Πρωτοποριακές τεχνικές καλλιέργειας
Θα ‘χετε ακούσει φαντάζομαι πως η μουσική βοηθάει στην ανάπτυξη των φυτών. Εγώ να σας πω την αλήθεια αντιμετώπιζα με σκεπτικισμό τέτοιες ειδήσεις αλλά αυτό που είδα με τα μάτια μου με έκανε να αν αναθεωρήσω τις απόψεις μου. Επίσης παραδέχομαι πως δεν ήξερα πως η έρευνα και η τεχνολογική πρόοδος στον αγροτικό τομέα είχε φτάσει σε τέτοια ψηλά επίπεδα στην Ελλάδα (κοντά στην περιοχή που δουλεύω μάλιστα, βλέπω -χρόνια τώρα- ένα κτίριο που φέρει την ταμπέλα “εθνικό ίδρυμα αγροτικής έρευνας” το οποίο μοιάζει κλειστό και εγκαταλειμμένο).
Το βίντεο δεν είναι πολύ καθαρό αλλά αν προσέξετε δεξιά την εικόνα θα δείτε το μεγάφωνο που έχει αναρτήσει σε ένα στύλο ο συγκεκριμένος αγρότης στο χωράφι του και το οποίο -σύμφωνα με τα όσα ρώτησα και έμαθα- κάθε μέρα και για κάποιες ώρες παίζει δημοτικά τραγούδια. Φαντάζομαι πως η τεχνική της μουσικοθεραπείας στα φυτά έχει προκύψει μετά από κοπιαστικές μελέτες (δεν πήγαν χαμένες δηλαδή οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις). Έτσι είναι κατάλληλα προσαρμοσμένη στις τοπικές συνθήκες. Αφού πρόκειται για Ελληνικά φυτά δηλαδή δεν θα μπορούσαν να ανταποκριθούν σε άλλη μουσική. Υποθέτω μάλιστα πως ίσως να είχε και αντίθετα αποτελέσματα, να τους έκανε κακό, η Jazz, ή η κλασσική μουσική.
Στην συγκεκριμένη περιοχή δεν υπάρχουν σπίτια παρά ένα μόνο, αρκετά μακριά, το οποίο μάλιστα δεν κατοικείται όλο το χρόνο. Έτσι λοιπόν απαντήθηκε η απορία μου για το μήπως είναι λίγο ενοχλητική αυτή η μέθοδος καλλιέργειας αλλά παραμένουν άλλες όπως: Τι γίνεται με τα φυτά του γείτονα; Κάνεις δηλαδή όλη την υποδομή εσύ και επωφελούνται και όσοι έχουν χωράφια κοντά σε σένα; Ενδείκνυται αυτό το είδος μουσικής για όλα τα φυτά; Μήπως ας πούμε το βαμβάκι ανταποκρίνεται καλύτερα στα λαϊκά κι όχι στα δημοτικά;
Χαζές απορίες μάλλον γιατί το μείζων είναι πως ο κύβος ερρίφθη. Η αγροτική παραγωγή -η ατμομηχανή της χώρας- περνάει στην επόμενη χιλιετία…
Ένας ωραίος (και τυχαίος) αποχαιρετισμός
Ο παππούς πέθανε πλήρης ημερών. Υπερπλήρης για την ακρίβεια αφού είχε “πατήσει” τα 95. Κι όλα αυτά τα χρόνια τα έζησε όρθιος χωρίς σοβαρά προβλήματα υγείας. Η κηδεία σε τέτοιες περιπτώσεις μοιάζει λίγο με γιορτή. Γιορτή της ζωής και των πεπραγμένων του μακαρίτη. Σίγουρα στεναχωριέσαι που χάνεις τον δικό σου άνθρωπο αλλά απ’ την άλλη λες πόσο να ζήσει πια; Το κλίμα ήταν λοιπόν εξ αρχής “ανάλαφρο” θα έλεγα, ή τέλος πάντων όχι ιδιαίτερα βαρύ.
Στο νεκροταφείο την ώρα που κατέβαζαν με τα σχοινιά το φέρετρο στον τάφο επικρατούσε… νεκρική (χα, χα) σιγή. Εκείνη την στιγμή λοιπόν το κινητό ενός από αυτούς που κράταγαν τα σχοινιά άρχισε να χτυπάει εκκωφαντικά παιανίζοντας τον ύμνο του Ολυμπιακού! Και βέβαια εκείνη την στιγμή τι μπορούσε να κάνει ο χριστιανός; Πώς να το κλείσει; Ο παππούς λοιπόν διέσχισε την Αχερουσία με “μουσικό χαλί” τον ύμνο του Ολυμπιακού (ολόκληρο) και με ένα αυθόρμητο γέλιο από τους παρευρισκόμενους. Και νομίζω πως όλοι γέλασαν με την καρδιά τους. Κανένας δεν έκανε προσπάθεια να το κρύψει.
Μετά την ολοκλήρωση της τελετής σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να υπάρχει καλύτερος τρόπος για να πεις αντίο σε κάποιον που έζησε την ζωή και μάλιστα όπως την ήθελε. Με ένα γέλιο. Με αυτό δηλαδή που χαρακτηρίζει και διαφοροποιεί το είδος μας. Με ένα γέλιο ανθρώπινο κι ειλικρινές.
Υ.Γ. Ο παππούς δεν είχε καμιά σχέση με το ποδόσφαιρο οπότε είτε του Ολυμπιακού είτε του Παναθηναϊκού να ήταν ο ύμνος δεν νομίζω να έκανε -γι’ αυτόν- διαφορά. Και να πω την αλήθεια σ’ αυτή την αλά Monty Pythons σκηνή με την βάρκα να διασχίζει την λίμνη ταιριάζει (σκηνοθετικά) καλύτερα ο ύμνος του Ολυμπιακού.
Group Therapy
Στους ήδη δύσκολους καιρούς ήρθε να προστεθεί και η είδηση της διάσπασης του Συνασπισμού (με την αποχώρηση των τεσσάρων) για να επιβαρύνει την ήδη επιβαρυμένη ψυχική μας υγεία. Μετά το μαύρο αυτό μαντάτο λαμβάνω από παντού μηνύματα απόγνωσης, πανικού, απελπισίας και σας διαβεβαιώνω πως τα ίδια αισθάνομαι και εγώ. Γι’ αυτό το βαρόμετρο διοργανώνει group therapy με τίτλο “Η Ζωή δεν λέει κάτι δίχως τον Χατζησωκράτη” (παίζουν βέβαια και τα: “Η Ζωή δεν έχει αλάτι δίχως τον Χατζησωκράτη” και “Η Ζωή δεν έχει μέλι χωρίς τον Φώτη τον Κουβέλη” – ακόμα το ψάχνω, προτείνετε και εσείς) και με την συμμετοχή κορυφαίων της ψυχολογίας (βρίσκομαι σε διαπραγματεύσεις με τον Yalom, αν και ζητάει την Άρτα και τα Γιάννενα). Όσοι μετά την διάσπαση αισθάνεσθε ναυάγια της ζωής, όπως εγώ, δηλώστε συμμετοχή. Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Κουράγιο αδέρφια. Θα το περάσουμε μαζί…
Βλάκες
Οι φωστήρες της ελέυθερης αγοράς, οι νεοφιλελεύθεροι με το περισπούδαστο και απαξιωτικό για του “αδαής στα οικονομικά” ύφος, χρόνια ολόκληρα υποστήριζαν πως για την αύξηση του πληθωρισμού υπεύθυνες είναι οι αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Τώρα που οι μισθοί και οι συντάξεις, όχι απλά έχουν παγώσει αλλά μειώνονται, ο πληθωρισμός έφτασε στο 5,4%! Το πρόβλημα με όλους αυτούς λοιπόν δεν είναι ότι λένε ψέματα. Αυτό σίγουρα συμβαίνει. Εξίσου σοβαρή πιθανότητα όμως έχει και το να είναι απλά βλάκες. Αυτοί εξάλλου έφεραν την οικονομία εδώ που την έφεραν: Μάνος, Ανδριανόπουλος, Αλογοσκούφης και Σια.
Και βέβαια μη ξεχάσω να αναφέρω το δράμα που περνάω από χθες…
Τατουάζ
Το πιο ωραίο το είχα δει πέρυσι στην παραλία. Μπρατσαράς ηλιοκαμένος, με ξυρισμένο κεφάλι και Ray-Ban Αviator καθρέφτες, χαμηλά στην κοιλιά, λίγο πιο πάνω από το κολλητό μαγιό που τόνιζε εμφατικά το μέγεθος των αναπαραγωγικών οργάνων, είχε γραμμένο με γοτθικούς χαρακτήρες “JUSTICE FOR ALL” . Έσπασα το κεφάλι μου να καταλάβω τι ήθελε να πει ο ποιητής και είχα σκοπό να τον ρωτήσω, αλλά κάποια στιγμή τον έχασα και έμεινα με την απορία. Γιατί κάποιος υποβάλει τον εαυτό του σε μια επώδυνη (μάλλον) διαδικασία για να γράψει στην βουβωνική του χώρα ένα ανεξίτηλο “JUSTICE FOR ALL”;
Γιατί κάνουν τατουάζ οι άνθρωποι; Γιατί ένας στους δύο βολτάρει πλέον στην παραλία με κάποια μόνιμη στάμπα; Είναι μόδα; Πρόκειται για μιμητισμό, ματαιοδοξία; Έχει να κάνει με την τάση του ανθρώπου να ξεχωρίζει; Ακουμπά άλλες εσωτερικές χορδές που αφορούν την μνήμη, την δεισιδαιμονία, την πρόληψη;
Σαφώς και τα “κύματα της μόδας” άγουν και φέρνουν τους δυστυχείς καταναλωτές, σαφώς και η ματαιοδοξία θερίζει σε εποχές ύφεσης (οικονομικής και πνευματικής). Όλα αυτά σωστά είναι αλλά η προσέγγιση του διαχρονικού αυτού φαινομένου (ανεξαρτήτως της συγκυρίας) από την πλευρά της εξελικτικής βιολογίας είναι η πιο σωστή: η επίδειξη του σώματος και ο στολισμός του βοηθάει (ή τελοσπάντων, νομίζουν οι άνθρωποι ότι βοηθάει) στο κάλεσμα των ερωτικών συντρόφων. Το τατουάζ αποσκοπεί στην αναπαραγωγή δηλαδή. Πρόκειται ακριβώς για το ίδιο φαινόμενο που παρατηρείται στις πρωτόγονες κοινωνίες, στις απομονωμένες φυλές. Βέβαια η διαπίστωση αυτή έρχεται σαν βρόχος να κλείσει γύρω από την πραγματικότητα: μετά από εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης ο άνθρωπος συνεχίζει να ακολουθεί πρωτόγονες πρακτικές;
Καταρχάς στην εξελικτική διαδικασία ο χρόνος δεν οριοθετείτε από την ανθρώπινη οπτική. Τα εκατομμύρια χρόνια μπορεί να είναι απλά μια “στιγμή” και ίσως πρέπει να περάσουν πολλές τέτοιες “στιγμές” για να ολοκληρωθεί μια αλλαγή. Έπειτα ποιος ξέρει αν θα επέλθει και γιατί αναγκαστικά πρέπει να επέλθει αυτή η αλλαγή. Αν η διαδικασία αυτή βοηθάει στην επιβίωση και την αναπαραγωγή είναι βέβαιο πως η εξέλιξη θα την διατηρήσει. Η ιδεαλιστική θεώρηση της ανθρώπινης ύπαρξης είναι ξεπερασμένη. Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε το “ιδεατό” αλλά ένα σύνολο από χημικούς παράγοντες.
Επίσης νομίζω δεν έχει αξία να ερμηνεύσουμε το τατουάζ με αισθητικούς όρους (αν είναι ωραίο ή όχι δηλαδή). Κάποια τατουάζ μπορεί να είναι ωραία, κάποια όχι, αλλά δεν είναι εκεί το ζητούμενο… Το μόνο ασφαλές συμπέρασμα είναι πως το τατουάζ είναι σαφώς μέτρο της ανθρώπινης ανασφάλειας. Όσο μεγαλύτερο το μέγεθός της, τόσο μεγαλύτερη και η επιφάνεια του δέρματος που καλύπτει. Εξίσου ασφαλές ίσως είναι και το συμπέρασμα πως σε κοινωνίες που ανθεί το τατουάζ η παιδεία φυτοζωεί. Ένας συγκροτημένος άνθρωπος μάλλον δεν χρειάζεται να στιγματίζεται για να βγάλει γκόμενα. Μάλλον…
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com 
