Ο Μήτσος είν ρεφορμιστής
Για τα παιδιά που ‘ναι στο κόμμα, αλλά και γι’ αυτά που δεν είναι…
Δανείζομαι τον τίτλο του τραγουδιού του… “προσφιλούς μου” Διονύση Σαββόπουλου γιατί εν’ μέσω εγκλήσεων και αντεγκλήσεων με αφορμή το περίφημο αντικομουνιστικό μνημόνιο με το οποίο έχω ασχοληθεί και δεν προτίθεμαι να ασχοληθώ ξανά, αισθάνομαι την ανάγκη να πω τα κάτωθι.
Παρόλο που μεγάλωσα σε οικογένεια με παραδοσιακούς δεσμούς με το κόμμα (ο πατέρας μου αγοράζει κάθε μέρα 2 Ριζοσπάστες) δεν υπήρξα ποτέ στέλεχος του ΚΚΕ ή της ΚΝΕ. Πολλές φορές μάλιστα έχω έρθει σε σύγκρουση με κνίτες και απόψεις τους και μπορώ να αριθμήσω χίλια-δυο (κατά την γνώμη μου) λάθη στην πολιτική του κόμματος. Όμως σταθερά ψηφίζω ΚΚΕ. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί…
‘Έχω γνωρίσει και έχω ζήσει ανθρώπους από όλους τους πολιτικούς χώρους αλλά και πολλούς απολιτικούς. Έχω γνωρίσει ανθρώπους με καλύτερες σπουδές, πιο μορφωμένους και πιο ταλαντούχους από τους περισσότερους κομμουνιστές. Ανθρώπους με (τουλάχιστον επιφανειακά) καλύτερη ρητορική, ελκυστικότερη και πιο επίκαιρη φρασεολογία και επιχειρηματολογία, περισσότερο ευαίσθητους στα σήματα της κοινωνίας και τα σημεία των καιρών. Όμως σε όλους αυτούς δεν βρήκα κάτι που μόνο σε κομμουνιστές έχω βρει μέχρι σήμερα. (Για να μην παρεξηγηθώ δεν εννοώ σε όλους τους κομμουνιστές. Μιλάω για τους γαλουχημένους με την κομμουνιστική, ή Μαρξιστική αν προτιμάτε ηθική και όχι με την -ιδιαιτέρως αποκρουστική- κομματική ηθική.)
Ποιο είναι αυτό; Το ενδιαφέρον, που δεν στρέφεται στον εαυτό μας αλλά στον άλλο, στον σύντροφο, στον συνάνθρωπο, ο αλτουρισμός. Μην το μπερδέψετε με χριστιανισμό, φιλανθρωπία, Δαλάι Λάμα, Σάι Μπάμπα και τα ρέστα. Οι Χριστιανοί ελεημονούν προσδοκώντας ανταλλάγματα από τον Θεό φόβητρο, ενώ οι διάφοροι άλλοι αγγελοκρουσμένοι προσβλέπουν στην εσωτερική τους γαλήνη. Μιλάω για την καθαρή αγάπη (ναι, αγάπη είναι η σωστή λέξη) που εξέπεμπε η ματιά του μπάρμπα-Σπύρου με τα 25 χρόνια φυλακή και εξορία που δεν είχε βγάλει ούτε το Δημοτικό. Για την λαχτάρα με την οποία τον έβλεπες να λέει “διάβασα αυτό, ή το άλλο βιβλίο”. Και βιβλία όχι… βίπερ, αλλά Μάρξ και Έγκελς, Μπακούνιν και Άνταμ Σμιθ, Ντοστογιέφκι, Παπαδιαμάντη, Βάρναλη, Σικελιανό, Ρίτσο, Μπρεχτ, Ράιχ, Κροπότκιν, Λένιν κλπ. Μιλάω επίσης για τον ”ήσυχο κι απλό” τρόπο που οι λέξεις χωρίς φτιασίδια και “ευφυή” λογοπαίγνια έβγαιναν κατανοητές από το στόμα του Θανάση διαλεγμένες μία-μία απ’ το κόσκινο της λογικής, της σαφήνειας και της αξιοπρέπειας.
Κι αυτό σε αντιδιαστολή με το μίσος (αυτή είναι η μόνη λέξη που μου ‘ρχεται) την μισανθρωπία αν προτιμάτε, την επιτήδευση και την εγωπάθεια που ξεχωρίζεις στο λόγο των πολυπλεύρως μορφωμένων κηνσόρων της απολιτικής καθώς και της δεξιάς κάθε απόχρωσης (μπλε, πράσινης, ροζ) αλλά και των πελατειακώς προσκείμενων οπαδών και υποστηρικτών της. Διαβάζεις τα περισπούδαστα γραπτά φιλελεύθερων και σοσιαλφιλελέυθερων διδακτόρων και πάντα από πίσω διακρίνεις το “εγώ”, την “πάρτυ μου”. Ακόμα και πίσω από κείμενο με θέμα ”Άμεσες δράσεις για την ανάπτυξη των χωρών του τρίτου κόσμου” ας πούμε (το οποίο άνετα θα μπορούσε να συναντηθεί και σε κάποιο ιστολόγιο), καθρεφτίζεται το πόσο σπουδαίος και όχι το πόσο χρήσιμος μπορεί είμαι. Το ”τι έχω γράψει πάλι ο πούστης και στα παπάρια μου οι δράσεις και οι χώρες του τρίτου κόσμου”.
Δεν λέω πως το ΚΚΕ δεν έχει επιδοθεί πολλές φορές σε κυνήγι μαγισσών. Δεν λέω πως δεν απεχθάνομαι τον ποβερισμό και τον εργατισμό, την γραφειοκρατία και τα ΚΝΑΤ. Δεν λέω πως αρκετοί απ’ αυτούς που οδηγούν σήμερα το κόμμα δεν μοιάζουν με μίζερα ανθρωπάκια που απλά κρατάν τα κλειδιά του μαγαζιού, ή παραμάγαζου αν προτιμάτε. Λέω πως εκεί βρίσκεις (ακόμα) αυτούσια πολλά από τα θεμελιώδη στοιχεία της καλύτερης, της πιο ανθρωποκεντρικής και επιστημονικά τεκμηριωμένης θεώρησης του κόσμου έως σήμερα. Λέω πως εκεί -πέρα από τα ανθρωπάκια που είπα πριν και παρά τους καιρούς που επιβάλουν κολύμπι στα σκατά- βρίσκεις ιδεολόγους με ανιδιοτέλεια και καθαρή ματιά σαν κι αυτούς τους δύο που περιέγραψα πιο πάνω. Πως εκεί βρίσκεις ακόμα πολιτική επεξεργασία σε επίπεδο μακροπολιτικής και όχι μικροπολιτικής. Πως εκεί βρίσκεις ακόμα συλλογικότητα, βρίσκεις το εμείς να υπερισχύει του εγώ και την δυναμική δράση της ιδιώτευσης.
Βέβαια παρά την συλογικότητα, τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και τα ρέστα, τα πρόσωπα εξακολουθούν να παίζουν κυρίαρχο ρόλο, εξακολουθούν να εμπνέουν τις μάζες. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς για παράδειγμα Οκτωβριανή επανάσταση χωρίς την δεσπόζουσα προσωπικότητα του Λένιν. Είναι αλήθεια πως κυρίως οι νέες γενιές (εμείς) που δεν γνώρισαν τις σημαίνουσες φυσιογνωμίες του κομουνισμού στην Ελλάδα, αυτοί που δεν έζησαν τον Γληνό, τον Βάρναλη, τον Ρίτσο, τον Κατράκη, την Διδώ Σωτηρίου, τον Καρούζο, τον Ραφαηλίδη, την Ηλέκτρα, τον Άρη, τον Μπελογιάννη, τον Πλουμπίδη, τον Φλωράκη και τοσους άλλους, δύσκολα μπορούν να καθοδηγηθούν από την Αλέκα, τον Μαϊλη και τον Σκυλλάκο. Δύσκολα μπορούν να εμπνευσθούν από τα διάφορα “ανεμομαζώματα διαολοσκορπίσματα” - βλέπε Κανέλλη, Γκλέτσος, Καφαντάρη κλπ (σημ. δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους τουναντίον θεωρώ πως είναι προς τιμήν τους που βγαίνουν μπροστά, αλλά δεν τους ευνοούν οι συγκρίσεις). Είναι όμως επίσης αλήθεια πως την ώρα που το καράβι άρχισε να μπάζει νερά, κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και οι ποντικοί άρχισαν να φεύγουν αριστερά και δεξιά, η Αλέκα και οι λοιπές “δευτεράντζες” κράτησαν το τιμόνι οδηγώντας σιγά-σιγά το κόμμα στο να σηκώσει κεφάλι και αυτό δίχως άλλο οφείλει να τους αναγνωριστεί και με το παραπάνω.
Δεν θα διαφωνήσω πως κάποια ιστολόγια που αγωνιωδώς και ασμένως βγαίνουν να υπερασπιστούν το ΚΚΕ και την πολιτική του αναμασώντας απλά τα άρθρα του Ριζοσπάστη, μάλλον ρέπουν προς την γραφικότητα αδυνατούντα να αρθρώσουν σοβαρό λόγο. Το ίδιο γραφικά μοιάζουν και κάποια άλλα που όλα τα στραβά του κόσμου τα χρεώνουν στο ΚΚΕ. Μάλιστα κάποιος, καθ’ όλα αξιόλογος και με, από ότι φαίνεται, καλό βαθμό στην έκθεση κύριος Vangelakas φτάνει στο εξής σχιζοφρενικό. Την στιγμή που βγάζει απύθμενο μίσος έναντι του ΚΚΕ, σε σημείο 1 στα 3 post να είναι απλά ΑντίΚΚΕ, να γράφει: Γιά χί λόγους (τί κρίμα γιά μερικά ατομάκια!) ο Χριστός δέν ονομάστηκε Αντιδιάβολος. Παραμένει Χριστός καί δέν επεκράτησε τό Αντισατανάς. Θεωρώ λοιπόν απίστευτη μαλακία τόν όρο “Αντικομμουνιστικό” Μνημόνιο. Ο ίδιος κύριος επίσης κάπου χαρακτηρίζει ως ”δηλωσία” τον Μίκη Θεοδωράκη (σαν να ακούω τον Μιχαλόπουλο στο αλήστου μνήμης Τηλετώρα), υποτιμώντας μαζί με αυτόν και τόσους αγωνιστές που λύγισαν στις φυλακές, στα ξερονήσια και στα βασανιστήρια. Βλέπετε ήταν άνθρωποι που δεν άντεξαν τον πόνο και δεν διέθεταν προφανώς το δικό του ατσάλινο αγωνιστικό ήθος και την δική του ανδρεία, που φαντάζομαι εκφράζεται καθημερινά και με το παραπάνω σε όλες τις πτυχές της ζωής του. Αυτά, την ώρα που ακόμα κι ο πατριάρχης των απανταχού φιλελεύθερων bloggers Νίκος Δήμου σημειώνει: ”…αν ήμουν μέλος του Συμβουλίου, θα ψήφιζα εναντίον του ψηφίσματος” (ειρήσθω εν παρόδω, τα 400 και 500 σχόλια στο συγκεκριμένο blog έχουν ξεπεράσει πλέον τα όρια της γελοιότητος).
Πολλές φορές θυμάμαι τον κυρ Βασίλη να λέει έως και πριν λίγο καιρό διάφορα με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Θα προσπαθήσω να τα βάλω όλα μαζί έτσι όπως μου έρχονται τώρα στο μυαλό με τον κίνδυνο να φανούν αχταρμάς…
”Από μαλακίες… ουου ένα σωρό! Η αλήθεια είναι πως παρά την αγάπη μας για τα γράμματα ήμασταν αμόρφωτοι. Τέσσερις πέντε ήταν οι μορφωμένοι κι αυτοί τα ξέρανε μισά. Κι αυτός ο Μαρξ ρε παιδί μου βλέπεις ξεκωλιάστηκε να γράφει. Το ίδιο κι ο Λένιν. Κι εμείς σε αντάλλαγμα για το καλό που μας κάνανε, που μας ξύπνησαν, μας οργάνωσαν, μας άνοιξαν τα μάτια, τους κάναμε μπρελόκ. Τους κάναμε εικόνες, τους κάναμε μούμιες και τους προσκυνάμε. Τόσα ξέραμε…
Μερικοί πίστεψαν πως η επανάσταση είναι απλώς ένα πλιάτσικο: “εμείς που είμαστε φτωχοί να τα πάρουμε από τους πλούσιους και να γίνουμε εμείς πλούσιοι”. Κι αυτό κάναν… Και να οι γούνες της Έλενας Τσαουσέσκου και να οι Ντάτσες της ιντελιγκέτσιας του ΚΚΣΕ.
Πάντως καλύτεροι κομουνιστές γίνονται οι πλούσιοι… Οι άνθρωποι που δεν έχουν απωθημένα με τον πλούτο και τον κοσμοπολιτισμό. Η Δαμανάκη από μικρή στο κόμμα στερήθηκε τα ταγιέρ, τις δεξιώσεις, τις βίλες και την αίγλη της high society κι έπρεπε κάποια στιγμή να τα ζήσει βλέπεις. Το ίδιο κι ο Ανδρουλάκης, ο Μπίστης και τα άλλα καλόπαιδα που πάτησαν την μεγαλύτερη πεπονόφλουδα που λέγεται σοσιαλδημορατία.
Άλλοι πάλι από μας απλά αντικατέστησαν το ευαγγέλιο με το κεφάλαιο και αντί για καντήλι στον άγιο Γεράσιμο ανάβανε στον Μάρξ… Νοθέψανε την κομουνιστική ηθική με την αστική και την χριστιανική και εξαιτίας αυτού χάσαμε πολύτιμους συμπαραστάτες. Χάσαμε καλλιτέχνες, χάσαμε ομοφυλόφιλους, χάσαμε τους λούμπεν, αυτούς που όπως και εμείς υπέφεραν απ’ το σύστημα και τους υπηρέτες τους.
Ήταν και τα χρόνια δύσκολα, τι τα θες… Κι ο αντίπαλος δυνατός να τρέφεται απ’ τον δικό μας φόβο κι απ’ τον φόβο όλων των ανθρώπων. Απ’ αυτόν τρέφεται ακόμα. Κανένας δεν αλλάζει εύκολα την βολή του. Παρά την αγάπη μας για το κόμμα και για την ιδεολογία υπήρχε πάντα φόβος μέσα μας. Να φανταστείς ακόμα ακούω βήματα στο σκοτάδι και πετάγομαι. Και να πεις πως ήμασταν και ενωμένοι… Από 40 κύματα και 80 διασπάσεις περάσαμε. Και ένα φτάρνισμα του ΚΚΣΕ έφτανε για να μας κάνει κουλουβάχατα. Και κρεμάγαμε με τεράστια ευκολία τις ταμπέλεες στους συντρόφους. Θυμάμαι να λέμε “Ο Μήτσος είν’ ρεφορμιστής.” και “Να ο κυρ Αντρέας ο σεχταριστής.”. Είναι κι η πουτάνα η θεωρεία βλέπεις πλούσια. Δεν είναι καπιταλισμός, μετρημένα κουκιά δηλαδή…
Αλλά ο αιώνας δεν πάει χαμένος. Ούτε χρειάζεται να μένουμε στα διάφορα αν: “αν είχε γίνει η επανάσταση λέει σε μια χώρα με δημοκρατική παράδοση κι όχι στη Ρωσία” και “αν δεν δεχόμασταν την Βάρκιζα” και “αν κερδίζαμε τον εμφύλιο” και “αν δεν χάνονταν ο Άρης” και κολοκύθια τούμπανα… Ότι έγινε, έγινε… Κάναμε λάθη -οι πεθαμένοι μόνο δεν κάνουν- θα τα μελετήσουμε, θα μάθουμε από αυτά. Θα βρεθούν προσωπικότητες, νέοι άνθρωποι που τώρα χαζεύουν μπροστά στα κομπιούτερ και που θα ηγηθούν και θα στηρίξουν το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα και παγκόσμια. Θα βρούμε δίοδο επικοινωνίας και με τους άλλους που αντιδρούν στην αδικία: με τους αναρχικούς (τους οποίους έχουμε αδικήσει περισσότερο από όλους μιας και εντέχνως τους εξομοιώσαμε με τα χουλιγκάνια), τους επαναστάτες, τους σοβαρούς σοσιαλιστές (και όχι τις σοσιαλδημοκρατικές μαριονέτες) και με τον καθένα που το αίτημα για μια δίκαιη και χωρίς εκμετάλλευση κοινωνία δεν θα το χαρακτηρίζει έτσι εύκολα “ουτοπία”. Αν ο καπιταλισμός εξαλείψει την αδικία τότε ναι, το αίτημά μας είναι ουτοπικό. Έλα όμως που είναι στην φύση του να την διευρύνει προς όφελος των λίγων και εις βάρος των πολλών…”
Γεια σου ρε κυρ Βασίλη… Να ‘σαι καλά εκεί που βρίσκεσαι.
Και μιας και ανέφερα τους αναρχικούς να θυμηθώ κλείνοντας τον μεγάλο Νικόλα Άσιμο: ”κι ίσως να αξίζει μόνο που τολμάμε…”
Υ.Γ.1 Αρκετοί μου έχουν πει πως δεν μπορεί να είναι το KKE η μοναδική επιλογή στην κάλπη για έναν κομμουνιστή. Τους απαντώ πως μέχρι σήμερα απλά δεν έχω βρει καλύτερη. Πέρα από τα κομμουνιστικά κόμματα (κομμουνιστικά και όχι αριστερά - η λέξη αριστερά δεν λέει απολύτως τίποτα) δεν έχω βρει άλλον οργανωμένο φορέα πιο επικίνδυνο για την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την παντοκρατορία του κέρδους και του ατομισμού.
Υ.Γ.2 Αν στο σπίτι σου τα κουφώματα παλιώσουν και αρχίζουν να μπάζουν νερά, αλλάζεις τα κουφώματα και προσπαθείς να το ανακαινίσεις. Δεν γκρεμίζεις ολόκληρο το σπίτι για να πας να μείνεις στου γείτονα.
Υ.Γ.3 Σαφώς και σήμερα υπάρχουν προσωπικότητες με κύρος και άξία στο κομμουνιστικό κίνημα στην χώρα μας (Βεργόπουλος, Χαριτόπουλος, Ρούσης κλπ).
όνομα: Νίκος
aksound on 
Citronella on 
varometro on 
kristiana on 
offshore on 
[...]Ποιο είναι αυτό; Το ενδιαφέρον, που δεν στρέφεται στον εαυτό μας αλλά στον άλλο, στον σύντροφο, στον συνάνθρωπο, ο αλτρουισμός. Μην το μπερδέψετε με χριστιανισμό, φιλανθρωπία, Δαλάι Λάμα, Σάι Μπάμπα και τα ρέστα. Οι Χριστιανοί ελεημονούν προσδοκώντας ανταλλάγματα από τον Θεό φόβητρο, ενώ οι διάφοροι άλλοι αγγελοκρουσμένοι προσβλέπουν στην εσωτερική τους γαλήνη.[...]
Δηλαδή οι κομμουνιστές δεν προσδωκούν την ουτοπία - τη δική τους Επίγειο Βασιλεία αν θέλεις - που θα προσφέρει μέλι και γάλα σε όλους δωρεάν και ισότιμα; Διαλεκτικός υλισμός δε λέγεται;
Κοινώς, πλάκα μας κάνεις; Μ’ άρεσε που προσπαθείς να μη φανείς κομματικά εμπαθής…
Καλα ρε φίλε ,εντάξει μας αγαπάς πολύ το καταλάβαμε,και ξηγιέσαι εντάξη εξαρχής οτι μας ψηφίζεις και οτι η αγάπη σου δέν είναι αλα ΣΥΝ (σας αγαπάμε ελατε μαζί μας να σας γαμ***),Αφου κατανοείς 5-6 βασικά πράγματάκια γιατί δεν οργανώνεσαι δεν μπορώ να καταλάβω, το Κόμμα δεν θέλει μόνο κουκιά στην κάλπη και πόδια στις πορίες θέλει και μυαλά και ιδεές, βλέπεις τα δικά μας think tank είναι οι ΚΟΒες και οχι επαγγελματίες brainstormers .
Y.Γ.
Οσο για εσένα Μαυρο Μ ,τα μυαλά σου και μια λίρα!
Λέω πως εκεί βρίσκεις (ακόμα) αυτούσια πολλά από τα θεμελιώδη στοιχεία της καλύτερης, της πιο ανθρωποκεντρικής και επιστημονικά τεκμηριωμένης θεώρησης του κόσμου έως σήμερα.
Ένα από τα προβλήματα του ΚΚΕ, νομίζω, είναι που αυτή η επιστημονική και τεκμηριωμένη θεώρηση του κόσμου είναι εναμιση αιώνα παλιά πια. Στο μεταξύ ο κόσμος έχει αλλάξει αλλά η ανάλυση παραμένει η ίδια, προσκολημένη σε όσα είδε ο Μαρξ κι ύστερα ο Λένιν, χωρίς να έχουν υπάρξει ανάλογου διαμετρήματος αναλύσεις από τότε μέχρι σήμερα.
Ένα άλλο πρόβλημα, βέβαια, είναι που το ΚΚΕ επεφύλαξε για τους διαφωνούντες εντός του ακριβώς τον ίδιο ρόλο που επιφύλαξαν οι αντίπαλοί του γι’αυτό. Τους εκδίωξε, τους απαξίωσε, τους λοιδόρησε, κάποιες φορές τους εκτέλεσε κιόλας. Κι έπειτα άφησε τη μονόπλευρη ρητορική του να μετατρέψει τα δικά του εγκλήματα σε `λάθη’.
Έχω κι εγώ συναντήσει αυτό το είδος των ανθρώπων που περιγράφεις ανάμεσα στους κομμουνιστές, κι έχω διαβάσει γι’αυτό περισσότερα ακόμα. Υπάρχει κάτι εκεί (ίσως αυτό που ονομάζεις αλτρουϊσμό) που σχεδόν με πείθει οτι δεν μπορεί παρά να βρικονται στην πλευρά που έχει το δίκιο με το μέρος της. Αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι.
Τέλος να προσθέσω οτι το ΚΚΕ σήμερα λειτουργεί εμφανώς αρνητικά στο πολιτικό σκηνικό: καταλαμβάνει έναν πολιτικό χώρο χωρίς να μπορεί (εξ’αιτίας της φυσικής αδυναμίας του να αποκόψει το παρελθόν, αλλά όχι μόνο γι’αυτό) να εκφράσει τον αντίστοιχο κοινωνικό, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που βρίσκεται στα όρια της φτώχιας ή λίγο πάνω από αυτά, και είναι βαθιά λαϊκό, να μην έχει φορέα έκφρασης (και να άγεται ηλιθίως στα μεγάλα κόμματα).
Thraso το κόμμα θα πρέπει να κατανοήσει ότι ”τα μυαλά και οι ιδέες που θέλει” μπορεί να υπάρχουν και εκτός ΚΟΒας και να μην είναι ”επαγγελματίες brainstormers”. Σίγουρα υπάρχουν πολλά καλύτερα ”μυαλά” από μένα που, όπως και εγώ, μπορούν να είναι σε διάλογο με το ΚΚΕ γιατί, σε αντίθεση με τον ανώνυμο, θεωρούν την λειτουργία του θετική και χρήσιμη. Το τελευταίο πράμα που έχει ανάγκη αυτή την στιγμή το KKE νομίζω είναι τα οργανωμένα μέλη. Καλές και χρυσές είναι οι ΚΟΒες αλλά η συζήτηση θα πρέπει να γίνεται κυρίως προς τα έξω. Το ζητούμενο είναι η προσέγγιση των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων. Αυτό που λέει ο ανώνυμος είναι σωστό ”ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που βρίσκεται στα όρια της φτώχιας ή λίγο πάνω από αυτά, και είναι βαθιά λαϊκό, να μην έχει φορέα έκφρασης (και να άγεται ηλιθίως στα μεγάλα κόμματα)”.
Ανώνυμε ο καπιταλισμός είναι παλαιότερος από τον κομμουνισμό, χωρίς κι αυτός να έχει αλλάξει στον πυρήνα του. Η μαρξιστική θεωρεία σίγουρα δεν είναι ευαγγέλιο και χρειάζεται και εμπλουτισμό και ανανέωση (αυτό έκανε κι ο Λένιν άλλωστε). Μπορεί ο ορισμός του προλεταριάτου να άλλαξε, μπορεί να άλλαξαν τα μέσα παραγωγής, όμως η αδικία και η ανισότητα δεν έχουν αλλάξει από τον καιρό του Μαρξ και του Λένιν κι ούτε πρόκειται να αλλάξουν στα πλαίσια του καπιταλισμού ποτέ.
Για το ”τους εκδίωξε, τους απαξίωσε, τους λοιδόρησε, κάποιες φορές τους εκτέλεσε κιόλας” πρέπει να πω ότι δεν είναι σωστό να υιοθετείται ότι προπαγάνδα κυκλοφορεί αριστερά και δεξιά. Σίγουρα από το ΚΚΕ έχουν εκδιωχτεί (όπως λες) αρκετοί. Λέξεις όμως όπως ”λοιδόρησε” και πολύ περισσότερο ”εκτέλεσε” δεν νομίζω πως αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα.
Το γιατί το ΚΚΕ δεν μπορεί να συσπειρώσει ευρύτερα κοινωνικά στρώματα που λες είναι θέμα μεγάλης συζήτησης και οι λόγοι σίγουρα αφορούν το ίδιο το ΚΚΕ αλλά και την γενικότερη συγκυρία. Για παράδειγμα η “διάβρωση” της κοινωνίας από τα δύο μεγάλα κόμματα για δεκαετίες ολόκληρες (βλέπε πελατειακές σχέσεις, διαφθορά, ατομισμός) είναι τέτοια που καθιστά δύσκολη (όχι όμως αδύνατη) την μεταστροφή της.
Κατ’ αρχήν εγώ ήμουν ο ανώνυμος (και περίεργο που βγήκα ανώνυμος - κάτι λάθος έκανα μάλλον).
Ο καπιταλισμός είναι επιτυχής. Ο τρόπος με τον οποίο συνεχίζει να είναι επιτυχής μεταβάλλεται συνέχεια και οι φορείς του (οι σοβαροί φορείς του και όχι οι τοπικοί κοτσαμπάσηδες) προσλαμβάνουν τα εξυπνότερα think tanks για να διαιωνίσουν την επιτυχία του.
Η αντίληψη περί αδικίας και ανισότητας δεν αρκεί για να παράγει συμπαγή, αποτελεσματική και συνεπή πολιτική σκέψη. Η Χαμάς να δείς αντίληψη της αδικίας και της ανισότητας που έχει.
Άνθρωποι σαν τον Κύρκο έχουν λοιδορηθεί κατ’επανάληψη απο το κόμμα. Ολόκληρη η εξοκοινωβουλευτική αριστερά έχει λοιδωρηθεί και λοιδωρείται και σήμερα από κάθε μέλος του κόμματος - που έχω γνωρίσει εγώ τουλάχιστον. Το “εκτέλεσε” αντιστοιχεί περισσότερο στα γεγονότα της Μέσης Ανατολής, τα οποία έψαξα ελάχιστα μετά τη συγκλονιστική εμπειρία της ανάγνωσης των Ακυβέρνητων Πολιτειών του Τσίρκα (όπου τα βασικά προβλήματα που διέβρωσαν το ΚΚΕ εκ των έσω παρουσιάζονται με διάφανο τρόπο κατά τη γνώμη μου). Μια και δεν είναι γενικό, και μια και στο μυαλό μου είχα άγριες εποχές, ίσως δεν θα έπρεπε να το αναφέρω - για αυτό είπα και `κάποιες φορές’.
Συμφωνώ οτι υπάρχουν και εξωγενείς προς το ΚΚΕ λόγοι που το εμποδίζουν να συσπειρώσει τα κοινωνικά στρώματα. Εξωγενείς λόγοι και συνθήκες στον σχηματισμό των οποίων δεν κατάφερε να αντιδράσει. Είναι μαγικό το πώς ο Ανδρέας κατάφερε να συσπειρώσει τον κεντροαριστερό χώρο και να τον μετατρέψει σε μικροαστικά συντηρητικό. Ισχυρίζομαι, επιπλέον, πως το ΚΚΕ αδυνατεί ακόμα και να *εκφράσει* τα αιτήματα των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Η κόκκινη σημαία στο background ισοπεδώνει κάθε ρητορική. Μήπως θα ήτανε καλύτερα αν το ΚΚΕ διαλυόταν (μαζί με τους άλλους του ΣΥΝ) και ξεπηδούσε από τις στάχτες του κάτι πιο υγιές και πιο ζωντανό; Προσπαθήστε να φανταστείτε πόσες κοινωνικές δυνάμεις θα απελευθερώνονταν σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Φίλε (και συναγωνιστή
) admin, μην παίρνεις άσχημα τα λόγια του thraso. Δεν νομίζω ότι εξίσωσε όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους που δεν είναι μέλη του ΚΚΕ με τους “επαγγελματίες brainstormers”. Ανέφερε απλώς ένα γεγονός το οποίο πιστεύω γνωρίζεις και συ. Ότι η πολιτική του ΚΚΕ εκπορεύεται και εγκρίνεται από τα μέλη του και μόνο. Σαφώς οι απόψεις των φίλων του κόμματος είναι σημαντικές, αλλά δεν είναι (κι ούτε πρέπει να είναι) καθοριστικές για την πολιτική του, διότι όσοι δεν είναι μέλη δεν έχουν και ψήφο σε αυτό.
Το τελευταίο πράμα που έχει ανάγκη αυτή την στιγμή το KKE νομίζω είναι τα οργανωμένα μέλη.
Λάθος. Το πρώτο πράμα που έχει πάντα ανάγκη το ΚΚΕ (και κάθε κομμουνιστικό κόμμα) είναι να οργανώνονται σε αυτό “μυαλά” που θεωρούν την λειτουργία του θετική και χρήσιμη. Διότι αυτοί είναι η ασπίδα του απέναντι σε εκφυλισμούς σαν αυτούς που έχουν (ξανά)συμβεί στο παρελθόν.
Καλές και χρυσές είναι οι ΚΟΒες αλλά η συζήτηση θα πρέπει να γίνεται κυρίως προς τα έξω.
Ξανά λάθος
. Η συζήτηση θα πρέπει να γίνεται και μέσα και έξω από τις ΚΟΒες και να είναι αλληλοεξαρτόμενη. Οι αποφάσεις όμως λαμβάνονται (και πάντα θα λαμβάνονται) μόνο μέσα.
Κι επειδή “το αποτέλεσμα μετράει” εάν εσύ νοείς τον εαυτό σου ως κομμουνιστή και το ΚΚΕ ως κομμουνιστικό κόμμα, τότε άποψή μου είναι, ότι είναι δικαίωμά σου και υποχρέωσή σου να επηρεάζεις την πορεία του. Ό,τι είναι αυτό που “δεν γουστάρεις” στο ΚΚΕ δεν είναι δυνατόν να περιμένεις ότι θα το αλλάξει κάποιος άλλος/άλλοι μέσα από τις γραμμές του κόμματος, έτσι ώστε να μπορέσεις εσύ μετά να μπεις στο “ωραίο” ΚΚΕ*. Κάτι τέτοιο απλά δεν πρόκειται να γίνει
Καινούριο ανέκδοτο: προσηλυτισμός μέσω comments
Χαιρετώ.
*Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτό που έχεις εσύ στο μυαλό σου είναι απαραίτητα το ενδεδειγμένο
Φίλε lazopolis
<blockquote cite=”">Η αντίληψη περί αδικίας και ανισότητας δεν αρκεί για να παράγει συμπαγή, αποτελεσματική και συνεπή πολιτική σκέψη. Η Χαμάς να δείς αντίληψη της αδικίας και της ανισότητας που έχει.</blockquote>
H διαφορά είναι πως οι διάφοροι μουλάδες αντιτάσσουν το κοράνι και την μισαλλοδοξία ως την απάντηση στην αδικία που όντως υφίσταται ο αραβικός κόσμος, ενώ οι θεωρητικοί του κομουνισμού αντιτάσσουν την επιστημονική σκέψη τον ορθολογισμό και την διαλεκτική ως απάντηση στην ταξική αδικία που δεν ξεχωρίζει έθνη και θρησκείες.
<blockquote cite=”">Άνθρωποι σαν τον Κύρκο έχουν λοιδορηθεί κατΆεπανάληψη απο το κόμμα. Ολόκληρη η εξοκοινωβουλευτική αριστερά έχει λοιδωρηθεί και λοιδωρείται και σήμερα από κάθε μέλος του κόμματος - που έχω γνωρίσει εγώ τουλάχιστον.</blockquote>
Το κατά πόσο το KKE έχει λοιδορήσει τους πολιτικά διαφωνούντες (και δεν λέω ότι αυτό είναι ορθό), είναι ευθέως ανάλογο με το πόσο έχει λοιδορηθεί από αυτούς.
<blockquote cite=”">Η κόκκινη σημαία στο background ισοπεδώνει κάθε ρητορική. Μήπως θα ήτανε καλύτερα αν το ΚΚΕ διαλυόταν (μαζί με τους άλλους του ΣΥΝ) και ξεπηδούσε από τις στάχτες του κάτι πιο υγιές και πιο ζωντανό;</blockquote>
“Επανιδρύσεις”, αλλαγές συμβόλων κλπ. αφορούν κόμματα που εκλαμβάνουν την πολιτική ως marketing και τους ψηφοφόρους ως πελάτες. Φαντάζεσαι επανάσταση με σημαία… φούξια ή λαχανί;
Συναγωνίστρια Ελένη
<blockquote cite=”">Ότι η πολιτική του ΚΚΕ εκπορεύεται και εγκρίνεται από τα μέλη του και μόνο.</blockquote>
Τώρα γι’ αυτό βάζεις το χέρι σου στη φωτιά; Ξέρεις πόσες φορές η πολιτική του ΚΚΕ εκπορεύθηκε… από το πολιτικό γραφείο του ΚΚΣΕ ας πούμε;
<blockquote cite=”">αυτοί είναι η ασπίδα του απέναντι σε εκφυλισμούς σαν αυτούς που έχουν (ξανά)συμβεί στο παρελθόν.</blockquote>
Γι’ αυτό δεν είμαι καθόλου μα καθόλου σίγουρος…
<blockquote cite=”">Η συζήτηση θα πρέπει να γίνεται και μέσα και έξω από τις ΚΟΒες και να είναι αλληλοεξαρτόμενη.</blockquote>
Σ’ αυτό συμφωνώ. Δεν είπα κάτι διαφορετικό εξάλλου.
<blockquote cite=”">Κι επειδή “το αποτέλεσμα μετράει” εάν εσύ νοείς τον εαυτό σου ως κομμουνιστή και το ΚΚΕ ως κομμουνιστικό κόμμα.</blockquote>
Χμμμμ και τα δύο ισχύουν απλά, δεν αναγνωρίζω στο ΚΚΕ και σε κανένα ΚΚΕ την… αποκλειστικότητα στον κομουνισμό! Εξάλλου έχω ένα βασικό πρόβλημα που δεν θα με καθιστούσε καλό μέλος της ΚΝΕ του “πρώτοι στα μαθήματα πρώτοι στον αγώνα”. Δεν ήμουν ποτέ καλός στα μαθήματα!
Εξάλλου έχω ένα βασικό πρόβλημα που δεν θα με καθιστούσε καλό μέλος της ΚΝΕ του “πρώτοι στα μαθήματα πρώτοι στον αγώνα”. Δεν ήμουν ποτέ καλός στα μαθήματα!
ΧΑΧΑ! Οκ. Μπορούμε να περιμένουμε να αποφοιτήσεις για να μην τίθεται θέμα
“Επανιδρύσεις”, αλλαγές συμβόλων κλπ. αφορούν κόμματα που εκλαμβάνουν την πολιτική ως marketing και τους ψηφοφόρους ως πελάτες. Φαντάζεσαι επανάσταση με σημαία… φούξια ή λαχανί;
Στερεότυπες απαντήσεις και ελαφρώς κενές νοήματος, αγαπητέ. Πόσες εκλογικές αναμετρήσεις πρέπει να περάσουν με το ΚΚΕ καθηλωμένο στα 5 συν πλην 2 % μέχρι να παραδεχτουν τα παιδιά που’ναι στο κόμμα οτι το παιχνίδι είναι χαμένο;
Και βέβαια δε μιλάω για επανίδρυση, ‘επανύδριση’ ή απλές αλλαγές συμβόλων. Μιλάω για το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας άλλης σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα αριστερότερα των ‘σοσιαλιστών’, που αναστέλλεται διαρκώς εξ’αιτίας και της ύπαρξης του ΚΚΕ. Αυτό δεν είναι marketing. Ή, αν θες, είναι, με την έννοια της επικοινωνίας με τον κόσμο.
Για ποιες εκλογικές αναμετρήσεις του 5 +-2% μιλάς αγαπητέ lazopolis; Για αυτές της τελευταίας 10ετίας; Της ανασυγκρότησης δηλαδή;
Υπάρχει φιλοσοφικός όρος αγαπητέ για αυτό που περιγράφεις! Οπορτουνισμός!
Το άρθρο είναι πολύ καλό. Δεκτές οι κριτικές… Το βρήκα τυχαία και μου έφτιαξες τη διάθεση. Εκεί που έιχα αρχίσει να πιστεύω ότι όλοι οι μπλογκεράδες αντιΚΚΕεδες!
ΥΓ
Όσον αφορά τους ΚΚΕέδες της μπλογκόσφαιρας…μείνει συντονισμένος!
ο οπορτουνισμός πάει για τον lazopolis. Μην παρεξηγηθούμε κιόλας…lol
na diabaseis marx kai lenin magka moy kai meta tha katalabeis polla gia thn statigikh toy kommatos.soy synisto to proletariako komma neoy typoy apo ton lenin,kai tha deis giati to kke den einai komma astiko opos ta alla…venceremos!
Τέτοιου είδους ιστοσελίδες σου δίνουν το κουράγιο να πας μπροστά. Ο κομμουνιστής είναι άνθρωπος και ως τέτοιος θέλει την επιδοκιμασία όταν αγωνίζεται (και χρειάζεται την κριτική όταν μένει στον καναπέ του). Με απλά λόγια, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, ευτυχώς μας κρατούν έξω, στο δρόμο. Αν καμιά φορά ξεστρατίζουμε να ξέρετε ότι η συλλογική πείρα μας φέρνει ξανά στη σωστή πορεία (1992). Η συλλογική πείρα είναι και τα comments, είναι και η γνώμη στην καφετέρια, είναι φυσικά και η φωνή στο αμφιθέατρο ή στο σωματείο. Αλλά καθοριστική είναι η πείρα που συσσωρεύεται από την οργανωμένη ζωή. Στην ΚΟΒ και στην ΟΒ, με σκέψεις, με ψήφο, με δράση και με υλοποίηση αποφάσεων, με έλεγχο και αυτοκριτική. Φυσικά, το Μέτωπο, οι συναγωνιστές, έχουν να προσφέρουν πολλά και στο Κόμμα και στην ΚΝΕ, κυρίως στο κίνημα. Όπως και να’χει, ο προβληματισμός είναι θετικός από όπου κι αν προέρχεται, εφόσον ο προσανατολισμός είναι η αγωνιστική ανάταση, η ρήξη, η αξιοπρέπεια. Εξάλλου, “οι ιδέες δεν πέφτουν ποτέ από έναν καθαρό ουρανό, ούτε ευδοκιμούν σε λείο και στεγνό χώμα”.
σ’ ένα εργοστάσιο λέει μία εργάτρια…
φως ζητάνε τα χαϊβάνια κ’ οι ραγιάδες απ’ τα ουράνια, μα θεοί κι έξω από δω κει δεν είναι παρά δω
μη χτυπάς τον αδερφό σου
τον αφέντη τον κουφό σου
και στον ίδρο το δικό γίνε συ τ’ αφεντικό…
εμπρός για τις μάζες… κι ασ κερδίσει ο καλύτερος… άλλωστε η πορεία είναι προκαθορισμένη. προσ τα μπροστά. κι ασ είναι ο διαλεχτικός υλισμός θεμελιωμένος πριν 150 χρόνια. χρειάστηκαν πολύ περισσότερα για να τον συλλάβει κανείς…
Τι λετε ρε παιδια!θελετε να δειξετε ποσο διαβασμενοι ειστε καποιοι και καποιες
εδω μεσα κι οτι επηρεαζετε και τη κοινωνια?Μια γκρουπα ελιτ ειστε που δεν σας νοιαζει να συσπειρωσετε και να αντιδρασετε απεναντι στον τρομο που εχει επιβληθει απο το 1989 κι επειτα,δεχεστε να
προβαλλεται ξανα και ξανα γκρο πλαν η εκτελεση του τσαουσεσκου -προςπαραδειγματισμον -δεχεστε ξανα μανα την γκανγκστερικη εικονα της απαγωγης του Μιλοσεβιτς και παλι βγαζετε το σκασμο δεχεστε
δικες για κοσκωτοσκανδαλα με στημενους μαρτυρες και πατε με τους αρχαγγελους της καθαρσης,δεχεστε να παιρνει η ΝΔ επι εκοσαετια σαρανταρια μεσα στα πανεπιστημια και
κυριολεκτικα ΤΟ ΒΟΥΛΩΝΕΤΕ!Οι ιδεολογιες και
τα προσωπα που τις κουβαλησαν στους ωμους τους
εχουν καταντησει ο περιγελος των απολιτικ γενεων του ‘90 και μετα κι εσεις πουλατε πνευμα για αναλυσεις επι αναλυσεων.
Ενας αιωνας θεωριας και πραξεων πηγαν στο καλαθι των αχρηστων και το χειροτερο κανεις
δεν μοιαζει να τον αποζητα!!!Γι αυτο τι εχετε να πειτε αραγε?Μονο για λυπηση ειστε-και
ειμαστε ολοι αυτοι που νομιζαν πως τα πραγματα θα γινουν αλλιως.Αντιο
ΤΑ ΟΜΙΛΟΥΝΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΔΕΝ ΑΝΟΙΞΑΝ TV
ΣΤΙΣ 30 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2006 -”ΤΣΑΟΥΣΕΣΚΟΥ PART 2”
ΤΟ 89 ΤΑ “ΑΘΩΑ” ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΜΑΤΙΑ ΕΙΔΑΝ ΣΤΗΣΙΜΟ ΣΤΟ ΤΟΙΧΟ 18 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΟΝΤΡΟ
ΣΚΟΙΝΙ ΤΗΣ ΑΓΧΟΝΗΣ.ΣΤΑ 40 ΤΟΥΣ ΘΑ ΔΟΥΝ ΚΑΙ ΛΑΙΜΗΤΟΜΟ.ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΖΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΜΕΝΟΙ
ΜΗ ΜΟΥ ΒΙΑΖΕΣΤΕ ΜΟΝΟ ΚΙ ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ.
Στους 100 κομμουνιστές οι 50 είναι αγύρτες οι άλλοι 49 είναι ψευτοκομμουνιστές και μόνο ένας είναι ο πραγματικός Μπολσεβίκος.
ΛΕΝΙΝ
Χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν έγινε.
Οι σκλάβοι αν εξεγερθούν δεν έχουν παρα να χάσουν τις αλυσίδες τους.
Με κράτος και Εκλησσία δεν γίνεται παιδεία
Ανώνυμε χωρίς να διαφωνώ δεν ξέρω για τα ποσοστά που αναφέρεις όσον αφορά τους κομμουνιστές, αλλά με το ”Με κράτος και Εκλησσία δεν γίνεται παιδεία” συμφωνώ απόλυτα (είναι κι επίκαιρο).
Αγαπητέ σύντροφε.
Είμαι μέλος του ΚΚΕ και της ΚΝΕ από το 1977. Γνώρισα η αν θες λούστηκα κάμποσους καθοδηγητές( Κοτζιάς,Δαμανάκη,Ανδρουλάκης,Κωστόπουλος,Φαράκος…κλπ) όλους από πρώτο χέρι που λένε. Βίασαν κάθε έννοια κομμουνιστικής ηθικής.Προσπάθησαν ως μίσθαρνα πεμπτοφαλαγγίτικα όργανα της αστικης τάξης να διαλυσουν και τον τελευατιο πολο αντίστασης με όλα του τα προβλήματα. Ενθουσιάστηκα με τη δημιουργία του ΣΥΝ αλλά σιχάθηκα τον ευατο μου οταν διαπιστωσα οτι καποια γλοιωδικα ανθρωπάκια της ΕΑΡ είχαν στο νου τους τη ρεβάνς. Και όταν αργότερα φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού έμεινα εκεί με όλες τις ΕΝΤΟΝΕΣ ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ ΜΟΥ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ γιατι πιστευα αυτό που είπε ο Πλουμπίδης .”ΤΙΜΗ ΜΟΥ Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ.” Ή αυτό που είχε πει ο σ. ΧΑΡΙΛΑΟΣ το 1980 στην κεντρική ομιλία του φεστιβάλ της ΚΝΕ στο άλσος Περιστερίου “Τι θέλετε; Ναι το ΚΚΕ έχει κάνει λάθη, γιατί το ΚΚΕ είναι ζωντανος οργανισμός.Ξέρετε πολλούς ανθρώπους 65 χρονών που να μην έχουν κάνει λάθη στη ζωή τους;” .Γιατί στα λέω αυτά όμως; Ναι συμφωνώ με πολλά απο αυτά που γράφεις και διαφωνώ με άλλα τόσα.Όμως θα ήθελα στην ΚΟΒ μου ένα άτομο σαν εσένα παρά μερικά άτομα αμφιβόλλου ηθικής και ποιότητας που εχουν απομείνει.ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ.Ζητάω από όλους όσους ειναι εξω και ασπαζονται τον Μαρξισμό-Λενινισμό ως την τελευταια του τελεία, να βοηθησουν .ΤΩΡΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΒΟΗΘΕΙΑ ΟΣΟ ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΤΕ. ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΥΠΑΘΟΥ ΛΑΟΥ.
Σύντροφε είμαι σίγουρος πως σε μια κοντινή στροφή της ιστορίας κάπου κάπως θα βρεθούμε…
Έκοβα βόλτες με το ψαχτήρι (το google ντε) ψάχνοντας διάφορα για την ιστορία του ΚΚΕ (βασικά βαριόμουν στην συγκεκριμένη φάση και ψαχούλευα για πλάκα διαδικτυακά) και έπεσα πάνω στο blog.
Ηλικιακά είμαστε βλέπω κοντά (σχεδόν 33 κλεισμένα τά ‘χω), μέλος του ΚΚΕ, παλιότερα της ΚΝΕ. Κάτι ψιλές παρατηρησούλες έλεγα να κάνω, βγαλμένες από την μικρή μου εμπειρία.
1) Εννοείται πως έχει κάνει λάθη - και τραγικά μάλιστα για τον τόπο και τους ανθρώπους του - το κόμμα. Τα πλήρωσε όμως και συχνά πρώτα τα μεγάλα στελέχη του το πλήρωσαν με τη ζωή τους, με βασανιστήρια και φυλακές. Το κυριότερο, όμως, είναι πως πάντα γίνεται προσπάθεια να διορθωθούμε μελετώντας τα.
2) Η ενίσχυση των κομματικών δυνάμεων, των μελών δηλαδή, είναι εξαιρετικά σημαντική. Αυτό διαπιστώνεται αυτές τις ημέρες, με τις κινητοποιήσεις στην παιδεία. Φίλος και σύντροφος δάσκαλος μου λέει πόσο δύσκολο είναι να κάνεις δουλειά στους χώρους των σχολείων λόγω έλλειψης δυνάμεων. Τα κομματικά μέλη είναι αυτά που θα πάνε να μιλήσουν για τις θέσεις του κόμματος, αυτά είναι που θα αντιμετωπίσουν τον κάθε αντιδραστικό διευθυντή, εργοδότη κτλ, αυτός θα ενθαρρύνει το μη μέλος που θέλει να αντιδράσει στην κατάσταση που επικρατεί αλλά φοβάται (το να σπάσεις την τρομοκρατία σήμερα, είναι τρομακτικά δύσκολο αλλά και απαραίτητο όσο ποτέ πράγμα).
3) Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου ότι, είτε θέλει κανείς είτε όχι, το ΚΚΕ είναι ο μόνος φορέας επικίνδυνος για το σύστημα. Ένας λόγος, σοβαρότατος για μένα, αρκεί να ειπωθεί: είναι ότι είναι η μόνη δύναμη που έχει αρκετά ισχυρή οργανωτική παρέμβαση στο εργατικό κίνημα (γιατί, καλό, χρυσό και άγιο το φοιτητικό κίνημα, αλλά η εργατιά είναι αυτή που θα αλλάξει την ιστορία, όταν καταλάβει τη δύναμή της).
4) Είμαι αυτό που λένε σταλινικός. Όταν ήμουν φοιτητής - εκεί και τότε - στη σχολή μου δεν υπήρχε Πανσπουδαστική. ΑΠό την οργάνωση χρεώθηκα να φτιάξω την παράταξη. Στην παράταξη ήμαστε 1-2 ΚΝίτες, άλλοι 1-2 οπαδοί του κόμματος και μετά οπαδοί του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ. Όταν συζητούσαμε με συναδέλφους για να τους πείσουμε για τις θέσεις μας, δεν εξετάζαμε τον πολιτικό χώρο του άλλου, αλλά αν είναι τίμιος απέναντί μας και να θέλει να συζητήσει ειλικρινά μαζί μας. Έτσι, συζητούσαμε - και πείθαμε αρκετά συχνά - παιδιά που ανήκουν σε όλο το πολιτικό φάσμα (εννοώ από άκρα δεξιά μέχρι άκρα αριστερά) (άλλη παρένθεση: στα νιάτα μου ήμουν οπαδός λαϊκοακροδεξιών ιδεών - φαντάσου Καρατζαφέρη για το τότε - και όταν πρωτοψήφισα, το ψηφοδέλτιο ήταν ΠΑΣΟΚ. Οι “ΚουΚουΈδες” δεν με απέρριψαν για αυτό που ήμουν. Πάλεψαν να με πείσουν και το κατάφεραν αλλά ήμουν ειλικρινής μαζί τους και ήταν ειλικρινείς μαζί μου).
4) Μην είσαι τόσο σίγουρος ότι η βάση δεν καθορίζει την στάση του κόμματος. Κατ’ αρχήν, οι προσυνεδριακοί διάλογοι είναι ζωντανοί και με έντονες ενίοτε αντεγκλήσεις και πάντα υπάρχουν αλλαγές στο κείμενο που πάει για το συνέδριο που πάλι μπορεί να αλλάξει από τους συνέδρους πριν γίνει απόφαση του συνεδρίου. Από εκεί και πέρα υπάρχει πλήθος παραδειγμάτων που αποδεικνύουν ότι η βάση καθορίζει την πολιτική, αλλά δεν μπορώ να αναφέρω κανένα , γιατί αυτά είναι της εσωκομματικής διαδικασίας (δεν υπεκφεύγω. Θα γνωρίζεις ότι δεν δεν πρέπει να βγαίνει τίποτα προς τα έξω).
Αυτά και συγγνώμη που το τράβηξα τόσο πολύ…