Ανθέλληνες όλων των χωρών ενωθείτε
Και ξαφνικά μας πείραξε που η Αφροδίτη της Μήλου έβγαλε χέρια και μας ατενίζει πλέον με το μεσαίο δάκτυλο προτεταμένο από το εξώφυλλο του Focus. Άλλοι μιλάνε για προσβολή, άλλοι για βεβήλωση, άλλοι για χτύπημα των Γερμανών κάτω από την μέση. Θυμούνται τον πόλεμο, τις αποζημιώσεις που δεν δόθηκαν ποτέ, τους μετανάστες στις φάμπρικες της μεταπολεμικής Γερμανίας. Κι όλα αυτά είναι τόσο μα τόσο υποκριτικά την στιγμή που καμιά μεταπολεμική Ελληνική κυβέρνηση δεν διεκδίκησε ποτέ σοβαρά τις πολεμικές αποζημιώσεις, την στιγμή που έχουμε παραχωρήσει στους Γερμανούς σημαντικότατο κομμάτι της εθνικής μας οικονομίας (αεροδρόμια, προμήθειες δημοσίου, εξοπλισμούς, προϊόντα μαζικής κατανάλωσης).
Εγώ νομίζω ότι το μοντάζ των γερμανών θα έπρεπε να μας περιποιεί τιμή. Κι αυτό γιατί μας συνδέει με την αρχαία Ελλάδα την στιγμή που ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΗ έχουμε μ’ αυτή, ή μάλλον έχουμε τόση σχέση με την αρχαία Ελλάδα όση ο Σπυρίδων Άδωνις Γεωργιάδης με τον Ερμή του Πραξιτέλη. Και δεν είναι μόνο το πολιτιστικό μας επίπεδο που υπολείπεται παρασάγγας από αυτό των αρχαίων Ελλήνων είναι και εξαιρετικά αμφίβολο το κατά πόσο -οι περισσότεροι από μας- είμαστε και βιολογικοί τους απόγονοι. Όλοι αυτοί που καπηλεύονται τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό πιθανότατα ξεχνούν τον Βλάχο, τον Καραγκούνη, τον Αρβανίτη, τον Τούρκο, τον Σλάβο, τον Ενετό παππού τους που έβοσκε τα πρόβατα σε κάποια βουνοκορφή. Και δεν το λέω υποτιμητικά. Αν κάποιος χρειάζεται, για κάποιο λόγο, να είναι περήφανος για την καταγωγή του μπορεί να είναι. Το ίδιο περήφανοι μπορεί να είμαστε όλοι. Η έννοια της φυλετικής καθαρότητα πέραν από ανόητη είναι και επικίνδυνη.
Ακούμε συχνά πως η σάτιρα δεν έχει όρια. Φαίνεται πως αυτοί που το λένε εξαιρούν τους εαυτούς τους. Η σάτιρα δεν έχει όρια λοιπόν αρκεί να μην αφορά εμάς! Κι αυτό πέραν από έλλειψη χιούμορ καταδεικνύει συμπλέγματα κατωτερότητας και μικροψυχία. Όταν ακούς από μορφωμένους και προοδευτικούς -υποτίθεται- ανθρώπους να θέτουν ζήτημα βεβήλωσης, ιεροσυλίας, απαξίωσης του Ελληνικού πολιτισμού, επίθεσης κατά της “τιμής και της υπόληψης” του Έλληνα, επειδή ένα περιοδικό έκανε φωτομοντάζ με την Αφροδίτη της Μήλου κάτι δεν πάει καλά. Και είναι οι ίδιοι που κατηγορούν τους μουσουλμάνους επειδή θίγονται από τα σκίτσα του Μωάμεθ ξέρω ‘γω, είναι οι ίδιοι που ψηφίζουν τους κλέφτες και τους ψεύτες που ήταν η αφορμή για το συγκεκριμένο εξώφυλλο, τα λαμόγια που έχουν καταδικάσει την χώρα στην υποτέλεια.
Πολύ καλά κάνει η Αφροδίτη της Μήλου και βρίσκεται εκεί που βρίσκεται γιατί αποτελεί παγκόσμια πολιτιστική κληρονομία και όχι κτήμα και ιδιοκτησία λίγων κομπλεξικών. Αυτή ήταν και η πρόθεση αυτών που την έφτιαξαν. Να δημιουργήσουν κάτι ωραίο που υπερβαίνει τα κόμπλεξ και την μιζέρια του μικρόκοσμου. Για τον ίδιο λόγο πολύ καλά κάνουν και τα μάρμαρα του Παρθενώνα και βρίσκονται εκεί που βρίσκονται και μακάρι να μην έρθουν ποτέ εδώ.
Υ.Γ. Τελικά όσο και να ασχημονήσεις πάνω της παραμένει πάντα όμορφη…
Η Άφιξη
Είναι πλέον γεγονός. Η φωτογραφία με τα imperial walkers είναι σημερινή από τα Μεσόγεια (περιοχή Κάντζας). Κάτω αριστερά μπορείτε να διακρίνετε την Αττική οδό. Η μάχη του πλανήτη Χοθ αρχίζει. Σύντροφοι Χοθιανοί να οργανωθούμε και να μην περιμένουμε τον πρίγκιπα Λουκ, ή κανέναν άλλον πρίγκιπα να μας σώσει.
Από τον εθνικό σταρ στον εθνικό μάνατζερ – Η θαυμαστή διαδρομή του πατριωτικού παρεμβατισμού
Ο Ανδρέας Ευαγγελόπουλος (aka Εθνικός Σταρ) και ο Ανδρέας Βγενόπουλος (aka Εθνικός Μάνατζερ) έχουν πολλά κοινά στοιχεία: το ίδιο όνομα (Ανδρέας), την ίδια κατάληξη στο επίθετο (-όπουλος), την ίδια ιδιότητα (είναι και οι δύο εθνικοί), δείχνουν το ίδιο ενδιαφέρον και έχουν τις ίδιες ανησυχίες για την πορεία της Ελλάδας “προς τον κρημνόν” (από καλλιτεχνική άποψη ο ένας, από επιχειρηματική ο άλλος), έχουν την ίδια απέχθεια προς τους πολιτικούς, έχουν την ίδια ικανότητα και άνεση λόγου και κατακεραυνώνουν με περισσή ευκολία τους αντιπάλους τους, είναι και οι δύο περιζήτητοι στις τηλεοπτικές εκπομπές, είναι το ίδιο εύθικτοι σε θέματα που άπτονται της τιμής και την υπόληψής τους, κάνουν με την ίδια ευκολία μηνύσεις, είναι με τον Παναθηναϊκό, λατρεύουν τα Τσιουάουα κλπ…
Εκεί όμως που κυριαρχούσε το άστρο του Εθνικού Σταρ ήρθε να ανατείλει ο ήλιος του εθνικού μας μάνατζερ μετά την χθεσινή συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου, η οποία πιστεύω αποτελεί και ορόσημο για τον κλάδο των πολιτικών και κοινωνικών επιστημών.
Πριν λίγο καιρό ο Γιώργος Καρατζαφέρης σε βαρυσήμαντη ομιλία του στο συνέδριο του ΛΑ.Ο.Σ. είχε εισάγει την έννοια του πατριωτικού παρεμβατισμού. Χθες ο Ανδρέας Βγενόπουλος προχώρησε την θεωρητική επεξεργασία ένα βήμα πιο πέρα και με βάση τον πατριωτικό παρεμβατισμό κατέληξε στον κρατικό καπιταλισμό. Δεν διαθέτω βέβαια το υπόβαθρο για να υπεισέλθω στον θεωρητικό πυρήνα τόσο δύσκολων εννοιών αλλά θα προσπαθήσω να ιχνηλατήσω κάποιες παραμέτρους.
Κρατικός καπιταλισμός και πατριωτικός παρεμβατισμός είναι ουσιαστικά το ίδιο. Μην ξεχνάμε την κοινή αφετηρία και των δύο μεγάλων θεωρητικών: την αγάπη για την πατρίδα. Ότι κάνει ο Ανδρέας Βγενόπουλος (και ο Γιώργος Καρατζαφέρης βεβαίως) το κάνει για την πατρίδα. Δεν τον ενδιαφέρει η κερδοφορία των Αράβων εργοδοτών του και κατά συνέπεια οι δικές του απολαβές. Αγοράζει και πουλάει εταιρείες, συγχωνεύεται και επεκτείνεται, κοιμάται και ξυπνάει, με μόνο ένα πράγμα στο μυαλό του: το καλό της πατρίδας. Γιατί νομίζεται ότι αγόρασε την Ολυμπιακή; Για να βγάλει κέρδη; Όχι βέβαια. Το έκανε για να μην πέσει ο εθνικός μας αερομεταφορέας στα χέρια των Αμερικανοεβραίων σιωνιστών.
Το μέλλον της πατρίδας τον ώθησε λοιπόν να δώσει την χθεσινή συνέντευξη. Να βγει και να πει τι πρέπει να γίνει για να ξεπεράσουμε την κρίση μιας και οι πολιτικοί δεν ξέρουν ενώ αυτός (όπως και οι 29 κατασκευαστές πλυντηρίων) ξέρει. Το αύριο της Ελλάδας κατά τον Ανδρέα Βγενόπουλο συμπυκνώνεται σε δύο λέξεις: κρατικός καπιταλισμός.
Τι είναι όμως ο κρατικός καπιταλισμός; Έλα ντε. Με απλά λόγια… Οι επιχειρηματίες μπορεί να κάνουν ότι θέλουν, να παίρνουν όσα ρίσκα θέλουν, να επενδύουν όπου και όσο θέλουν, έχοντας το κεφάλι τους ήσυχο, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος. Και γιατί δεν υπάρχει κίνδυνος; Γιατί το κράτος θα είναι πάντα εκεί. Θα τα παίρνει από τους πολλούς και θα τους στηρίζει, θα τους επιχορηγεί, θα τους δανείζει και στην περίπτωση που ρίξουν την επιχείρηση έξω θα την αγοράζει ακριβά ως προβληματική.
Το κράτος στον κρατικό καπιταλισμό θα είναι εκεί όχι για να δίνει δουλειά και να παρέχει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες στους πολλούς (υγεία, παιδεία) αλλά για να δημιουργεί επενδυτικές ευκαιρίες. Να κάνει άχρηστα έργα, να ξεπουλάει δημόσια περιουσία, να καταστρατηγεί το σύνταγμα και τους νόμους για χάρη της “ανάπτυξης”, να κλείνει τα μάτια στην καταστροφή του περιβάλλοντος, να αναλαμβάνει ολυμπιάδες, πανηγύρια κλπ.
Με λίγα λόγια αυτό που γίνεται τόσα χρόνια στην Ελλάδα, αυτό περιέγραψε (και θεωρητικά) ο Βγενόπουλος -δεν κόμισε γλαύκας- όμως (και εδώ είναι η καινοτομία και η συγγένεια με τον πατριωτικό παρεμβατισμό) έβαλε την παράμετρο “για την πατρίδα”. Το πλιάτσικο στον κρατικό καπιταλισμό δηλαδή γίνεται για την πατρίδα.
Ζούμε μεγάλες στιγμές παιδιά… Μεγάλες στιγμές.
Το κύριε ελέησον κι ο Μίκης
Η ικανότητα να συνθέτει κάποιος ήχους είναι εξίσου σημαντική με το να συνθέτει λέξεις. Ένας συνθέτης δεν υστερεί δηλαδή από έναν ποιητή σε καλλιτεχνική αξία. Υπάρχει βέβαια και η άποψη που θεωρεί την μουσική “σάλτσα” σε ένα τραγούδι, αλλά η αλήθεια είναι πως μουσική και λόγος έχουν ακριβώς το ίδιο βάρος. Ελάχιστα “λιποβαρές” να είναι το ένα, το τραγούδι αρχίζει να “γέρνει”. Τα τραγούδια που αντέχουν στο χρόνο είναι αποδεδειγμένα αυτά που μουσική και λόγος ισορροπούν σε ποιότητα.
Ο Θεοδωράκης είναι κατά τεκμήριο σπουδαίος συνθέτης. Από τους καλύτερους που έβγαλε αυτός ο τόπος, για να μην μπούμε στην λογική των ριάλιτι (“ο καλύτερος”, “ο πρώτος”, “ο δεύτερος” κλπ) και στην λογική των ηλιθίων* που θέλει την τέχνη ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα. Σαν χαρακτήρας μπορεί θεωρηθεί επιπόλαιος, υπερβολικά συναισθηματικός, ανερμάτιστος, αμετροεπής (η πορεία του στην πολιτική και οι απόψεις του το αποδεικνύουν), αλλά κανένας δεν μπορεί να του καταλογίσει ιδιοτέλεια. Μπορείς να του προσάψεις πολιτική αφέλεια και έλλειψη διορατικότητας, αλλά δεν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις ωφελιμιστή και καιροσκόπο. Ο Θεοδωράκης δεν αποκόμισε κέρδη (παντός είδους) από την πολιτική. Το αντίθετο. Το ίδιο πάθος που τον οδήγησε στα βουλευτικά έδρανα με το ΚΚΕ, τον οδήγησε και στον υπουργικό θώκο του Μητσοτάκη.
Το πάθος βέβαια δεν καθαγιάζει το περιεχόμενο των απόψεων του. Πολλοί -και σωστά- έχουν επιτεθεί με σφοδρότητα εναντίον του. Παλιότερα ο Σιδηρόπουλος έγραψε ολόκληρο τραγούδι (Μίκυ Μάους) όταν ο Θεοδωράκης εκφράστηκε απαξιωτικά για το Ροκ (η ειρωνεία βέβαια είναι πως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που είπε ο Παύλος (Κάποτε θα ‘ρθουν) είναι του Θεοδωράκη), ενώ πρόσφατα όλη η κριτική που δέχτηκε για τις απόψεις του στην περίπτωση Δραγώνα είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Και υπάρχουν ένα σωρό περιπτώσεις που ο Μίκης γύρισε την πλάτη στην λογική, στις αξίες και την πρακτική της αριστεράς. Κανένας αριστερός όμως νομίζω δεν μπορεί να “κρατήσει κακία” ή να διαγράψει τον Θεοδωράκη και να τον κατατάξει στην ίδια κατηγορία με όλους τους αριβίστες και τους τυχοδιώκτες που έχουν περάσει από τους κόλπους της αριστεράς (Σαββόπουλους, Νταλάρες, Ανδρουλάκηδες, Δαμανάκηδες και ΣΙΑ Ο.Ε.).
Μέσα στην αντίφαση λοιπόν (που ίσως να αντανακλά σε όλους μας τις μεγάλες αντιφάσεις της Ελλάδας) ο Θεοδωράκης τα πιστεύει αυτά που λέει και κάνει. Μπορεί να διαφωνείς αλλά πρέπει να του αναγνωρίσεις πως ποτέ δεν κρύφτηκε. Θα μπορούσε να είναι στο απυρόβλητο που του είχε εξασφαλίσει το συνθετικό του έργο και η καθολική αναγνώριση, αλλά δεν το έκανε. Αγωνίστηκε στους δύσκολούς καιρούς και πάντα δήλωνε παρών στην ταραγμένη διαδρομή αυτού του τόπου.
Όλοι βρίσκουμε στον Μίκη κάτι που λατρεύουμε και κάτι που μας την δίνει στα νεύρα. Για πολλούς αντιπροσωπεύει μια πατρική φιγούρα. Εκεί που θες να τον ξεπεράσεις, να τον ακυρώσεις, να πλακωθείς μαζί του και να του τα χώσεις, εκεί νιώθεις πως αυτά που σε δένουν μ’ αυτόν τον άνθρωπο υπερβαίνουν την στιγμή, την συγκυρία, τον χρόνο.
Εμένα για παράδειγμα μου την δίνει στα νεύρα η συνεχής παρουσία του σε εκδηλώσεις προς τιμήν του, βραβεύσεις και τα ρέστα. Πρέπει να είναι μακράν ο πιο πολυβραβευμένος και πολυτιμημένος εν ζωή Έλληνας! Μου βγάζει μια υπερβολική ματαιοδοξία όλο αυτό το διαρκές νταβαντούρι. Το πολύ το κύριε ελέησον μπορεί να το βαριέται ο Θεός, ο Μίκης όμως όχι. Το ίδιο συνέβη και με την περίπτωση του Μπιθικώτση ο οποίος μας “αποχαιρετούσε” με συναυλίες και τιμητικές εκδηλώσεις από το 1983, μέχρι που πέθανε το 2005! Κάπου λες εντάξει ρε μεγάλε κάνε μια συναυλία, δύο, τρείς ξέρω ‘γω, με όλες τις τιμές και τις φανφάρες για το αντίο σου, τράβα σπίτι σου και άσε τον χρόνο να σε κρίνει, αλλά ταυτόχρονα καταλαβαίνεις την ανάγκη των ανθρώπων που φτάνουν σε μια ηλικία να συμμετέχουν στο γίγνεσθαι αρνούμενοι την αποστρατεία. Ίσως τελικά να πρόκειται απλά για έναν εναγκαλισμό με την ζωή και όχι για ματαιοδοξία…
* “Πήρα θέση και στα τρία μεγάλα διλήμματα της εποχής μου. Στο δίλημμα Stones ή Beatles, διαλέγω Beatles. Στο Θεοδωράκης – Χατζιδάκις, Χατζιδάκι. Και στο Καζαντζίδης – Μπιθικώτσης, Μπιθικώτση.” Δ. Σαββόπουλος, Lifo 10/12/09. Κάτι τύποι σαν τον Σαββόπουλο είναι αυτοί που δημιουργούν τέτοιου είδους ψεύτικα διλλήματα. Πρέπει να είσαι πολύ μαλάκας για να θεωρείς ότι σώνει και καλά πρέπει να διαλέξεις λες και οι Stones, οι Beatles, ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις είναι ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ. Λογικές από ηλιθίους για ηλιθίους…
Τρελές σφαίρες
Κι όμως επί υπουργίας του Μιχάλη -Κάλαχαν- Χρυσοχοϊδη αστυνομικός κατάφερε να σκοτώσει 25χρονο περαστικό στο Βύρωνα, παντελώς άσχετο με τους καταζητούμενους κακοποιούς, προσέξτε… με 9 σφαίρες!!! Δεν μιλάμε δηλαδή για μια αδέσποτη σφαίρα, για έναν εξοστρακισμό. Άδειασε το όπλο πάνω στον άνθρωπο και του προξένησε 4 τυφλά και 5 διαμπερή τραύματα! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που φροντίζουν για την “ασφάλειά” μας. Μπροστά τους ο Φρανκ Ντρέμπιν μοιάζει με τον Τζέης Μπόντ. Την ίδια ώρα ο Κορκονέας κι ο Κούγιας επικαλούνται στην Άμφισσα την “κακιά στιγμή” για τον φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου…
Κι ο Μιχάλης -Κάλαχαν- Χρυσοχοϊδης ούτε σκέψη για παραίτηση, έτσι για τα μάτια του κόσμου, τυπικά έστω, για το αίμα του παιδιού που δολοφονήθηκε στον Βύρωνα, για χάρη του νεογέννητου που δεν θα γνωρίσει ποτέ τον πατέρα του. Βέβαια το ΠΑΣΟΚ έχει μακρά παράδοση θράσους και έλλειψης φιλότιμου. Μην ξεχνάμε πως εδώ ο Παπουτσής δεν κουνήθηκε πιθαμή από την υπουργική καρέκλα παρά τους 80 νεκρούς του Σαμίνα, θα κουνηθεί ο Μιχάλης που έγινε μάγκας, με τις πλάτες της CIA και της ΜΙ6, επειδή έσκασε η βόμβα κατά λάθος στα χέρια του Ξηρού;
Όσο για τα ΜΜΕ είδατε εσείς να δίνουν καμιά ιδιαίτερη σημασία; Πώς να δώσουν άλλωστε όταν α) η ιερή αγελάδα του ΠΑΣΟΚ που τρέφει δεκαετίες τα εκδοτικά συγκροτήματα δεν αγγίζεται και β) ο νεκρός δεν ήταν Έλληνας αλλά Αλβανός… Όταν η 17 Νοέμβρη πήγε να φάει τον Παλαιοκρασά και σκότωσε κατά λάθος τον Αξαρλιάν υπήρξε (και πολύ σωστά) γενική κατακραυγή. Ορθά η πολιτεία στάθηκε δίπλα στην οικογένεια του και αργότερα τίμησε την μνήμη του μετονομάζοντας τον δρόμο που έγινε η έκρηξη σε οδό Θάνου Αξαρλιάν.
Θα γίνει το ίδιο και με την περίπτωση του 25χρονου Αλβανού, ή οι σφαίρες των αστυνομικών είναι politically correct ενώ των τρομοκρατών όχι; Και δεν μιλάω βέβαια για μετονομασία του δρόμου. Αυτό είναι σίγουρα το λιγότερο ουσιαστικό και η αλήθεια είναι πως δεν περιμένω τόση μεγαλοψυχία από το ελληνικό κράτος. Κι επειδή ότι κι αν λέμε ο άνθρωπος πίσω δεν γυρνά, το ουσιαστικό είναι η στήριξη της οικογένειάς του είτε είναι νόμιμα στην Ελλάδα είτε όχι.
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com 
