Μια ασπρόμαυρη παλιά φωτογραφία
Μια από τις καλύτερες φωτογραφίες που έχω δει. Την βρήκα τυχαία στο internet. To 1941 o σοβιετικός στρατός ανακαλύπτει σε κάποιο υπόγειο καταφύγιο κάποια παιδάκια κι ο (ανώνυμος;) φωτογράφος αποθανατίζει την στιγμή ακριβώς που αντικρίζουν το φως του ήλιου. Είναι από πολεμικές φωτογραφίες που χωρίς να είναι σκληρή (όχι ότι μια σκληρή φωτογραφία δεν μπορεί να είναι καλή) έχει ξεχωριστή καλλιτεχνική αξία και ξεχειλίζει από συναίσθημα . Θα μπορούσε άνετα να είναι ένας πίνακας ζωγραφικής. Οι διαφορετικές εκφράσεις και κινήσεις των παιδιών επιτρέπουν και στον πιο αδαή να σκεφτεί πολλά για τον πόλεμο και την ανθρώπινη παράνοια…
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com 
Καταπληκτική φωτογραφία.
Σα να τους έχει πει σκηνοθέτης να πάρουν την αντίστοιχη έκφραση.
Ακριβώς. Και σκηνοθέτης δεν θα μπορούσε στήσει ένα καλύτερο πλάνο…
“Ξέρω μερικές φωτογραφίες που είναι σαν διηγήματα τού Τσέχωφ ή τού Maupassant. Κάτι γρήγορο που περικλείει έναν ολόκληρο κόσμο. Φωτογραφίες που ενδιαφέρουν είναι αυτές που μπορείς να κοιτάξεις για περισσότερο από δύο λεπτά. Κι αυτό είναι πάρα πολύ. Αλλά να μπορείς να κοιτάξεις μια φωτογραφία πάλι και πάλι; Δεν υπάρχουν πολλές….” Henri Cartier-Bresson
Aυτη εδω ειναι μια που κοιταζεις παλι και παλι…
Με όλη μας την εκτίμηση
το αναδημοσιεύσαμε
στο Χαμομηλάκι
Ευχαριστώ για την αναδημοσίευση.