Η κοίτη της σκέψης

Σχεδόν τρεις μήνες από το προηγούμενο κείμενο. Δεν είχα τίποτα να πω. Όχι ότι έχω τώρα. Είναι κάποια διαστήματα στην ζωή που απλά μ’ αρέσει να παρατηρώ τα πράγματα χωρίς κρίσεις, χωρίς σχόλια, χωρίς επεξεργασία καν, κρυμμένος πίσω από λεπτές γραμμές και όρια. Σαν λαθρομετανάστης σέρνομαι κάτω από αυτά περνώντας από την μια μεριά στην άλλη και το αντίστροφο. Επίπονη διαδικασία που απαιτεί καμουφλάζ και εξοικείωση με λάσπες και σκατά.

Από καμουφλάζ ξέρω, όπως και οι περισσότεροι της γενιάς μου. Για τους γονείς μας αρκούσε το να φαινόμαστε “εντάξει”. Το αν είμασταν “εντάξει” δεν ενδιέφερε και πολύ, όπως και άλλα πράγματα εξάλλου. Ο καλύτερος φίλος μου ‘λεγε μερικές μέρες πριν “Δεν θυμάμαι τον πατέρα μου να μ’ έχει πάρει ποτέ αγκαλιά ρε!“. Εγώ δεν θυμάμαι να ‘χω συζητήσει ποτέ με τους γονείς μου για κάτι που μ’ απασχολούσε πραγματικά. Αν ήταν ok οι βαθμοί στο σχολείο γι αυτούς σήμαινε ότι είναι ok και όλα στην ζωή μου. Ποτέ δεν θυμάμαι να ένιωσα ασφάλεια στα πλαίσια της οικογένειας κι ας μου παρείχε σχεδόν τα πάντα. Μοναξιά το κυρίαρχο συναίσθημα. Ακόμα με ακολουθεί. Και ταξίδια… Ατέλειωτα ταξίδια στις ερημιές της Αμερικής, σε “rattlesnake speedways” με οδηγούς τον Springsteen, τον Fogerty και συνοδοιπόρο τον Λούκυ Λουκ. Κι αν ο τελευταίος πυροβολούσε πιο γρήγορα από την σκιά του εγώ μπορούσα να κρύβομαι και να αλλάζω “εαυτούς” γρηγορότερα από αυτή.

Κι από δίπλα ένα σωρό αγύρτες να ψάχνουν για… πελατεία: παπάδες, πολιτικοί, κόμματα, στρατοί, έμποροι. Τους περισσότερους μας τσιμπήσανε. Κάποιοι “ξέφυγαν”… Χωρίς κανέναν να σου ανοίξει τα μάτια ή πέφτεις αμαχητί στον λάκκο ή καταλήγεις στο ψυχιατρείο. “Γιατί δεν καταναλώνεις ρε;” “Γιατί δεν θέλεις να υπηρετήσεις την πατρίδα;” “Γιατί δεν δουλεύεις;” “Τολμάς να αμφισβητείς την θρησκεία;” “Δεν εκτιμάς όσα έχει κάνει το κράτος για σένα;” Διδαχές, συμβουλές, προτροπές, παραινέσεις, διαταγές, πρέπει, πρέπει, πρέπει… Βέβαια φρόντιζαν να μας χρυσώνουν το χάπι. Και τηλεόραση είχαμε και μπάλα και πορνό, αργότερα κινητά, αυτοκίνητα, κομπιούτερ και σπίτια γεμάτα με άχρηστα πράγματα, ακριβώς όπως τα ‘λεγε ο Lennon “Keep you doped with religion and sex and TV and you think you’re so clever and classless and free…”

Στον γιο μου που θα γεννηθεί σε λίγες μέρες και στην κόρη μου που είναι 1,5 χρονών δεν θέλω να διδάξω τίποτα. Μου αρκεί να τους μάθω ποδήλατο, να κάνουμε πλάκες, να ζωγραφίζουμε, να διαβάζουμε παραμύθια, να μιλάμε, να λέμε τραγούδια, να παίζουμε μπάλα. Η συναισθηματική ισορροπία κι η ασφάλεια είναι νομίζω το καλύτερο που μπορώ να τους προσφέρω προκειμένου να μην την αναζητούν αργότερα σε δισκία των 150mg με συνταγή ψυχιάτρου. Κι οι αγύρτες που ανέφερα πριν ψάχνουν αφενός για ηλίθιους, αφετέρου για ανθρώπους ευαίσθητους, συναισθηματικά μετέωρους προσφέροντάς τους την ασφάλεια της αγέλης, του κοπαδιού.

Κάπου εκεί λίγο πριν τα 20 προσπαθώντας να διαβάσω Wittgenstein, με αφορμή την περίφημη “κοίτη της σκέψης” του, έγραψα ένα χαζό τραγουδάκι στα Αγγλικά (τότε θεωρούσα ασύμβατες τις έννοιες Ροκ και Ελληνική γλώσσα) το οποίο το παίζαμε σε διάφορα party χωρίς ποτέ κανείς να δώσει σημασία στο τι έλεγε. Όσο θυμάμαι από αυτό το ατιγράφω για τον Κ.Β. (γι’ αυτόν και η προηγηθείσα λογοδιάρροια) με την απορία: τώρα ρε, στα… τριανταφεύγα;

In your beginning life’s so nice
The beautiful world seems pen wide
Behind everything there’s always a why
Dad smiles to Mom and says with pride

God made man, God made plants
God made you and he’s up above
But in the night as their voices fade out
Deep inside you hide a secret little doubt

Now you know
you’ve got to follow the riverbed of thought
running through your mind

Υ.Γ. Ρε συ Ιφιμέδεια Γλύκατζη-Αρβελέρ θεωρώ μαλακία να σου ευχηθώ από τον υπολογιστή για τον γάμο σου. Ελπίζω να σε δω από κοντά. Άνθρωποι είμαστε ακόμα γαμώ το internet μου γαμώ…