Ο Bruce Springsteen είναι ένας ιδιαίτερα παραγωγικός δημιουργός σ’ όλη την διάρκεια της καλλιτεχνικής του παρουσίας. Και αυτό χάρη στο πηγαίο του ταλέντο στο να σκαρώνει τραγούδια. Η διαδικασία της δημιουργίας είναι μια εντελώς φυσική κατάσταση γι’ αυτόν κι όχι καταναγκασμός στα πλαίσια συμβολαίων και εντολών του marketing.
Ακόμα όμως κι αυτός ο σταθερά παραγωγικός δημιουργός υπόκειται στον γενικό κανόνα που λέει: κάθε καλλιτέχνης έχει μια χρυσή πενταετία* μέσα στην οποία ξεδιπλώνει το μεγαλύτερο μέρος του ταλέντου του και δίνει τον καλύτερό του εαυτό. Άλλοι μετά το πέρας της πενταετίας “ξεφουσκώνουν” γρήγορα και δεν έχουν να δώσουν πολλά, άλλοι πάλι “ξεφουσκώνουν” μεν – με πολύ αργούς ρυθμούς δε, πράγμα που τους κάνει να διατηρούνται σε ψηλό επίπεδο. Για παράδειγμα ο Dylan έδωσε ότι είχε να δώσει από τις αρχές μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και από κει και πέρα βολοδέρνει ασκόπως, ενώ η άλλη μου μεγάλη αγάπη ο Freddie Mercury από το ’73 μέχρι το ’78-’79 έγραψε απίστευτα πράγματα για να ακολουθήσει μια δεκαετία πολύ μέτρια (έως κακή).
O B.S. ανήκει στην δεύτερη κατηγορία. Στους καλλιτέχνες δηλαδή που σ’ όλη την πορεία τους διατηρούνται σε ψηλό επίπεδο. Παρόλα αυτά, τα χρόνια από το ’75 μέχρι το ’81-’82 ήταν αναμφίβολα τα καλύτερά του. Από το “Born to Run” μέχρι το “Nebraska” δηλαδή χοντρικά. Για μένα (και για πολύ κόσμο ακόμα) η καλύτερη δουλειά αυτής της περιόδου (αλλά ταυτόχρονα και η πιο αδικημένη) ήταν το “Darkness on the Edge of Town”. Και λέω η πιο αδικημένη όχι τόσο σε σχέση με την υποδοχή του κόσμου, όσο με την ποιότητα των ηχογραφήσεων (κάτι που το έχει παραδεχθεί και ο ίδιος ο Springsteen).
Καταλαβαίνετε λοιπόν πως η είδηση για μια επετειακή επανέκδοση του Darkness** η οποία μάλιστα θα περιλαμβάνει και 10 ανέκδοτα τραγούδια από αυτά που δεν “χώρεσαν” τότε στον δίσκο είναι για μένα και για τους απανταχού “πιστούς” ότι καλύτερο μέσα στην καλλιτεχνική μαυρίλα των καιρών μας. Και μην με κατηγορήσει κανείς για Ζαχοχατζηφωτισμό γιατί ο εικοστός πρώτος αιώνας (ως τώρα) είναι καλλιτεχνικά μαύρος κι άραχνος, τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με την μουσική και μπορώ να το τεκμηριώσω για όποιον έχει αντίθετη άποψη.
Φέτος λοιπόν έχουμε έναν σοβαρό λόγο να περιμένουμε με αγωνία τα Χριστούγεννα…
* Το πενταετία είναι σχετικό όπως καταλαβαίνεται. Μπορεί να είναι τριετία, ή επταετία ξέρω εγώ, αλλά εκεί γύρω από την πενταετία κυμαίνεται.
** Οι πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για κάτι ανάλογο με το “30th anniversary boxed set” του “Born to Run” με καινούργιες μίξεις των τραγουδιών, DVD με οπτικό υλικό, βιβλίο κλπ.
Όλη η αλήθεια για το ασφαλιστικό
Χωρίς κανένα σχόλιο. Ακούστε…
Δωσίλογοι
Ο Πάγκαλος με σημερινή του δήλωση στον Real FM υποστήριξε πως “έχει το δικαίωμα να πίνει το ουίσκι του στην Μεγάλη Βρετανία“, δικαίωμα που “δεν μπορεί να του το στερήσει η κα Παπαρήγα με τις κινητοποιήσεις της“… ενώ… ο άνθρωπος που χάνει την δουλειά του, που δεν μπορεί να προσφέρει τα στοιχειώδη στα παιδιά και την οικογένειά του, δεν έχει δικαίωμα να αποκλείει τον καταπέλτη του πλοίου…
Η Ξιπασιά τους δεν έχει όριο πια. Ο πνευματικός τους παχυδερμισμός και η οσφυοκαμψία προς το κεφάλαιο τους καθιστούν ικανούς να καταλάβουν μια περίοπτη θέση στο “πάνθεον” των δωσίλογων διαχρονικά. Ας αφήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα και τα “αμάρτησα για το παιδί μου”. Η πολιτική τους είναι καθαρός δωσιλογισμός. “Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ” προχωρούν στην ανατροπή κάθε κοινωνικής κατάκτησης και παροχής επειδή έτσι προτάσσει η “his master’s voice.”Άξιοι…
Δεν ξέρω αλλά έχω την εντύπωση πως μερικοί τραγουδιστές απλά δεν σκέπτονται. Τώρα θα μου πεις τραγουδιστής είναι ο άλλος και όχι φιλόσοφος ρε αδερφέ. Ok, συμφωνώ, αλλά εγώ δεν μιλάω για ευφυΐα αλλά για κοινό νου. Όταν τραγουδάς δεν καλείσαι μόνο να μείνεις μέσα σε κάποια μουσικά όρια και να ξεδιπλώσεις τις φωνητικές σου αρετές, καλείσαι πρωτίστως να υπηρετήσεις τον λόγο. Κάτσε λοιπόν και διάβασέ το πρώτα το γαμημένο το τραγούδι και προσπάθησε να καταλάβεις τι λέει και γιατί. Κι άμα δεν καταλαβαίνεις ρώτα και μάθε.
Έτυχε να ακούσω την ίδια μέρα δύο τραγούδια τα οποία με μια πρόχειρη ακρόαση μπορεί να ακούγονται μια χαρά, αλλά η αλήθεια είναι πως εξαιτίας μιας μόνο λάθος λέξης έχουν σφαγιασθεί από τους εκτελεστές τους (το εκτελεστές εδώ παραπέμπει στο δήμιοι).
Περίπτωση Α. Πρωί. Κατευθύνομαι στην δουλειά και στο ραδιόφωνο ακούω το “Μην μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου” του Τσιτσάνη τραγουδισμένο από κάποια πολύ συμπαθητική γυναικεία φωνή που δεν μου είναι γνωστή. Καλή προσπάθεια ώσπου κάποια στιγμή στο ρεφρέν η αοιδός αντί για “Μη μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου” τραγουδάει -για άγνωστο λόγο και αιτία- “Μη μου ξαναφύγεις πια μάτια μου” και με μιας βέβαια καταστρέφεται όλο το τραγούδι. Και προκύπτει το ερώτημα. Κυρά μου καταλαβαίνεις τι τραγουδάς; Καταλαβαίνεις πως άλλο το “μάγκα μου” άλλο το “μάτια μου”; Καταλαβαίνεις πως το “Μη μου ξαναφύγεις πια” το απευθύνει μια σφόδρα καψουρεμένη γυναίκα του λαού των μέσων του προηγούμενου αιώνα στον αλανιάρη άντρα της – φίλο της και όχι ο γκέι αρχιτέκτονας του σήμερα στον graphic designer απόφοιτο της ΑΚΤΟ σύντροφό του;
Για το συγκεκριμένο τραγούδι (από άλλη πλευρά) έχει γράψει στο παρελθόν και η Σοφία. Αν κάποιος, κάποια, ξέρει ποια είναι η αοιδός ας μου το πει γιατί τέτοιοι “εγκληματίες” χρειάζεται να ξεφωνίζονται με ονοματεπώνυμο.
Περίπτωση Β. Απόγευμα. Ακούω ένα cd που μου έδωσε ένας συνάδελφος από κάποια συναυλία που έγινε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας προς τιμήν του Μπιθικώτση όταν ήταν ακόμα εν ζωή. Ο Μητροπάνος τραγουδάει το “Βρέχει στη φτωχογειτονιά” του Λειβαδίτη και του Θεοδωράκη και αντί για “είσαι μικρός και δεν χωράς τον αναστεναγμό μου” λέει και ξαναλέει “είσαι μικρός και δεν χωράς στον αναστεναγμό μου”. Δηλαδή σύμφωνα με την Μητροπάνιο ερμηνεία ο ντουνιάς (αυτός είναι το υποκείμενο της πρότασης) είναι μικρός και δεν χωράει στον αναστεναγμό που προφανώς πρέπει να είναι μεγέθους extra small ώστε μα μην χωράει το μικρό (small).
Γι’ αυτό σας λέω… Δεν μιλάω για καμιά ιδιαίτερη ευφυΐα. Για απλή λογική, για κοινό νου μιλάω…
Η συκοφαντία των απεργών
Δεν συνηθίζω να αναδημοσιεύω ολόκληρα κείμενα από εφημερίδες, ή άλλες πηγές, σ’ αυτό το blog αλλά το μονόστηλο του Γιώργου Κακουλίδη “Η συκοφαντία των απεργών” από τον σημερινό Ριζοσπάστη μου άρεσε τόσο πολύ που το αντιγράφω και -αν δεν το έχετε διαβάσει- αφιερώστε 1 λεπτό για την ανάγνωσή του. Υπέροχη η παρομοίωση των δελτίων ειδήσεων με λουτροπόλεις…
Η συκοφαντία των απεργών
- Ο απεργός είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος της δημοσιογραφίας.
- Όλον αυτόν τον καιρό οι κομπογιαννίτες δημοσιογράφοι βγάζουν το ψωμί τους εις βάρος των απεργών. Μπορεί ο απεργός να λιμοκτονεί αγκαλιά με την οικογένειά του, αλλά δεν του επιτρέπεται να κάνει κάτι γι’ αυτό. Αυτό που ενδιαφέρει τους δημοσιογράφους είναι η εικόνα «προς τα έξω», τι λένε για μας τα ξένα ΜΜΕ. Το άκρον άωτον του μικροαστισμού.
- Οι εξηγήσεις των δημοσιογράφων είναι περιττές μπροστά σε μια τόσο μεγάλη κοινωνική δυσφορία. Όλοι βλέπουν και όλοι γνωρίζουν πως οι κατέχοντες είναι ανένδοτοι όσον αφορά την απληστία τους. Όσοι συμπράττουν μαζί τους φυσικό είναι κάποτε να δώσουν λόγο.
- Η ψυχολογία των απεργών δοκιμάζεται άγρια από δημοσιογραφικές κλίκες που έχουν αναλάβει το ρόλο του εισαγγελέα. Δεν υπάρχει δελτίο ειδήσεων που να μην εμφανίσει δημοσιογράφο μουεζίνη με τα χέρια ψηλά να αναρωτιέται: “Μα δεν υπάρχει αστυνομία να μαζέψει τους απεργούς;”
- Από τη στιγμή που η ερμηνεία της καθημερινότητας ξέφυγε από τους στοχαστές και ξέπεσε στους κομπογιαννίτες δημοσιογράφους, όλα κυλούν με τις ορέξεις τους. Ό,τι τους χαλά την ψυχική ηρεμία αυτόματα γίνεται εθνικό πρόβλημα. Ένας λαός που έχει ανυψώσει τους μεγαλόσχημους δημοσιογράφους στο κέντρο της πνευματικής του ζωής πρέπει να ετοιμάζεται για τα χειρότερα.
- Ο απεργός ως κακό συναπάντημα είναι το θεατρικό έργο που γράφουν ταυτόχρονα οι βεντέτες της δημοσιογραφικής ψωροκώσταινας. Ο απεργός δεν έχει πρόσωπο ούτε όνομα. Πρόκειται για κάποιον του οποίου η θέληση για ζωή θα έπρεπε να αφαιρεθεί διά ευνουχισμού. Η αντίστασή του δέχεται όλο το ανάθεμα.
- Όσο η κοινωνική αφασία διευρύνεται τόσο οι δημοσιογράφοι κομπογιαννίτες βουλιάζουν στην παράνοια. Δε θ’ αργήσουν τα θεολογικά σχόλια να κάνουν την εμφάνισή τους για έναν μοναδικό σκοπό: τον εξορκισμό των απεργών.
- Ο κόσμος θα πρέπει ν’ αρχίσει να διασκεδάζει με τους κορυφαίους της τέταρτης εξουσίας. Ας αρχίσει να τους βλέπει σαν μια κωμική σειρά όπου ορισμένοι/ες πουδραρισμένοι/ες κύριοι και κυρίες τσιρίζουν κατακεραυνώνοντας και εκστομίζοντας βρισιές ενάντια στην εργατική τάξη που δεν εννοεί να βάλει μυαλό.
- Υπάρχουν δελτία ειδήσεων που νομίζεις πως είναι λουτροπόλεις. Ο παραμικρός θόρυβος τις αναστατώνει. Ο δε απεργός παίρνει στα μάτια της δημοσιογραφικής ομάδας τις διαστάσεις ενός κατά συρροήν καταστροφέα τον οποίο δεν μπορεί να σταματήσει κανείς.
- Και μόνο με την παρουσία του, ο απεργός γελοιοποιεί ό,τι αντιπροσωπεύουν οι μεγαλόσχημοι. Οι ψευδαπόστολοι του πολιτικού συστήματος που καταρρέει καλά θα κάνουν να εγκαταλείψουν τις κοινότοπες θεωρίες των αφεντικών τους. Όσο κι αν είναι καλοπληρωμένες oι θέσεις τους, καλά θα κάνουν έστω και την τελευταία στιγμή να διαβάζουν την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι.
- Απέναντι σε όσους κλαίνε για την εθνική χρεοκοπία, ο απεργός προτάσσει το θυμό. Η δημοσιογραφική βλακεία μπορεί ατάραχη να συνεχίζει τη ρητορεία της. Όσο το πεζοδρόμιο της προκαλεί αποστροφή, είμαστε σε καλό δρόμο.
Γιώργος Κακουλίδης, Ριζοσπάστης, 4/7/2010
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com 
