Ένας φίλος με το ψευδώνυμο “Προφήτης” πρόσθεσε ένα εξαιρετικό σχόλιο (αφιερώστε μισό λεπτό να το διαβάσετε) σε ένα χαζό δικό μου κείμενο. Ξεκινώντας να γράφω την απάντησή μου διαπίστωσα πως αφενός αδικώ το σχόλιο του Προφήτη θάβοντάς το κάτω από το συγκεκριμένο κείμενο, αφετέρου η προσέγγισή του μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για μια ξεχωριστή ενότητα. Μεταφέρω λοιπόν την απάντησή μου εδώ.
Αγαπητέ προφήτη σ’ ευχαριστώ για το πολύ καλό σχόλιο. Καταρχάς ουδείς αμφιβάλει για την αποτελεσματικότητα της οργανωτικής δομής της χριστιανισμού και δεν είναι παράξενο που τα κομμουνιστικά κόμματα, ή οποιοσδήποτε άλλος φορέας, δανείζονται στοιχεία, ή την εφαρμόζουν και αυτούσια.
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου στα εξής…
Χωρίς να σημαίνει ότι όσοι τις ξεπέρασαν έγιναν πάντα καλύτεροι άνθρωποι.
Έτσι είναι όπως το λες. Η μόρφωση (με την σύγχρονη σημασία του όρου) και ο εξανθρωπισμός δεν είναι ανάλογα, δυστυχώς.
Ιδίως όταν το «αθεϊλίκι» γίνεται lifestyle.
(Και) ο αθεϊσμός έχει γίνει lifestyle όπως και η θρησκεία βέβαια. Οι μόδες έρχονται και παρέρχονται και τα ανθρωπάρια που ψάχνουν έναν τρόπο να ξεχωρίσουν τις ακολουθούν. Αυτό δεν αποτελεί όμως μομφή ούτε για τις θρησκείες, ούτε για τον Αθεϊσμό. Προσωπικά δεν ακολουθώ της επιταγές του life style.
Αν ερμηνεύω καλά τις απόψεις σου στηρίζεις την αναγκαιότητα ύπαρξης της θρησκείας στην αδυναμία της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων να σηκώσει το φορτίο της ύπαρξης και να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής. Αναμφίβολα η θρησκεία λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο αλλά για μένα είναι θέμα εσωτερικής αλήθειας. Δεν μπορώ να βασίσω την ψυχική μου ισορροπία σε ένα ψέμα. Ξέρεις στον πυρήνα ακόμα και της πιο πολύπλοκης φιλοσοφικής διαμάχης κρύβεται συνήθως κάτι εξαιρετικά απλό. Όλες οι θρησκείες (και με το δίκιο τους) φροντίζουν να κρύβουν τα δόγματα και τον ανορθολογισμό κάτω από τόνους λογοτεχνίας και μέχρι ενός σημείου τα καταφέρνουν καλά. Έρχεται όμως κάποια στιγμή που κάποιος φτάνει και στον πυρήνα και τότε είναι αντιμέτωπος με ερωτήματα του τύπου “Αναστήθηκε ο Χριστός, ή όχι;”, “Είναι το σύμπαν δημιουργία ενός ανώτερου όντος;”, “Υπάρχει μετά θάνατον ζωή;”. Ερωτήματα που απαντώνται απλά με ένα ναι, ή ένα όχι.
Η μυθοπλασία δεν είναι απαραίτητα κακή και σίγουρα έχει να κάνει με την νοητική ανάπτυξη αυτών που απευθύνεται. Για παράδειγμα ο μύθος του άγιου Βασίλη που φέρνει δώρα στα παιδιά είναι κατά την γνώμη μου πολύ ωραίος και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω όσους βιάζονται να “ενημερώσουν” τα παιδιά τους πως δεν υπάρχει άγιος Βασίλης. Η μυθοπλασία στην συγκεκριμένη περίπτωση λειτουργεί μια χαρά ώσπου τα παιδιά να αναπτύξουν τις νοητικές τους λειτουργίες και να την ξεπεράσουν μόνα τους, κρατώντας μια νοσταλγική και όμορφη ανάμνηση. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με την θρησκευτική πίστη. Αν ο άνθρωπος καταφέρει να αναπτυχθεί νοητικά και πολύπλευρα χωρίς να υποστεί δογματικούς διαποτισμούς, τότε είναι σίγουρο πως θα την ξεπεράσει.
Επίσης δεν μπορώ να δηλώσω αγνωστικιστής γιατί… δεν είμαι Σύριζα. Ok ok χιούμορ, και να με συμπαθάνε οι φίλοι ψηφοφόροι του συγκεκριμένου κόμματος, αλλά θέλω να πως ότι ο αγνωστικισμός είναι μια μεσοβέζικη πρόταση και ουσιαστικά μια συγκαλυμμένη θρησκευτική πίστη. Οι αγνωστικιστές είναι οι Συριζαίοι της υπαρξιακής διαμάχης; Ίσως… Πάντως αυτό στο οποίο μας οδηγεί η καθαρή λογική (αυτήν έχουμε αυτήν εμπιστευόμαστε), αυτό στο οποίο καταλήγουμε μέσα από το πείραμα, την επιστημονική έρευνα, την συστηματική δουλειά χιλιάδων αθρώπων, αυτό που μας λέει το “είναι” και όχι το “θέλω”, το θάρρος και όχι ο φόβος, είναι πως δεν υπάρχει κανένας θεός (εκτός από τον ολυμπιακό βεβαίως) και δεν έχουμε κανένα απολύτως στοιχείο το οποίο μας κάνει να αμφιβάλουμε γι’ αυτό ώστε να δηλώνουμε αγνωστικιστές.
Είναι χρέος όσων πιστεύουν στην ύπαρξη ενός Θεού να αποδείξουν ότι υπάρχει με λογικά επιχειρήματα και όχι με λογοτεχνικές (πατερικές κατά την ορθοδοξία) προσεγγίσεις. Κάποιος με ικανότητα λόγου μπορεί να επιχειρηματολογήσει ακόμα και για την θεϊκή φύση του Στέφανου Μπορμπόκη, πολλώ δε μάλλον για αυτή του Ιησού του Ναζωραίου, ενός αναμφίβολα ξεχωριστού ραβίνου με βάση τις διδασκαλίες του οποίου (για καλή ή κακή του τύχη) κάποιος Σαούλ (Παύλος) αποφάσισε να δημιουργήσει μια θρησκεία (το ίδιο έκανε αργότερα και κάποιος Μωάμεθ, αλλά κι άλλοι με λιγότερη επιτυχία). Το τι λένε λοιπόν οι Ραβίνοι, ή ο Λυσαρίδης μπορεί να έχει λογοτεχνικό ενδιαφέρον αλλά δεν σημαίνει πως είναι αλήθεια, ή πως την προσεγγίζει καν.
Επίσης η λαϊκή σοφία είναι κάτι πολύ ευρύτερο που περιλαμβάνει και την θρησκεία, ή μάλλον καλύτερα την θρησκευτική πρακτική. Λαϊκή σοφία υπήρχε και προχριστιανικά, υπάρχει και σε αθεϊστικές κοινωνίες, αποτυπώνεται και στα σπήλαια της προϊστορίας…
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com Γεννήθηκα στις 4 Ιανουαρίου του 1972 άρα είμαι Κομψόγναθος με ωροσκόπο Ρινόκερο.
{ 19 comments… read them below or add one }
Καλημέρα, Νίκο.
Προβάλλεις τη θρησκεία σαν μια παιδική ασθένεια, που με το φάρμακο της λογικής ξεπερνάς κάποια στιγμή όταν μεγαλώσεις. Το θέμα όμως είναι πως η λογική είναι δυστυχώς ακριβό φάρμακο και δεν έχουν όλοι πρόσβαση σε αυτό. Πώς θα προσεγγίσει την αθεΐα ο γιος του αγρότη που ζει σε ένα βουνό “πνιγμένος” (αν και δεν το νιώθει έτσι) στα θρησκευτικά ήθη και έθιμα; Δε θα μπει καν στη διαδικασία αναθεώρησης. Σε αντίθεση με τη θρησκεία που την ασπάζεσαι, αφού σε πλησιάσει η αντίστοιχη ομάδα πχ Ενορία, η αθεΐα είναι ατομική υπόθεση και την ανακαλύπτεις μόνος σου. Παραμένει ελιτίστικη και δύσκολα θα αγγίξει το μέσο πολίτη-πιστό.
Μόδα δεν ξέρω αν είναι, αλλά γιατί να μην είναι κιόλας; Εδώ έγινε μόδα το χούλα χουπ. Άσε που οι μόδες κάνουν κύκλους και μπορεί όλο και περισσότεροι να “απογαλακτιστούν”.
Μάνο δεν λέω πως το ξεπερνάς χωρίς προϋποθέσεις. “Αν ο άνθρωπος καταφέρει να αναπτυχθεί νοητικά και πολύπλευρα χωρίς να υποστεί δογματικούς διαποτισμούς, τότε είναι σίγουρο πως θα την ξεπεράσει.“.Οι συνθήκες αυτές όπως καταλαβαίνεις είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθούν…
Μανο, για να σε ρωτησω
εσυ τις περασες τις ….
μαγουλαδες ; :PP
(Oχι τιποτα, αλλα εισαι και παιδι της παντρειας
:PPP )
Κανεις δεν αμφιβαλλει νομιζω οτι για παρα πολλους ανθρωπους σ ολο το κοσμο ισχυει η αναγκαιότητα υπαρξης της θρησκειας, αλλά για μένα ισχυουν αυτα που ειχε πει ο Καζαντζάκης (“Αναφορά στον Γκρέκο”) “Κάθε άρτιος άνθρωπος έχει μέσα του, στην καρδιά της καρδιάς του, ένα κέντρο μυστικό και γύρα του περιστρέφουνται τα πάντα. Ο μυστικός αυτός στρόβιλος δίνει ενότητα στο στοχασμό και στην πράξη μας, και μας βοηθάει να βρούμε ή να εφεύρουμε την αρμονία του κόσμου …
Αλίμονο στον άνθρωπο που μέσα του δε νιώθει να τον κυβερνάει ένας απόλυτος μονάρχης η ζωή του κατασκορπίζεται ακυβέρνητη κι ασυνάρτητη σε όλους τους ανέμους”.
Και να σκεφτείς πως ακόμα και για τον Καζαντζάκη κάποιοι ανόητοι λένε πως πίστευε στον θεό και στέκονται στις συχνές αναφορές του στο θείο. Τον Καζαντζάκη που έγραψε: “ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο και το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή.”…
Φίλε Νίκο συμφωνώ απολύτως με το κείμενο σου.
Αλλά έκανες ένα λάθος…
“…δεν υπάρχει κανένας θεός (εκτός από τον ολυμπιακό βεβαίως)”…
Αντ’ αυτού το σωστό είναι, “…δεν υπάρχει κανένας θεός (εκτός από τον Παναθηναϊκό βεβαίως)”!!! :ppp
Ok, ok… δέχομαι τον πολυθεϊσμό στον ποδόσφαιρο.
Κατά κάποιο τρόπο είναι μια παιδική ασθένεια η θρησκεία. Χρήσιμη τα πρώτα χρόνια αλλά άχρηστη σήμερα.
Όταν ο άνθρωπος δεν μπορούσε να δώσει μια απάντηση στο ερώτημα πως ξεκίνησε η ζωή στη Γη η θρησκεία ήταν μια λύση. Σήμερα όμως δεν έχουμε κανένα λόγο να στηριζόμαστε στην θρησκεία για να δώσουμε απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα.
Όσο η επιστήμη δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα που μας απασχολούν τόσο περισσότερο θα γίνετε μόδα η αθεΐα.
Νικο και Rizobreaker κάνετε λάθος και οι δυο. Δεν υπάρχει Θεός. Υπάρχει μόνο μια Θεά. Η Μπαρτσελόνα βεβαίως
Η επιστήμη είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν μπορεί να δώσει απαντήσεις (τουλάχιστον στο ορατό μέλλον) στα βασικά υπαρξιακά ζητήματα και είναι επίσης αμφίβολο αν ο ανθρώπινος νους σ΄αυτό το στάδιο της εξέλιξης έχει την δυνατότητα να επεξεργαστεί και να κατανοήσει πολλές παραμέτρους. Ακόμα, όσο υπάρχουν κοινωνικές ανισότητες, φτώχεια, αμάθεια, οι πραματευτές του φόβου θα έχουν (δυστυχώς) πεδίο δόξας λαμπρό ακόμα.
Είναι μονομέρεια να περιορίζεται η θρησκεία στη θρησκοληψία ή στην ιδεολογική της χρήση από την εκάστοτε εξουσία. Πέρα από αυτά, και πέρα από οποιαδήποτε μεταφυσική, η θρησκεία είναι κάτι που ενισχύει την κοινωνική συνοχή, είναι ένα όχημα που διαιωνίζει μία πολιτιστική παράδοση. Θα θεωρούσε κανείς τη ζωγραφική, πχ, κάτι παιδαριώδες ή άχρηστο, επειδή ανακαλύφθηκε η φωτογραφία, η οποία είναι πιστή απεικόνιση της πραγματικότητας;
Συγκρίνεις εντελώς ανόμοια πράγματα. Η τέχνη (ζωγραφική στην προκειμένη περίπτωση) είναι συνώνυμο της ελευθερίας και δεν έχει ουδεμία σχέση με δόγματα.
Η τέχνη προέρχεται από το “μέσα” του ανθρώπου, είναι μια εσωτερική ανάγκη και δεν επιβάλλεται. Η θρησκευτική πίστη δεν είναι εσωτερική ανάγκη αλλά αποτέλεσμα δογματικού διαποτισμού, προσηλυτισμού, εκμετάλλευσης του φόβου και της αμάθειας, αλλοτρίωσης.
Επίσης άθρησκες κοινωνίες είχαν αποδεδειγμένα εξαιρετική κοινωνική συνοχή. Υπάρχουν πράγματα πολύ πιο σημαντικά από την θρησκεία που ενώνουν τους ανθρώπους.
Μέσω της θρησκείας περνάει κάποια πολιτιστική παράδοση αλλά διαφωνώ καθέτως με το ότι η θρησκεία είναι το βασικό όχημα διαιώνισης της παράδοσης.
Ένας πιο σωστός παραλληλισμός είναι με την ιατρική. Παλιότερα για παράδειγμα υπήρχαν φάρμακα που απλά ανακούφιζαν από τα συμπτώματα της φυματίωσης αλλά δεν θεράπευαν. Με την ανακάλυψη της πενικιλίνης θα ήταν τραγικό κάποιος να επιμένει στις παλιές θεραπείες αγνοώντας την εξέλιξη.
Τρισμέγιστε,
Λίγες σκέψεις με αφορμή την απάντησή σου.
Στα, κρίσιμα πράγματι, “ερωτήματα που απαντώνται απλά με ένα ναι, ή ένα όχι” ολες οι απαντήσεις (είτε ναι πεις, είτε όχι) είναι, νομίζω, εξ ίσου μεταφυσικές. Η επιστήμη (η φυσική, get it?) δεν έχει να πει τίποτα για τον “πυρήνα” του θέματος. Εγώ τουλάχιστον είμαι σίγουρος ότι εξ αποκαλύψεως πιστεύω-πως-δεν-υπάρχει-θεός. Και η εξ αποκαλύψεως “γνώση” μου δεν διαφέρει, στην ουσία της, από την εξ αποκαλύψεως “γνώση” ενός πιστού.
Μπορείς κάλλιστα να είσαι υλιστής (και μάλιστα χυδαίος καμιά φορά) και να πιστεύεις στο θεό. Και το αντίστροφο, να μην πιστεύεις στο θεό και να είσαι ο απόλυτος αιθεροβάμων “μεταφυσικός”, πρεσβεύοντας, πχ, κάθε είδους θεωρίες συνωμοσίας, όπου πρωταγωνιστούν ανύπαρκτοι εχθροί, εχθροί φαντάσματα μιας ανύπαρκτης, μερικές φορές, κοινωνίας.
Το “χους ην και εις χουν απελεύσεται” της νεκρώσιμης ακολουθίας είναι εξόχως υλιστική διαπίστωση. Δε πα να συνοδεύει άλλους, “μεταφυσικούς”, στίχους… Είναι σχεδόν ίδιο, αν όχι καλύτερο, με το, ας πούμε, “καζαντζάκιο”: “ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο”.
Προσθέτω (και μάλλον αυτό είναι το πιο σημαντικό) ότι θα μείνουν κτήμα ες αεί για πλούσιους και φτωχούς, έξυπνους και ηλίθιους, πιστούς και άπιστους, οι “τόνοι λογοτεχνίας” (και μουσικής και ζωγραφικής και γλυπτικής και αρχιτεκτονικής) με τους οποίους “οι θρησκείες [...] κρύβουν τα δόγματα και τον ανορθολογισμό [τους]“. Βρίσκω εντυπωσιακό το ότι τα “δημιουργήματα” των “δογμάτων” και του “ανορθολογισμού” μπορούν να τα εκτιμήσουν και οι μη πιστεύοντες. Όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως αδογμάτιστοι ορθολογιστές. Και μερικές φορές τα εκτιμούν πιο ολοκληρωμένα από τους πιστούς. Η σχεδόν καταγγελία των “τόνων λογοτεχνίας” ως τέκνων του ψεύδους και της απόκρυψης, μηδενική συνεισφορά έχει στην κατανόησή τους. Η, όσο γίνεται, πιο ολοκληρωμένη απόλαυσή τους είναι το ζητούμενο, το δικό μου ζητούμενο τουλάχιστον.
Αναφέρθηκα στα επιτεύγματα των συγκεκριμένων “δογμάτων”, των συγκεκριμένων “ανορθολογισμών”. Αν προσπαθήσω να μελετήσω και να καταγράψω τα επιτεύγματα (στον τομέα της τέχνης) του άλλου “δόγματος”, του άλλου “ανορθολογισμού”, υποψιάζομαι ότι οι τίτλοι των έργων θα πιάνουν πεντέξι σελίδες. Ή πολλές λέω; Ίσως πει κάποιος ότι οι σελίδες θα αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου… Ε, αυτό μένει να αποδειχτεί… Εμείς κατά πάσα πιθανότητα δε θα ζούμε…
*
Εν κατακλείδι, εργασία για τα σπίτια μας: “Μπορεί ο άνθρωπος να δημιουργήσει χωρίς να στηρίζεται σε δόγματα και ανορθολογισμούς, κάθε μορφής και είδους;” Δεν έχω ακόμα απαντήσει ικανοποιητικά στο ερώτημα. Να διατυπώσω το ερώτημα διαφορετικά και σε μικρότερη κλίμακα, για προσωπική χρήση: “Θα έφτιαχνε ο Βαρόμετρος, όσα ωραία φτιάχνει κατά καιρούς, αν δεν ήταν ΚΚΕ (εντελώς τυχαία η επιλογή κόμματος);”
*
Όχι, δεν ελπίζω ότι θα τελειώσει ποτέ μια συζήτηση με τέτοιο θέμα… Αλλά δεν μπορώ να μη χαμογελάσω καλοκάγαθα όταν διαβάζω “δεν μπορώ να βασίσω την ψυχική μου ισορροπία σε ένα ψέμα.”
*
Μεγάλε αρχηγέ, ως συνήθως, η παρέμβασή σου είναι εύφορη γη για να ανθίσουν μικρές και μεγάλες συζητήσεις, πιθανότατα αδιέξοδες όπως λες κι εσύ, αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσες. Νομίζω όμως πως η όλη διαδικασία έχει ένα πρόβλημα. Ενώ οι περί θεού απόψεις είναι βιωματικές και λίγο πολύ γνωστές και αποκρυσταλλωμένες στους περισσότερους από μας οι αθεϊστικές παρατίθενται αποσπασματικά και ίσως λανθασμένα με αποτέλεσμα να δημιουργείται (λογικά) μια σύγχυση. Απαντώντας και στα θέματα που θέτεις θα προσπαθήσω στο επόμενο κείμενο να βάλω σε μια σειρά ορισμένα ζητήματα με την ελπίδα πως θα δημιουργηθεί μια πιο ξεκάθαρη βάση για αντιπαράθεση. Stay tuned…
Έγραφα ενώ απαντούσες στον herrK. Μια μόνο παρατήρηση: Το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής του στον πλανήτη, το ανθρώπινο είδος φαίνεται ότι το πέρασε χωρίς να χρειαστεί την τέχνη. Τουλάχιστον με βάση όσα γνωρίζουμε… ή, καλύτερα, με βάση όσα λίγα γνωρίζω εγώ.
Αγαπητοί φίλοι…
Μπορεί να βλέπω τα πράγματα με μια πιο ρηχή ματια, να πιστεύω σε θεσμούς και παραδόσεις (γιατί έτσι έμαθα απο την οικογένιά μου), να πηγαίνω που και που στην εκκλησία, να ανάβω κανενα κεράκι αλλα… είναι επειδεικώς απαράδεκτο και προσβάλλει κάθε άνθρωπο που θέλει να λεγεται “μορφωμένος” να μετατρέπει μια θρησκευτική ευχή (Χριστός Ανέστη) σε… ανέκδοτο και να μπαίνει στο ίδιο “τσουβάλι” με την κοκκινοσκουφίτσα.
Αν αυτό εσείς το θεωρείται χιούμορ τοτε… μάλλον κάπου το έχετε χάσει στην πορεία.
Υ.Γ. Η επιστήση είναι σίγουρα ένας σύγχονος τρόπος να λατρεύψεις τη ζωή αλλά… οχι για να προκαλείς και να θεωρείς “΄κατώτερους” όσους πιστεύουν σε έναν Θεο”
Εγώ πάλι πιστεύω πως η θρησκεία δεν είναι ταμπού και σε κάθε περίπτωση δεν αξίζει περισσότερο σεβασμό από καμιά άλλη ανθρώπινη έκφραση, εκδήλωση (π.χ. ποδόσφαιρο, πολιτική, τέχνη κλπ). Κι ο Χριστός και ο Μωάμεθ κι ο Γιαχβέ κι ο Αλλάχ μπορούν άνετα να αποτελέσουν αντικείμενο σάτιρας χωρίς όρια.
Σε ευχαριστω για την απάντηση σου.
ΜΙΚΡΟΠΑΡΑΤΗΡΗΣΟΥΛΕΣ
1. Άθεος, Νίκο, και χρησιμοποιείς ακόμα το «πιστεύω» αντί να πείς «νομίζω» ή «θεωρώ»;;;
Τιμωρία: Να γεμίσεις μιά σελίδα στο τετραδιό σου!
2. Μία είναι η Θεά: Η μπάλα.
Οι ναοί της πολλοί: Παιδικής ανάπτυξης εγκέφαλοι.
Αμήν.
α-α-ε
Ν.
Δεκτή η τιμωρία. :-)
ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ 1) ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ ΑΙΤΙΟΝ ΚΑΙ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, 2) ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ ..ΔΗΛΑΔΗ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΣ (ΟΝΤΟΣ) , 3) ΜΗΔΕΝ ΕΚ ΤΟΥ ΜΗ ΟΝΤΟΣ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ , ΜΗΔΕ ΕΙΣ ΤΟ ΜΗ ΟΝ ΦΘΕΙΡΕΣΘΑΙ . ΔΗΛΑΔΗ ΟΤΙ ΑΠ ΄ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΚΑΤΙ , ΟΥΤΕ ΤΟ ΚΑΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ , 4) Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΑΠ ΄ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΤΗΝ ΥΛΗ ΚΑΙ ΑΠ ‘ ΤΗΝ ΥΛΗ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ , 5) Η ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ , ( ΑΠ ‘ ΤΗΝ ‘ΝΕΚΡΗ’ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΔΑΤΙΝΕΣ ΚΑΙ ΑΕΡΙΝΕΣ ΜΑΖΕΣ , ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΟΡΓΑΝΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΖΩΗΣ , ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΕΝΣΤΙΚΤΑ , ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ,ΤΗΝ ΝΟΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ) , ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΥΧΑΙΟ ΓΕΓΟΝΟΣ , 6) ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ ΣΤΑ ΕΜΒΙΑ ΟΝΤΑ , Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΩΜΑ / ΜΗΧΑΝΗ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑΚΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΩΝ ΤΟΥ , ΤΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑΥΤΙΣΤΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ ΑΙΤΙΟΝ , ΤΟΤΕ ΓΙ ‘ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ , Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΤΟΥ , ΑΝ ΜΗ ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΞΙΖΟΥΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΟΥΣ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗΣ . ΕΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ‘ ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ ‘ ΚΑΙ ΕΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ ΑΙΤΙΟΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ( ΘΕΟΣ ) , ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ , ΤΟΤΕ Η ΥΛΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΘΕΟΣ.
ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ ΚΑΘΕ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΠΕΡΙ ‘ ΕΓΩ’ ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ ΚΑΘΩΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΜΙΑ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΘΕΙΟΝ , Η ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ , ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΙΝΗΘΕΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Η ΜΑΚΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ‘ ΒΑΡΙΑ ‘ ΥΛΗ ( ΔΡΑΣΗ -ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ , ΚΑΡΜΑ , ΑΝΤΙΠΕΠΟΝΘΟΣ ) . Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ,ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΒΙΩΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ , ΑΠΑΡΤΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΥΝΟΛΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΝΤΑΙ . ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΣΙΑΚΟ ΚΑΛΛΟΣ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΑΝΙΣΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥΣ ΣΥΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ (ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ / ΑΡΙΘΜΟΣ Φ ) . ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ ΑΥΤΕΣ ΑΛΛΑΞΟΥΝ , ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΜΑΓΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ . ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΛΟΓΙΣΤΟΥΝ ΩΣ ΚΑΘΡΕΠΤΙΣΜΑ / ΕΙΔΩΛΟ ΤΟΥ ΚΑΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΕΙ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΟΝ ( ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ) . ΠΑΡΟΜΟΙΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΜΒΙΩΝ ΟΝΤΩΝ , ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ( ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ) , ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ (ΚΥΡΙΩΣ Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΚΑΙ Η ΔΙΑΙΩΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ) . ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΕΧΘΕΙΑΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΤΣΙ ΜΕΣΟΝ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ ΣΚΟΠΟ . Η ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΛΗΣΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ ( ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΩΓΗ ΑΥΤΗΣ ΣΕ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟ ) ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΡΟΧΟΠΕΔΗ ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ , ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΑΣΙΜΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΟΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΦΥΛΑΚΗ . ΕΤΣΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ‘ΖΩΗ ΤΩΝ ΗΔΟΝΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΕΩΝ ‘ , ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΤΙ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΑΝΤΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ . ΑΥΤΟΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΑΠΑΡΝΗΘΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ‘ΝΕΚΡΩΣΕΙ ‘ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΑΘΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑ ΔΕΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΓΝΩΣΙΑ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΣΤΗΝ ΑΤΕΛΕΙΑ . ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΔΡΑ ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΚΑ ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΗΔΟΝΕΣ ΜΕ ΚΙΝΗΤΡΟ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥ , ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΑΡΚΕΣΤΕΙ ΣΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΜΗ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΜΕ ΜΑΤΑΙΑ ΥΛΙΚΑ ΠΛΟΥΤΗ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ Ο,ΤΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ . ΕΤΣΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΘΑ ‘ΑΔΕΙΑΖΕΙ ‘ ΥΛΙΚΩΣ ΚΑΙ ΘΑ ‘ ΓΕΜΙΖΕΙ ‘ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΣ , ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ‘ ΠΛΗΡΗΣ ‘ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΔΕΝ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΑΞΙΑ . , ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Ν ‘ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΒΟΗΘΑ ΕΤΣΙ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥ . , .ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΙ ΝΑ ΠΑΘΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΚΑΚΟ ΠΑΡΑ ΝΑ ΒΛΑΨΕΙ ΑΛΛΟΝ , .ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΒΛΑΨΕΙ ΕΤΣΙ ΕΜΜΕΣΩΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ . ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΣΤΑΣΕΙ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΚΟΜΑ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΚΟΥΦΙΑ ΛΟΓΙΑ . ,ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΤΗΝ ΔΟΞΑ ΤΟΥ ‘ΕΓΩ’ ΤΟΥ ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΗΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΓΚΟΣΜΙΑΣ ΥΠΑΡΞΗΣ . , , ΚΑΙ ΑΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΞΕΙ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ . ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΒΕΒΑΙΩΣ ΘΑ ΠΡΑΞΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΚ ΘΕΣΕΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΛΑΣΗ ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΙ ‘ ΑΥΤΟΝ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ,’ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΖΟΥΣΕ ΑΥΤΟΣ ΜΕ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΟΛΗ ΤΟΥ Η ΖΩΗ , (ΤΑ ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΚΑΙ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΑ ΤΟΥ) , ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΕΙ ΤΥΠΟΝ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟΝ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ,’ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΟΝΟΜΑΖΑΜΕ ΑΥΤΟΝ ΕΑΝ ΟΧΙ , ΥΙΟΝ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟ ,’ , . < …ΕΓΩ ΕΝ ΑΥΤΟΙΣ ΚΑΙ ΣΥ ΕΝ ΕΜΟΙ ΙΝΑ ΩΣΙ ΤΕΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΕΝ ΚΑΙ ΙΝΑ ΓΙΝΩΣΚΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΤΙ ΣΥ ΜΕ ΑΠΕΣΤΕΙΛΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣΑΣ ΑΥΤΟΥΣ ΚΑΘΩΣ ΕΜΕ ΗΓΑΠΗΣΑΣ . ΑΜΗΝ.