Ουφ…

Το να συμμετέχεις σε έκθεση δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Πολύ περισσότερο όταν πρέπει να στήσεις και να ξε-στήσεις το περίπτερο. Και πάει στο διάολο… το στήσιμο (που η κυρίως δουλειά έγινε από άλλους), καθώς και η έκθεση έχουν το ενδιαφέρον τους. Το γκρέμισμα όμως δεν υποφέρεται! Αυτή τη στιγμή πονάει όλο το καλογυμνασμένο και καλοσχηματισμένο μυοσκελετικό μου σύστημα και σκέφτομαι πολύ σοβαρά να αγοράσω το κόλπο με τα ηλεκτρόδια που πουλάει το Τηλε-Άστυ και “κάνει μασάζ, παθητική γυμναστική και ανακουφίζει από τους πόνους” (πάντως το σηματάκι CE δεν μου καθησυχάζει τελείως τον φόβο της ηλεκτροπληξίας ειναι αλήθεια).

Για τον λόγο που προανέφερα δεν ασχολήθηκα και με το blog για κάποιες μέρες, όπου βρήκαν ευκαιρία διάφοροι και διάφορες να γράψουν για “Green force” και “στραβώματα” χωρίς απάντηση. Τελοσπάντων… η αλήθεια είναι πως η ομάδα πήγε καλά, έστω κι αν έχασε. Υπάρχουν ήττες που σου αφήνουν γλυκιά γεύση και νίκες που σου αφήνουν πικρή γεύση. Οι γνωστοί βέβαια αμερόληπτοι δημοσιογράφοι άρχισαν να μιλάνε για τον “Τζιοβάνι που δεν χωράει στην ίδια ενδεκάδα με τον Ριβάλντο”, για τον “Γεωργάτο που δεν έχει πλέον να δώσει τίποτα”, κλπ. Όλους αυτούς τους έχουμε κανονικά γραμμένους γιατί σίγουρα δεν διαθέτουν ούτε το 1% των ποδοσφαιρικών γνώσεων του Ντούσαν, προς τον οποίο η εμπιστοσύνη μας είναι απεριόριστη.

Αυτά προς το παρόν. Να πάρουμε μια ανάσα και αργότερα τα σπουδαία…