Ο Άρχοντας των δαχτυλιδιών

Πήγα χθες και είδα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών (την τρίτη ταινία) και ως έγκριτος και αμερόληπτος θεατής, στοιχεία που με διακρίνουν πάντα άλλωστε, τολμώ να πω, συνολικά πλέον για την τριλογία, τα εξής: Νομίζω ότι η μεταφορά του διηγήματος του Τόλκιν είναι ελλιπής! Πιστεύω ότι οι φανατικοί οπαδοί του συγγραφέα (βλ. Ξένια, Δήμητρα) μπορούν να το πιστοποιήσουν. Η απουσία των Στρουμφακίων, της Κοκκινοσκουφίτσας και των επτά Νάνων, της Ωραίας Κοιμωμένης, του Παπουτσωμένου Γάτου, του Τζάκ και της Φασολιάς, του Χάνσελ και της Γκρέτελ, ήταν κάτι παραπάνω από αισθητή από το ψηφιακό αυτό συνονθύλευμα! Δηλαδή ρε μεγάλε κάτσε… Χώρεσες τόσο και τόσο κόσμο εκεί μέσα, ξωτικά, νεράιδες, τέρατα μικρά-μεγάλα κάθε χρώματος και σχήματος, νάνους με ή χωρίς πλατυποδία, αράχνες, δράκους, και τα κέρατά σου τα τράγια και σε χάλαγε να δώσεις ένα ρολάκι στα Στρουμφάκια, ή την Κοκκινοσκουφίτσα ξέρω ‘γω, βεντετάρες πρώτου μεγέθους και με ιστορία στον χώρο του θεάματος; Αμαρτία είναι…

Τέλος πάντων, για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίραρι και τα του Τζάκσον τω Τζάκσον, όλο αυτό το πράμα είναι, αν μη τι άλλο, εντυπωσιακό. Ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν οι τρεισήμισι ώρες…