερο χυδαίες από πολλές που δείχνουν ανθρώπους να σκοτώνουν, να κλέβουν, να μισούν. Εγώ θα πρόσθετα πως είναι σίγουρα λιγότερο χυδαίες κι απ’ τα reality της κλειδαρότρυπας, τα σήριαλ της συμφοράς και τις ειδήσεις του Mega Channel. Όσον αφορά την κοινωνία αυτή σίγουρα κινδυνεύει περισσότερο από τον πουριτανισμό παρά από τις πορνοταινίες. Γι’ αυτούς που τις χαρακτηρίζουν βρώμικες να σημειώσω πως με αφορμή την ταινία του “Ψέμματα”, ο Κορεάτης σκηνοθέτης Γιανγκ Σουν Γου τονίζει πως “το σεξ είναι πάντα βρώμικο όταν το κάνεις σωστά“…
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com Γεννήθηκα στις 4 Ιανουαρίου του 1972 άρα είμαι Κομψόγναθος με ωροσκόπο Ρινόκερο.
{ 10 comments… read them below or add one }
Συμφωνώ με όσα γράφεις.
Η περίπτωση της Ωραίας Ιουλίας προσωπικά μου προκαλεί μόνον θλίψη. Την απέραντη θλίψη που σου προκαλεί ένας άνθρωπος ναρκομανής.
Και θέλω, μιά και έθιξες το θέμα, να πω και κάτι άλλο που μου έχει κάνει περίπτωση στην ιστορία της έκπτωσης, ή μάλλον της έκδοσης της Ιουλίας.
Έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι βασικοί της καταναλωτές από το ‘ισχυρόν φύλον’ την κατανάλωσαν με μίσος και περιφρόνηση. Ευχαριστήθηκαν την ταπείνωση της πολύ ωραίας, ικανοποιήθηκαν με την κατάπτωση αυτής που δεν θα μπορούσαν να έχουν στο κρεββάτι τους.
Απέκτησαν υπό μορφήν dvd την κινούμενη εικόνα της και σαν σαμάνοι αισθάνονται ότι την αφόπλισαν.
“Όλες ίδιες είναι” – κυρίως αυτές που δεν μπορούν να αποκτήσουν.
Κι αν κάτι με ενοχλεί στο πορνό είναι αυτό.
Πολύ σωστή η παράμετρος που θέτεις. Η ταπείνωσή της ασφαλώς προσέφερε σε πολλούς ικανοποίηση.
Ασφαλώς ο τελευταίος άνθρωπος που πρέπει να ενοχοποιηθεί είναι «J» (πάντως καθόλου ωραία, τουλάχιστον στη μεταλλαγμένη της εκδοχή). Συμφωνώ με το μεγαλύτερο μέρος του άρθρου σου. Εκεί στο τέλος με την αναφορά στην «επαναστατικότητα» του πορνό νομίζω ότι τα μπερδεύεις λιγάκι. Ο D.H.Lawrence, που μόνο για πουριτανισμό δεν θα μπορούσε να κατηγορηθεί, στο δοκίμιο “Pornography and Obscenity” (1930) απάντησε στο ζήτημα με τρόπο που είναι επίκαιρος ακόμη και σήμερα –ίσως σήμερα η άποψή του έχει μεγαλύτερη ισχύ απ΄ ό,τι το ’30. Δεν ξέρω αν έχεις υπόψη σου το κείμενο.
Όχι δεν έχω υπόψη μου το δοκίμιο του Lawrence. Η επαναστατικότητα του πορνό δεν έχει να κάνει με τον σκοπό του (αυτός μπορεί να είναι καθαρά κερδοσκοπικός) αλλά με το μέσον του, το ανθρώπινο σώμα και την ανθρώπινη σεξουαλικότητα που για αιώνες στέναζε (και στενάζει) κάτω από πολιτικοθρησκευτικές αγκυλώσεις. Η ντροπή για το ανθρώπινο σώμα και την ανθρώπινη σεξουαλικότητα αποτέλεσε πηγή πολλών δεινών για τον πλανήτη. Ο Ράιχ (ένα από τα καλύτερα μυαλά του 20ου αιώνα – παρά το άδοξο τέλος του) εντόπισε τα αίτια του φασισμού στην σεξουαλική δυσλειτουργία. Σίγουρα πολλές ψυχικές παθήσεις έχουν αφετηρία την σεξουαλική καταπίεση. Από αυτή την άποψη το πορνό είναι ανατρεπτικό άσχετα αν έφτασε να χρησιμοποιείται ως μέσο αποχαύνωσης της μάζας και διάδοσης του σεξισμού.
Γεννήθηκες το 1972, όταν είχαν γυριστεί ταινίες απαράμιλλου ερωτισμού και αισθησιασμού αλλά και καλής αισθητικής. Τότε κάναμε έρωτα, όχι σεξ, και οι ταινίες ανταποκρίνονταν στα πολύ υψηλά κριτήριά μας. Έκαναν το παν για να διαστρέψουν το αισθητικό ήθος της γενιάς σας και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφεραν. Το «πορνό»(αναφέρομαι πάντα στην τρέχουσα μορφή του) δεν μπορεί να είναι ανατρεπτικό γιατί ενισχύει την κυρίαρχη αισθητική της χυδαιότητας, της ταπείνωσης του σώματος και του ανθρώπινου «προσώπου» και κατά κανόνα ενισχύει την «ενοχικότητα» –κρίνοντας από όσο το έχω ψάξει το θέμα.
ΥΓ. Πριν από κανένα χρόνο, μια «μοντέλα» που συμμετείχε σε μεσημεριανή εκπομπή, μίλησε για την ευκαιρία που δίνει η σιέστα για μεσημεριανό «σεξ». Πήρα τηλέφωνο και τη ζήτησα. Της είπα ότι δεν ξέρει τι χάνει που κάνει σεξ και όχι έρωτα. Έχω την εντύπωση ότι προβληματίστηκε…παρά το χάσμα των γενεών.
ΥΓ2. Μόλις είδα την απάντησή σου στον προηγούμενο σχολιαστή, που ξεκαθαρίζει αρκετά τη θέση σου. Ασφαλώς και ήταν πολύ λαμπρό μυαλό ο Ράιχ. Ήταν από τους πρώτους συγγραφείς που εντόπισα στη βιβλιοθήκη του πατέρα μου. Αλλά η ερμηνεία του για το φασισμό αφορούσε μια σχετικά μικρή παράμετρο του όλου φαινομένου. «Σίγουρα πολλές ψυχικές παθήσεις έχουν αφετηρία την σεξουαλική καταπίεση», γράφεις. «Από αυτή την άποψη το πορνό είναι [θα μπορούσε να είναι, συμπληρώνω] ανατρεπτικό άσχετα αν έφτασε να χρησιμοποιείται ως μέσο αποχαύνωσης της μάζας και διάδοσης του σεξισμού.»
ΥΓ3. Πολύ καλή προτροπή το «Πορνογραφία και Χυδαιότητα» του Λώρενς. Αναφέρεται στο «μικρό βρώμικο μυστικό» του αυνανισμού και στην υποκατάσταση της ερωτικής πράξης.
Συμφωνώ απόλυτα με τα όσα γράφεις για την τρέχουσα μορφή του πορνό (ενισχύει την κυρίαρχη αισθητική της χυδαιότητας, της ταπείνωσης του σώματος και του ανθρώπινου «προσώπου» και κατά κανόνα ενισχύει την «ενοχικότητα»). Ακολουθεί κι αυτό την γενικότερη περί αισθητικής τάση της εποχής. Είναι γνωστή άλλωστε η τακτική του συστήματος: ότι ενοχλεί κάν’ το μόδα, καν’ το mainstream.
Επίτρεψέ μου να συμπληρώσω κάτι για τον Ράιχ όσον αφορά τον αυνανισμό: τον απενοχοποιεί πλήρως για τις μικρές ηλικίες, τον απογυμνώνει από τις φοβίες και τις ενοχές που τον συνόδευαν (θα τρελαθείς, θα αποβλακωθείς, θα κουφαθείς…) αλλά επισημαίνει , πολύ σωστά, τον κίνδυνο να υποκαταστήσει την ερωτική πράξη…
Ο Λώρενς επισημαίνει τον ίδιο κίνδυνο σε σχέση με την πορνογραφία ως ανασταλτικό παράγοντα στην αναζήτηση ερωτικού συντρόφου. Ήξερε αρκετά πράγματα βλέπεις για τη σεξουαλική ζωή των συμπατριωτών του…
Συμφωνώ βέβαια με την ουσία του άρθρου σου και τις συγκρίσεις μεταξύ «πορνό» και τηλεοπτικών εμεσμάτων. Η τσόντα είναι σαφώς προτιμότερη και λιγότερο χυδαία από μια συνέντευξη του Δάγκα, λ.χ.! Η διαφωνία μου είναι αστερίσκος στο κείμενό σου.
Καλως επανηλθες :)
μας κοψοχολιασες!
Οσο θα ζουμε κατω απο τη μυθολογια του σεξ, που ενισχυουν ολα τα απαγορευτικα μηνυματα απο θρησκειες και σοβαροφανεις ηγεσιες, τοσο θα γεννιουνται και θα αναπτυσσονται τερατα…
Το ζουμι ειναι η απομυθοποιηση της σεξουαλικης πραξης. Αυτο θα σημανει τη πραγματικη απελευθερωση του ανθρωπου. Ειναι τυχαιο, αραγε, οτι σε (συντομες, δυστυχως) περιοδους επαναστασεων (γαλλικη, κλπ) η απελευθερωση αυτη ηταν σημα κατατεθεν; Μετα, οταν “εστρωναν” τα πραγματα, βουρ και παλι στο παχνι! :)
Α! ξερεις οτι μερικα “πονηρα” αγαλματιδια απο τη Πομπηία κρυβονται σε ειδικες αιθουσες και μαλιστα σε.. συρταρια(!) του Βρεττανικου Μουσειου;
Δεν συμφέρει η απομυθοποίηση της σεξουαλικής πράξης. Ξέρεις τι τζίρος κινείται γύρω από την σεξουαλική καταπίεση η οποία ανέκαθεν υπήρξε μέσο ελέγχου της μάζας;
Ώστε οι Άγγλοι τα αγάλματα στο συρτάρι ε; Εμ’ βέβαια μην σκανδαλιστεί το χριστεπώνυμο πλήθος του νησιού που δεν ξέρει από τέτοια.
{ 1 trackback }