Ο υπέρτατος μαλάκας ξαναχτυπά
Στην χθεσινή LiFO o Διονύσης Σαββόπουλος “αυτοβιογραφείται” με άξονα την δεκαετία του ’60. Δεν θα σταθώ στα όσα ευτράπελα περί μουσικής και πολιτικής γράφει και που με διασκέδασαν αφάνταστα, γιατί αφενός η άποψή μου γι’ αυτόν είναι γνωστή, αφετέρου δεν έχω όρεξη να ξανανοίξω πόλεμο με το σιτεμένο (άνω των 60) φαν κλαμπ του Σαββόπουλου (το οποίο διαφέρει από το φαν κλαμπ του Χατζηγιάννη και του Κότσιρα -με τα οποία έχουμε επίσης βγάλει τα μάτια μας- μόνο στην τιμή της χοληστερίνης και της ουρίας). Ο Νιόνιος λοιπόν προλαβαίνει στις 5-6 σελίδες της LiFO να αναφερθεί 3-4 φορές στην σύλληψή του από την Χούντα, στις (πάντα κατά τον ίδιο) περίπου 40 μέρες που πέρασε στα κρατητήρια της Μπουμπουλίνας, στην φάλαγγα που υπέστη, στην σθεναρή του στάση(!) και στο ότι όχι μόνο δεν λύγισε, αλλά του βγήκε και σε καλό γιατί έγραψε στη φυλακή ένα σωρό τραγούδια… Αφιερωμένο λοιπόν στον υπέρτατο μαλάκα που έκανε καριέρα επί χούντας και έβγαλε ένα σωρό δίσκους στα 7 μαύρα χρόνια, ένα κείμενο που έγραψα πριν από δύο χρόνια. Αν και θα μπορούσα να βάλω απλά το link το αντιγράφω εδώ γιατί θέλω να υπάρχει ακριβώς από κάτω από αυτή την παράγραφο.
Πριν λίγο καιρό ο Ερυθρός είχε την ιδέα να γίνει ένα αφιέρωμα από τα blogs σχετικό με το πολυτεχνείο. Να ανεβάσει με λίγα λόγια ο καθένας ένα κείμενο σχετικό με την συγκεκριμένη επέτειο αλλά και γενικότερα την αντίσταση απέναντι στην δικτατορία. Έφτιαξε μάλιστα και ένα ωραιότατο banner. Το όλο θέμα τελικά δυστυχώς δεν βρήκε ανταπόκριση. Βλέπετε δεν πρότεινε κάποια από τις blogo-φίρμες να γίνει αφιέρωμα για την μείωση του πληθυσμού της κόκκινης γαρίδας στον νότιο ειρηνικό ώστε να τρέξουν ασμένως όλοι να καταθέσουν τις απόψεις τους. Τέλος πάντων… Εγώ επειδή βρήκα την ιδέα πολύ καλή και επειδή υποσχέθηκα στον Ερυθρό πως θα συνεισφέρω έγραψα το παρακάτω κείμενο.
Ο παππούς ο Στάθης, ο αδερφός της γιαγιάς μου, είχε συμπληρώσει πάνω από 20 χρόνια σε φυλακές και εξορίες. Τον περιέλαβε στην αρχή ο Μεταξάς κι αργότερα οι μετεμφυλιακές κυβερνήσεις της δεξιάς (συμπεριλαμβανομένου του “Εθνάρχη”, για να μην ξεχνιόμαστε) τον ενέταξαν στο λαμπρό πρόγραμμα κοινωνικού τουρισμού και γνωριμίας με τα Ελληνικά ακριτικά νησιά και τα σωφρονιστικά ιδρύματα ανά της επικράτεια. Ικαρία, Αϊ Στράτης, Κέρκυρα κλπ. Έκανε ένα μικρό διάλειμμα στις αρχές τις του ’60 για να τον ξαναπιάσει αργότερα η Χούντα και να τον στείλει στην Γυάρο την οποία η αλήθεια είναι πως δεν τη είχε δει και -όσο να ‘ναι- του ‘χε μείνει απωθημένο.
Πίσω στο χωριό άφησε δύο παιδιά (πότε πρόλαβε και τα ‘κανε είναι ένα θέμα) και μια γυναίκα άρρωστη με φυματίωση που πέθανε στα τέλη του ’40 αφήνοντας τα να τα μεγαλώσει η γιαγιά μου μαζί με τα δικά της (και τον πατέρα μου). Το εξηντατόσο, όταν βγήκε από την φυλακή κι επειδή στο χωριό με την στάμπα του κομμουνιστοσυμμορίτη η ζωή δεν ήταν εύκολη, πήρε τα παιδιά του κι ήρθε στην Αθήνα όπου έχτισε κάπου ψηλά στον Βύρωνα ένα χαμόσπιτο. Τον παππού τον Στάθη δεν τον άκουσα ποτέ να λέει κουβέντα για τα όσα πέρασε. Ήταν ενεργός πολιτικά μέχρι τα τελευταία του αλλά δεν μίλαγε ποτέ για τις εξορίες και τις φυλακές…
Η οικογένεια του πατέρα μου ήταν εύπορη και ουδεμία σχέση είχε με την πολιτική. Ο παππούς μου, του οποίου και φέρω περήφανα το όνομα, ήταν μάλιστα παπάς κι αν και εξαιρετικά καλός άνθρωπος, ήταν συντηρητικός. Ο πατέρας μου όμως επηρεάστηκε από τα αδέρφια της μάνας του, τον Στάθη και τον Βασίλη (ο οποίος έζησε για ένα διάστημα στο “παραπέτασμα”) και δεν ασχολήθηκε με την περιουσία της οικογένειας, αλλά έγινε δάσκαλος και “ασπάσθηκε τον κομμουνισμόν”.
Ο πατέρας μου δεν μιλάει ποτέ για την Γυάρο (όπου ήταν παρέα με τον παππού τον Στάθη), ούτε για την δικτατορία. Όσα ξέρω είναι κυρίως από αφηγήσεις της μάνας μου (η οποία, δεν ξέρω πως, αλλά καταφέρνει και συνδυάζει τον κομμουνισμό με την εκκλησία μια χαρά, τον Λένιν με τον Άγιο Σπυρίδωνα!). Ξέρω λοιπόν για τα ξενύχτια έξω από τα κρατητήρια όπου ήταν ο πατέρας μου. Για τις υπογραφές που μάζευε προκειμένου να γυρίσει από την εξορία και συνάμα για τις κλειστές πόρτες που συναντούσε στα σπίτια εκείνων που εμπιστευόταν τα παιδιά τους στον πατέρα μου και πριν έλεγαν γι’ αυτόν τα καλύτερα λόγια. Εκείνων που έκαναν παρέα κι έπιναν καφέ στο καφενείο μαζί του, που ήταν γείτονες, φίλοι και συγγενείς. Τέτοιος φόβος υπήρχε. Ξέρω για τα ΤΕΑ (Τάγματα Εθνικής Ασφαλείας) που επιτηρούσαν το σπίτι μας μπας και ξεκινούσε η εξέγερση από κει. Ξέρω πως όταν κάποια στιγμή επέστρεψε από τις “διακοπές” ο πατέρας μου έκανε τον μπογιατζή γιατί τον απέλυσαν από την δουλειά του. Τέτοια πράματα… Η μόνη προσωπική μαρτυρία που έχω από τον πατέρα μου για την Γυάρο είναι αυτή που πέρασε μέσα σε κάποια ποιήματα που γράφει.
“…Και μεις εβαδίζαμε για τον τέταρτο όρμο…
Οι φοιτητές φορτωμένοι και τις κουβέρτες των αναπήρων
Οι ανάπηροι κρατώντας τα ψωμιά των γερόντων…
και ούτε σχίνος ούτε μυρσίνη…
Και προχωρούσαμε για το τέταρτο συρματόπλεγμα
και ο ιδρώτας φιλούσε στα μέτωπά μας την σκόνη
και τα θυμιάματα της αλόης
μας έφερναν βουλιμιά,
ότι εκεί στην άκρη της αγονίας
σφαλαχτιές ανέθαλλαν μόνο και αλόη πικρή…“
Αν λοιπόν ψάχνετε για ανθρώπους που πραγματικά αγωνίστηκαν για την δημοκρατία σ’ αυτό τον τόπο μην χάνετε τον καιρό σας με τα τηλεοπτικά αφιερώματα του mega channel στους life-style αριστερούς του κώλου που γεμάτοι έπαρση και υποκρισία εξιστορούν τα “ανδραγαθήματα” τους μπροστά στις κάμερες. Αν όλοι αυτοί οι εποχιακοί τηλεοπτικοί πρωταγωνιστές θεωρούνται και αγωνιστές σ’ αυτόν τον τόπο, τότε έχουμε μάλλον πρόβλημα μνήμης και ιστορικής κρίσης. Σας προτείνω όλους αυτούς να τους γράψετε στα αναπαραγωγικά σας όργανα, εκεί ακριβώς δηλαδή που θα τους γράψει και η ιστορία.
Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα ο παππούς στο δυάρι απέναντι που δεν σας γεμίζει το μάτι κι ούτε ξέρετε τίποτα για αυτόν, μόνο το ότι τρέχει στις διαδηλώσεις των συνταξιούχων για μια πιο αξιοπρεπή διαβίωση, να είναι ένας από αυτούς που έδωσαν πραγματικά το αίμα και την ίδια τους τη ζωή στον αγώνα για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Πιθανόν να μην ξέρετε επίσης πως ο καθηγητής σας στο σχολείο, ο οποίος με τον μισθό πείνας και με τα δυο παιδιά τρέχει τα απογεύματα από ιδιαίτερο σε ιδιαίτερο, έφαγε το ξύλο της ζωής του στο Πολυτεχνείο και στην Ασφάλεια. Κι ο ένας κι ο άλλος έμειναν στην “αφάνεια” από επιλογή. Γιατί αντιλαμβάνονται τον αγώνα ως καθήκον και υποχρέωση κι όχι ως σκαλοπάτι για προβολή και εξουσία.
Ένα μεγάλο μου πρόβλημα είναι το ότι κλαίω πολύ δύσκολα. Κι είναι πράγματι βασανιστικό το να μην μπορείς να εκδηλώσεις το συναίσθημά σου. Καμιά φορά όμως όταν ακούω το “Τίποτα δεν πάει χαμένο”* του Λοϊζου και του Ρασούλη μου ‘ρχεται να βάλω τα κλάματα. Φέρνω στο μυαλό μου τον Παππού τον Στάθη, τον μπάρμπα-Σπύρο (τον Γκόρκι) και μου ‘ρχεται ένας γαμημένος κόμπος στο λαιμό. Όχι για την ζωή που δεν έζησαν και μόνο “χαμένη” δεν ήταν, ούτε για αυτά που “τους στέρησε το δίκιο του αγώνα”, αλλά γιατί δεν μπόρεσα ποτέ να τους σφίξω απλά το χέρι κοιτάζοντας τους στα μάτια. Υποθέτω πως αυτό θα ‘ταν άλλωστε και το μόνο που θα δέχονταν…
* Αξίζει να σημειωθεί πως σύμφωνα με μαρτυρία του Ρασούλη ο εταιρειάρχης Μάτσας (αυτός που φίμωσε τον Καζαντζίδη), ήθελε να αλλαχτούν οι στίχοι στο συγκεκριμένο τραγούδι το οποίο το προτιμούσε… ερωτικό(!). Χάρη στην αντίσταση του Λοϊζου υπάρχει σήμερα αυτό το οποίο θεωρώ ως ένα από τα καλύτερα Ελληνικά τραγούδια.
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com 
αμετροεπης αναρτηση…. δηλαδη οσοι ζουσαν στην Ελλαδα επι χουντας και δουλευαν ειναι χουντικοι;
ΕΛΕΟΣ!
Που διάβασες εσύ κάτι τέτοιο; Εγώ δεν είπα πουθενά ότι ήταν χουντικός. Όχι όμως και να το παίζει αντιστασιακός, ή να παριστάνει κάποιον που υπέφερε κατά την 7ετία.
Το ιδιο θεμα εχω και εγω με αυτο το τραγουδι. και συμφωνω σε καθε μια γραμμη απο το κειμενο σου. Θα το παραδεκτω ομως. Ειμαι η Βιργινια και ακουω Σαββοπουλο παροτι ξερω οτι ειναι πρεζακι της δημοσιοτητας και της ΑΠΟΨΗΣ.
Κανείς δεν είναι τέλειος. :-)
…” Απ’ την Σάσα Μπάστα στον Stephen Hawking”…
η ίδια “ανάγκη” για τον αυνάνα.
Α γειά σου ρε Νίκο
καλησπέρα. Τον Απρίλη του 67 ήταν σχεδόν 23 ετών. Θα πρεπει να γνωρίζετε ότι μάλλον η πλειοψηφία του λαού, τον πρώτο καιρό της χούντας, είδε τους δικτάτορες αν όχι θετικά, μάλλον με μεγάλα περιθώρια ανοχής.
Ο Μενέλαος Λουντέμης γράφει κάπου ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να κρίνονται απο το έργο τους και μάλλον οι περισσότεροι συμφωνούμε σ’αυτό.
Άποψη μου -και πέταξέ την στα σκουπίδια- είναι πως οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες είναι και μεγάλοι άνθρωποι. Επίσης με βάση το καλλιτεχνικό του έργο και μόνο δεν πιστεύω πως ο Σαββόπουλος είναι κάτι παραπάνω από μια μετριότητα αλλά αυτό είναι ολόκληρη κουβέντα η οποία μάλλον δεν θα καταλήξει και πουθενά. Γεννήθηκα το ’72 και δεν τα ξέρω από πρώτο χέρι αλλά αυτό το “η πλειοψηφία του λαού, τον πρώτο καιρό της χούντας, είδε τους δικτάτορες αν όχι θετικά, μάλλον με μεγάλα περιθώρια ανοχής” νομίζω πως δεν είναι ακριβές.
Ανεξάρτητα με την πορεία του κυρ – Νιόνου που αναμφισβήτητα είναι ετεροβαρής και αμφιλεγόμενη και ανεξάρτητα με τις κατά καιρούς μπουρδολογίες που έχει ξεστομίσει σε μια σειρά από συνεντεύξεις του, ένα πρέπει να κρατήσουμε κυρίως από τη στάση του στην δεκ του ’80. Την πιο κρίσιμη κατ’ εμάς μεταπολεμική δεκαετία για τον εκσυγχρονισμό του καπιταλισμού στην Ελλάδα και που αναδείχνει τελικά πως ο εν λόγω ήταν η πιο γνήσια φωνή, η πιο γνήσια καλλιτεχνική ηθική και πλευρά του τότε ΠΑΣΟΚ που βοήθησε τα μόλα για τον εν λόγο εκσυγχρονισμό και στην τέχνη εκπαραθυρώνοντας τελικά το πολιτικό τραγούδι και την στρατευμένη από την κεντρική σκηνή προσφέροντας την τέχνη με κάτι τραπεζάκια του ωχαδερφισμού και της ατομικιστικής ευμάρειας στο πάνθεον της πολιτικής του πολιτισμού του μακαρίτη του Γιαννόπουλου και του Κατσιφάρα.
Να υπενθυμίσουμε πως στις προεδρικές εκλογές της Κύπρου έδινε συναυλίες στις περιοδείες του υποψηφίου του ΔΗΣΥ κ. Κασουλίδη, όπου κοινό του ήταν και κάτι φασιστοειδή που φώναζαν “φωτιά φωτιά στα κόκκινα σκυλιά”, σαν άλλοι απόγονοι του Γ. Γρίβα.
Το έθεσες πολύ σωστά. Να μην ξεχάσουμε επίσης την ευκολία της αποκύρηξης του “Παπατζή” (βλέπε εκπομπές στην τηλεόραση, διευθυντηλίκια, φιέστες στο ολυμπιακό στάδιο κλπ) και τον εναγκαλισμό με το “Μητσοτάκ”, (περιοδείες με τον Βαρβιτσιώτη στα στρατόπεδα), την εξίσου εύκολη αποκύρηξη του “Μητσοτάκ” και την πρόσδεση στο άρμα του Σημιτικού εκσυγχρονισμού (ολυμπιακοί αγώνες, millennium, μέγαρα κλπ), και πάει λέγοντας…
Λοιπόν, διάβασα το κείμενο σου λίγο ‘διαγώνια’ γιατί βιαζόμουν…(ενδιαφέρον σύμπτωμα) ωστόσο πρέπει να σου πω πως και εγώ εμφανίζω πολύ συχνά τέτοια ‘συμπτώματα’ (δεν τα υποτιμώ. αστιεύομαι) νοσταλγίας, μετάνοιας, ατυχίας, έλλειψης κλπ. απέναντι σε ανθρώπους προηγούμενων γενεών, αγωνιστές οι οποίοι χάθηκαν και τους οποίους δεν πρόλαβα να τους πω με τα παχυλότερα λόγια πόσο τους εκτιμώ.. πρώτα πρώτα ξεκινώ από διάφορους συγγενείς μου.. με τους οποίους άργησα να ασχοληθώ, ή δεν πρόλαβα, ή δε μου έφτασαν οι μέρες μαζί τους (καταλαβαίνεις, για να μην πλατιάζω…)…
ένα πράγμα που, με βεβαιότητα, απολαμβάνω στο ΚΚΕ είναι αυτή η επαφή με τους ηλικιωμένους αγωνιστές (οργανωμένους ή μη, πλέον)… προσωπικά νιώθω πολύ πιο πολύ γοητευμένος από το παρελθόν, παρά από το παρόν που βιώνω.. σε κάποιο βαθμό ίσως όλοι μας..
όσο για το Σαββόπουλα.. τι να πει κανείς πλέον.. ε, εντάξει μπροστά στα γεράματα χρειάζεται έντονες δόσεις αυτοπεποίθησης και ενέργειας, για να νιώθει ζωντανός (θα μου πείτε το έκανε και παλαιότερα. άλλο τότε…) ..
εξού και οι μεγάλες φιέστες.. πράγμα βέβαια, που συμβολικά αντιβαίνει την όλη λογική των πρώτων δίσκων του, που είχαν ‘φλάμπουρο’ τη λιτότητα, το ύφος και τον αιχμηρό στίχο… Τώρα να ακούσω το φορτηγό πάλι, 40 χρόνια μετά.. δε μας χέζεις ρε Σαββόπουλε..
καλή συνέχεια
υ.γ. πρέπει να ομολογήσω πως εκτίμησα όλο το blog λίγο περισσότερο σαν διάβασα για το κοινό μας γούστο για αυτό το πλάσμα που λέγεται Jennifer Connely.. για την οποία, εαν είχα σε άλλη αντίληψη το σταρ σύστεμ, ίσως να πέταγα στο Αμέρικα για να την αιχμαλωτίσω, όπως ο Μπόρατ, να τη φέρω στη θλιβερή μου (πρωην) λαϊκή συνοικία και να την νυμφευθώ.. (χαχαχα)
Συνθαυμαστή της Jennifer και εγώ πραγματικά συγκινούμαι από τις καταχωρίσεις στο Ριζοσπάστη που κάποιοι προσφέρουν από το υστέρημά τους στο κόμμα στην μνήμη του τάδε αγωνιστή/στριας (πατέρα, μάνας, αδερφού, αδερφής, παππού, γιαγιάς κλπ). Νομίζω πως κάπου σαν και μένα και σένα νιώθουν κι αυτοί.
κανονικά τώρα θα έπρεπε να ξέρω πως είναι τα παλαμάκια για τα βάλω αλλά δεν ξέρω..οπότε άσε την φαντασία σου να τα δεί…ο κυρ νίόνιος είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις που καλύτερα να γράφει κανα τραγούδι παρά να μιλάει (σαν την διαφήμιση καλύτερα να μασας)….εξαιρετικό το κείμενο με τον παππούλη σου και στην πρωτη ευκαιρία που θα έχω χρόνο θα σου στείλω ένα με έναν παππούλη που ενω τον ήξερα ,δεν τον γνώριζα τι θηρίο είναι…
Το περιμένω.
Θα συμφωνήσουμε απόλυτα με τα όσα συμπληρώσατε αξιότιμε κ. βαρόμετρο. Όλα τα παραπάνω τα ζήσαμε όπως και εσείς άλλωστε και είναι τμήμα των μετ εφηβικών μας εικόνων που μας σημάδεψαν και δυστυχώς μας προσγείωσαν πολύ απότομα. Άνθρωποι “μαζικά” πρότυπα όπως ο Νιόνιος και μια σειρά άλλοι προ και μεταγενέστεροι όπως πχ. “ο ανανήψαντας” Οικολόγος Πράσινος(λίγο αργότερα να φτύνουν εκεί που έγλυφαν και με την πρώτη κακοκαιριά να εγκαταλείπουν την όποια βάρκα στην οποία λίγο πριν ήταν καπετάνιοι). Αυτά τα μαζικά πρότυπα του ΠΑΣΟΚ, και της δεκ του ’80, είχαν κάτι απ’ τη μυθολογία της αντίστασης, αλλά μόνο τη μυθολογία της και δυστυχώς αποδείχτηκαν πολέμιοι της, όπως πολλοίίί πρώην πολέμιοι της έτρεχαν για να πάρουν την σύνταξη της Ε.Α. ενώ ήταν αποδεδειγμένα πολέμιοι της χαρακτηριστικό παράδειγμα συμπολεμιστές των Βουλγάρων κατακτητών και μέλη συμμοριών όπως αυτή του Τσαούς Αντών στη Δράμα.
Τα δικά μας πρότυπα ήταν άλλα, οι πραγματικοί αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, οι τίμιοι και σιωπηροί παππούδεςς, αυτοί οι γίγαντες που ποτέ τους ούτε καν ψέλλισαν για τους αγώνες τους, όπως κάτι θεατρινίζουσες φιγούρες που δεν ήτανπουθενά..
Τα “μαζικά”- “μαγικά” πρότυπα της δεκ του ’80 και των αρχών του ’90 ήταν αυτό το ιδιόμορφο πολιτικό-πολιτιστικό σύμπλεγμα του “νεόκοπου” κοσμοπολιτισμού που η σοσιαλδημοκρατία πρωτοστάτησε για τη δημιουργία του και ο Α. Ανδριανόπουλος αποκαλούσε το καλύτερο φάρμακο για την αποκομμουνιστικοποίηση της χώρας το 1980, μέμφοντας την τότε βίαιη πρακτική Raingers των Σαμαρά-Μιχαλολιάκου στην τότε ΟΝΝΕΔ που τελικά έγιναν οι διάφοροι πυρήνες των κάθε λογής Εξαρχείων λίγο αργότερα.
Συγχαρητήρια για το υπέροχο άρθρο σας κ. Βαρόμετρο.
εξαιρετικά πετυχημένη περιγραφή.
Θα συμφωνήσω απόλυτα με το κείμενό σου.
Με δυο εξαιρέσεις. Ο Σαββόπουλος είναι κατά την άποψή μου και καλός ποιητής και εμπνευσμένος τραγουδοποιός… αλλά δεν το «αντέχει»… δεν του φτάνει βρε αδελφέ, ειδικά τώρα που του άφησε χρόνους η μούσα… όπου γάμος και χαρά πρώτος σαν Βασίλω, ψυχασθενής της δημοσιότητας και λαμόγιο ολκής.
Όσο για τον πραγματικά μεγάλο καλλιτέχνη κλπ.
Νομίζω ότι η άποψή σου δεν ευσταθεί. Δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου αυτό που λες και το βρίσκω λίγο ρομαντικό ως άποψη… Ας μην απλώσω την λίστα όλων των μεγάλων καλλιτεχνών που δεν υπήρξαν και πραγματικά μεγάλοι άνθρωποι, γιατί θα πικραθώ κι εγώ μόνο που θα τους αναφέρω.
Η άποψή μου μικρός άνθρωπος – μικρός καλλιτέχνης δεν έχει να κάνει με οριοθέτηση της “μικρότητας” από ηθικής πλευράς. Σαφώς και μπορεί κάποιος που έχει παραβιάσει το μισό ποινικό κώδικα να είναι μεγάλος καλλιτέχνης. Σαφώς μπορεί επίσης κάποιος “παλιοχαρακτήρας” να είναι μεγάλος καλλιτέχνης. Η μικρότητα έχει να κάνει κυρίως με την σχέση με την εξουσία και την υποκρισία και αυτό περιγράφω σε όλα τα κείμενα που έχω γράψει για τον Σαββόπουλο. Εξουσία και τέχνη είναι ασύμβατες έννοιες. “Χιλιάδες δυο αλήθειες ο πόνος μου γεννάει” έλεγε ο Άσιμος και είχε δίκιο γιατί έτσι ακριβώς προκύπτει η μεγάλη τέχνη κι όχι από επαιτεία στα σκαλιά της εξουσίας. Κανένας εξουσιολάγνος δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά μεγάλος καλλιτέχνης γιατί η εξουσία πάντα ρίχνει νερό στο “κρασί” που παράγει ο κάθε καλλιτέχνης όσο ταλέντο κι αν έχει. Γιατί τελικά δεν είναι το ταλέντο αυτό καθ’ αυτό που μετράει αλλά αυτό που δίνεις στον κόσμο, στην κοινωνία. Ο Σαββόπουλος από την στιγμή που αποφάσισε να εναγκαλιστεί με τις εκάστοτε κυβερνήσεις αποκομίζοντας χρήμα και προβολή έγινε ο νέος Γιώργος Οικονομίδης.
Ο κάποτε συγκάτοικός μου εκνευριζόταν όποτε άκουγε Σαββόπουλο. Κάποια στιγμή τον ρώτησα γιατί. Ο πατέρας μου, είπε, ήταν ξυλοφορτωμένος στην ασφάλεια επί χούντας. Στο διπλανό κελί άκουγε τον Σαββόπουλο να λέει αστειάκια με τους ανθρωποφύλακες και να γελάνε…
Ξετρελλάθηκα με την πρώτη σου ανάρτηση , με όλα σου τα σχόλια, αλλά κυρίως με την αναφορά που κάνεις στην διαμάχη του με το Ραφαηλίδη με αφορμή την ταινία της Λιάππα. Βλέπεις κάθε φορά που προσπαθώ να εξηγήσω στους φίλους μου πόσο ξεφτιλισμένος καραγκιόζης είναι ο τύπος τους μιλάω για εκείνη τη συζήτηση κι αναφέρω όλες τις μαλακίες που είχε ξεστομίσει, πως δηλαδή προσέχει όταν κάνει έρωτα με τη γυναίκα του να είναι κλειδωμένη η πόρτα και τα παιδιά στο σχολείο κι ακόμα το τι τραύματα θα δημιουργήθηκαν στο νήπιο από τις ερωτικές σκηνές και τα αίματα. Του εξηγούσαν πως τα αίματα ήταν μαρμελάδα και οι ερωτικές σκηνές δε μπορούσαν να απομονωθούν ως τέτοιες από το νήπιο καθώς ήταν πλαισιωμένες από ένα κάρο κόσμο (οπερατέρ, σκηνοθέτη, μπούμαν κι ότι άλλο έχει ένα κινηματογραφικό συνεργείο) κι αυτός να επιμένει στη μπουρδολογία του. Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ. Ειλικρινά δεν περίμενα ποτέ μετά από τόσα χρόνια να βρω κάποιον που συμμερίζεται την άποψή μου.
Προσπάθησα να βρω κάποιο στοιχείο στο youtube από εκείνη την εκπομπή αλλά ανεπιτυχώς και θέλω να σε παρακαλέσω αν μπορείς να το κάνεις εσύ για μένα. Ο Ραφαηλίδης ήταν κορυφαίος στη συζήτηση και θα χαιρόμουν αν γινόταν να ξαναζήσω αυτές τις στιγμές.
Όπως προκύπτει τέλος από την σημερινή κατάντια της χώρας κάτι τέτοιοι καιροσκόποι εκδρομείς του ΄60 αφήσανε φοβερή παρακαταθήκη σε εμάς τους νεώτερους. Στεγνό καθάρισμα…. και φυσικά μπλοκ επιταγής χωρίς κανένα (μα κανένα) αντίκρυσμα.
Έχω την εντύπωση πως ο μόνος τρόπος για να βρεθεί εκείνη η εκπομπή είναι μέσω του αρχείου της ΕΡΤ (αν δεν έχει σβηστεί βεβαίως) και επειδή τώρα με έβαλες στα αίματα, θα το ψάξω και θα σου πω. Stay tuned! :-)
Μερσί πολύ πολύ
Ο έτερος ακατανόμαστος τώρα και στο Παλλάς: http://www.athinorama.gr/music/articles/default.aspx?c=savvo&artid=8049&i=1734
Υ.Γ. Αν βρεις κάτι από το αρχείο της ΕΡΤ θα σου στείλεις ένα mail-άκι, ναι;
Άντε και καλή χρονιά!
Ναι μη χάσουμε… Ενοείται πως θα σου στείλω.
Άργησαν, αλλά τελικά τον πήραν πρέφα και τον κράζουνε κι αλλού…
http://taxalia.blogspot.com/2010/05/blog-post_8006.html
Κύκλος είναι και γυρίζει…