Οι Μεγάλοι
Κομμούνια τρέμετε! Ποιος Μακάρθι, ποιος Μανιαδάκης και ποιος Θεοφιλογιαννάκος; Η αγία τετράς του αντικομμουνισμού είναι εδώ, ενωμένη, δυνατή: Θεόδωρος Πάγκαλος, Πάσχος Μανδραβέλης, Μπάμπης Παπαδημητίου και Γιώργος Καρατζαφέρης. Θυμάστε το κλασσικό πόστερ με τον Μαρξ, τον Έγκελς, τον Λένιν και τον Στάλιν; Η σύγχρονη εκδοχή του θέλει απέναντί τους το αντίπαλο δέος!
Δεν πα να ‘χουν γράψει τα άντερά τους ο Μαρξ, ο Λένιν και οι λοιποί. Αυτοί κατάφεραν να συμπυκνώσουν όλη τη… θεωρητική τους επεξεργασία σε μια φράση: ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΚΚΕ. Σαφώς και υπάρχουν πολλοί συνεπείς αντικομμουνιστές (ζωή να ‘χουν), αλλά το διευθυντήριο του αντικομμουνισμού το απαρτίζουν δικαιωματικά οι παραπάνω.
Οι “δημοσιογράφοι” της παρέας ο Μανδραβέλης και ο Παπαδημητρίου αποτελούν την αφρόκρεμα των καθεστωτικών παπαγαλακίων. Μόνη τους και σταθερή καραμέλα η τάξις, η ηθική και η “εικόνα της χώρας”. Τι κι αν τα καθεστώτα και οι απατεώνες που με συνέπεια γλείφουν τόσα χρόνια έχουν οδηγήσει την χώρα στην οικονομική καταστροφή; Γι αυτούς εχθρό αποτελεί ο εργάτης, ο συνδικαλιστής που υπερασπίζεται το ψωμί του. Αυτός είναι ο κακός της υπόθεσης και δι’ αυτού βεβαίως το ΚΚΕ. “Χρέος τους ο αντικομμουνισμός” όπως οι ίδιοι τονίζουν σε κάθε ευκαιρία.
Για παράδειγμα ο Μανδραβέλης πριν μερικές μέρες όταν η κυβέρνηση παρέδιδε τα κλειδιά της χώρας στο ΔΝΤ, θυμήθηκε τους κατοίκους των νησιών, και τους τουρίστες που ταλαιπωρούνται εξαιτίας της κινητοποίησης του ΠΑΜΕ ενάντια στην άρση του Καμποτάζ!!! Μιλάμε για εμπάθεια που ξεπερνά τα όρια της γραφικότητας και εκθέτει πρωτίστως τον ίδιο. Τα ίδια ισχύουν και για το άλλο μπουμπούκι του ΣΚΑΪ τον Μπάμπη Παπαδημητρίου ο οποίος αποτελεί την his master voice του εργοδότη του. Η άποψη του κου Αλαφούζου για τα δικαιώματα των εργαζομένων στις επιχειρήσεις του είναι γνωστή και εκφράζεται δημοσίως δια του φερεφώνου του. Κατά τον κο Μπάμπη λοιπόν το “άνοιγμα ρουθουνιού” σ’ αυτό τον τόπο αποτελεί αντικαθεστωτική ενέργεια. Βλέπετε όλες οι κατακτήσεις των εργαζομένων (αυτά που σήμερα η κυβέρνηση των “σοσιαλιστών” ετοιμάζεται να θυσιάσει για να εξευμενίσει το ΔΝΤ) οφείλονται στην φιλανθρωπία και την απλοχεριά των εργοδοτών κι όχι στους αγώνες του εργατικού κινήματος.
Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο θεωρώ πως ο Πάγκαλος (ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος του 21ου αιώνα) και ο Καρατζαφέρης (η mainstream εκδοχή του Πλεύρη), είναι λιγότερο συνεπείς και αποτελούν την παλιομοδίτικη και γραφική εκδοχή του αντικομμουνισμού σε αντίθεση με την σύγχρονη και ραφιναρισμένη εκδοχή των καλαμαράδων. Αντλούν τα στερεότυπά τους από τον εμφύλιο, την Σοβιετική Ένωση, τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Έχουν μόνιμο και διαρκές βήμα στα ΜΜΕ όπου και διασπείρουν την Μακαρθικού τύπου προπαγάνδα και δεν πτοούνται από τις συνεχείς κωλοτούμπες κι από το ότι έχουν εκτεθεί (κοινώς γίνει ρόμπα) πολλάκις.
Ο Πάσχος γράφει στο άρθρο που ανέφερα πριν το οποίο τιτλοφορείται “Ως εδώ!” (προσέξτε αγανάκτηση ο άνθρωπος!): “Το πρόβλημα με το ΚΚΕ είναι ότι βαφτίζει οποιονδήποτε τολμήσει να αρθρώσει μια κάπως διαφορετική άποψη “αντικομμουνιστή” (στην καλύτερη περίπτωση), “υπηρέτη του κεφαλαίου” (στην ήπια) και “πράκτορα” (στη χειρότερη).”
…για να καταθέσει αμέσως μετά (στο ίδιο κείμενο!) την… “κάπως διαφορετική άποψη” που δεν θα ‘πρεπε να τον βαφτίζει αντικομουνιστή:
“Αυτό που το ΚΚΕ ονομάζει “αντικομμουνισμό” δεν είναι μόνο εθνική ανάγκη. Είναι κοινωνικό καθήκον. Είναι αντίσταση στον φασισμό με κόκκινη λεοντή.“
Ελλάδα 2010 μ.χ.
Το task ήταν απλό. Να πάρω μια βεβαίωση από τον ΟΑΕΕ ότι δεν έχω άλλο προστατευόμενο μέλος ασφαλισμένο εκεί. Εύκολο; Ξεκινάμε…
Μέρα 1η
Συναλλαγή νο 1: Πάω στο παράρτημα του ΟΑΕΕ στην Ν. Ιωνία στο γραφείο αριθμός 1 (πρωτόκολλο). Ουρά. Περιμένω. Έρχεται η σειρά μου.
- “Μπορώ να έχω μια βεβαίωση κλπ κλπ;”
- “Μάλιστα” απαντάει ο υπάλληλος. Χαρά εγώ. Σκέφτομαι “λες να ξεμπερδέψω τόσο γρήγορα;“. Σύντομα προσγειώνομαι στην πραγματικότητα.
- “Δυστυχώς, το βιβλιάριο ασθενείας είναι παλιό. Γράφει ακόμα ΤΕΒΕ. Πρέπει να αλλαχθεί για να μπορέσω να σας δώσω την βεβαίωση.”
- “Μπορεί να γίνει τώρα αυτό για να μην ξανάρχομαι;”
- “Βεβαίως, απευθυνθείτε στο γραφείο 6.”
Συναλλαγή νο 2: Βρίσκομαι στο γραφείο 6. Ουρά (μικρή). Περιμένω.
- “Θέλω να αλλάξω το βιβλιάριο γιατί πήγα στο πρωτόκολλο κλπ κλπ.”
- “Ορίστε τα δικαιολογητικά που χρειάζονται (μου δίνει μια φωτοτυπία): βιβλιάριο ασθενείας και συνταγολόγιο, μηχανογραφημένο σημείωμα θεώρησης, φωτοτυπία ταυτότητας, δύο φωτογραφίες, ΑΜΚΑ.”
- “Μα ο συνάδελφός σας μου είπε ότι μπορεί να γίνει τώρα η διαδικασία. Και καλά όλα τα άλλα που μπορεί να τα είχα μαζί (που δεν τά ‘χα), τις δύο φωτογραφίες που θα τις έβρισκα; Μήπως να τις τράβαγα με το κινητό και να τις τυπώναμε σε κανέναν απ’ τους εκτυτωτές σας; Είμαι και αξύριστος…”
- “Λυπάμαι κύριε. Ο Επόμενος.”
Μέρα 2η
Συναλλαγή νο 3: Με όλα τα απαραίτητα ανά χείρας έξω από το γραφείο 6. Ουρά τεράστια. Περιμένω τουλάχιστον μιάμιση ώρα. Η ίδια υπάλληλος. Με ταχύτητα συμπληρώνει το καινούργιο βιβλιάριο και μου το δίνει.
- “Συγνώμη να σας ρωτήσω κάτι; Το συνταγολόγιο που είναι κι αυτό παλιό, του ΤΕΒΕ, δεν σας πειράζει και σας πείραζε το βιβλιάριο ασθενείας;”
- “Δεν μπορώ να σας απαντήσω κύριε. Κι εμείς οδηγίες εκτελούμε.” (σ.σ. Παράλογο;) “Πηγαίνετε έξω στους πίνακες να συμπληρώσετε τους κωδικούς των γιατρών και ελάτε πάλι εδώ.”
- “Θα περιμένω πάλι στην ουρά;”
- “Όχι, ελάτε κατευθείαν εδώ και προσέξτε να μην αφήσετε κανέναν κωδικό ασυμπλήρωτο.”
- “Δηλαδή υπάρχει περίπτωση να χρειαστώ γυναικολόγο;”
- Γέλια
Σε κάτι ατέλειωτα μηχανογραφημένα σεντόνια, με ουρολόγους, γαστρεντερολόγους, γυναικολόγους και λοιπούς “λόγους” προσπαθώ να βγάλω άκρη. Τι άκρη δηλαδή… Στην τύχη συμπληρώνω κωδικούς λες και είναι ποτέ δυνατόν να έχω κάποιον λόγο να επιλέξω τον έναν γιατρό κι όχι τον άλλο. Μ’ αρέσει που το κράτος μου δίνει κι επιλογές… Διαισθητικά αποφεύγω τις γυναίκες που διατηρούν και το όνομα του συζύγου και τα επίθετα σε “έας” (π.χ. Μπαρουτέας). Ξαναγυρνάω στην υπάλληλο.
Συναλλαγή νο 4: Περνάει τους κωδικούς στο κομπιούτερ και υπογράφει. “Επιτέλους” σκέφτομαι. Εις μάτην…
- “Πηγαίνετε στο γραφείο 2 για θεώρηση.”
Συναλλαγή νο 5: Στο γραφείο 2 η ουρά είναι της τάξης των 20 λεπτών. Μικρή για τα δεδομένα. Η υπάλληλος κοιτάζει συνοφρυωμένη την οθόνη.
- “Δεν μπορεί να θεωρηθεί το βιβλιάριο γιατί χρωστάτε το τελευταίο δίμηνο (το πρώτο του 2010).”
- “Μα πρέπει να σας έχω πληρώσει μέχρι σήμερα ίσα με 100 δίμηνα, δεν μπορείτε να μου θεωρήσετε το βιβλιάριο επειδή χρωστάω το τελευταίο;”
- “Δυστυχώς…” Το “δυστυχώς” το είπε με τον ίδιο τρόπο όπως η προηγούμενη πράγμα που με έβαλε σε υποψίες πως γίνονται σεμινάρια εκφοράς “δυστυχώς” στον ΟΑΕΕ.
Μέρα 3η
Συναλλαγή νο 6: Αφού έχω πληρώσει μέσω internet το προηγούμενο βράδυ (όπως κάνω πάντα) και με την εντολή πληρωμής τυπωμένη, ξανά στο γραφείο 2.
- “Δυστυχώς δεν φαίνεται να έχει εξοφληθεί το ποσό (σ.σ. 614,38 €). Συνήθως χρειάζονται 1-2 μέρες για να περαστούν οι συναλλαγές.”
- “Φαντάζομαι εννοείτε τις πληρωμές που γίνονται μέσω ΕΛΤΑ. Απ’ την στιγμή που η συναλλαγή γίνεται ηλεκτρονικά ποιος ο λόγος να καθυστερεί;”
- “Μερικές φορές οι τράπεζες αργούν…”
- “Η εκτυπωμένη εντολή πληρωμής δεν σας λέει τίποτα;”
- “Όχι γιατί αυτά δεν είναι επίσημα έγγραφα και μπορεί να πλαστογραφηθούν.”
- “Αν έφερνα γνωμάτευση από επιτροπή εμπειρογνωμόνων ειδικών στις ηλεκτρονικές απάτες;”
- “…”
- “Κατάλαβα…”
Μέρα 4η
Συναλλαγή νο 7: Μετά από 3 μέρες πάλι στο γραφείο 2. Χρόνος αναμονής τρία τέταρτα. Τα χρήματα πλέον προφανώς φαίνονται στο σύστημα και το βιβλιάριο θεωρείται κανονικά.
Συναλλαγή νο 8: Στο πρωτόκολλο με το καινούργιο βιβλιάριο και το ηθικό στα ύψη. Η υπάλληλος μου δίνει μια αίτηση να συμπληρώσω. Την συμπληρώνω και της την επιστρέφω. Κάτι γράφει σε ένα τεράστιο βιβλίο, μου την ξαναδίνει και με παραπέμπει πάλι στο γραφείο 2, “στα κομπιούτερ“(!) για έλεγχο.
- “Μα αφού και εσείς έχετε εδώ κομπιούτερ γιατί πρέπει να πάω στο γραφείο 2 και από πόσους ελέγχους θα χρειαστεί να περάσω πια;”
- “Τα δικά μας κομπιούτερ δεν είναι on-line.”
- “Α, απλά ντεκόρ είναι. Ok, καθόλου κακό.”
Συναλλαγή νο 9: Στο οικείο -πλέον- γραφείο 2 μετά από αναμονή ενός τετάρτου η υπάλληλος κάτι ελέγχει στην οθόνη του υπολογιστή, μονογραφεί την αίτηση και τυπώνει σε μηχανογραφικό χαρτί ένα ξεθωριασμένο screenshot από DOS(!) που θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια για να διαβαστεί. Συρράπτει και τα δύο μαζί και μου τα παραδίδει.
Συναλλαγή νο 10: Πίσω στο πρωτόκολλο η υπάλληλος συμπληρώνει με καρμπόν(!) την βεβαίωση και με στέλνει στον προϊστάμενο, στο γραφείο 9, για υπογραφή με την ρητή εντολή να επιστρέψω σ’ αυτή.
Συναλλαγή νο 11: Στο γραφείο του προϊστάμενου δεν έχει ουρά και μου υπογράφει το χαρτί μιλώντας στο τηλέφωνο χωρίς καν να μου ρίξει ένα βλέμμα.
Συναλλαγή Νο 12: Η κυρία στο πρωτόκολλο διαπιστώνει πως όντως ο προϊστάμενος υπέγραψε και συμπληρώνει κάτι στο μεγάλο της βιβλίο. Η βεβαίωση βρίσκεται πλέον στα χέρια μου…
Μετά από 30 χρόνια ΠΑΣΟΚικού και ΝεοΔημοκρατικού εκσυγχρονισμού χρειάστηκαν 4 μέρες, δεν ξέρω και εγώ πόσες χαμένες ώρες εργασίας, 12 συναλλαγές, και διψήφιος αριθμός υπογραφών και σφραγίδων για αυτό χειρόγραφο έγγραφο.
Κάποιος με φωνές και τσαμπουκάδες ίσως έκανε την δουλειά του πολύ πιο γρήγορα. Εγώ αντιμετώπισα στωικά, με διάθεση παρατήρησης και χιούμορ την όλη ταλαιπωρία. Σκεφτόμουν πως αν μπορούμε να περισώσουμε κάτι σ’ αυτό τον τόπο αυτή είναι η αξιοπρέπεια. Δεν θα την χάσουμε κι αυτή όσο κι αν θέλουν κάποιοι…
Η Μαρινέλλα έκλασε
Εκατόν πενήντα χρονών η Μαρινέλλα θέλει και μιούζικαλ. Αν σκεφτείς πως σ’ αυτόν τον τόπο θεωρούνται καλλιτεχνικές οντότητες η Μαρινέλλα κι ο Φασουλής, σε πιάνει κατάθλιψη… Ποιοι;
Απ’ την μια μεριά η Μαρινέλλα του “Λίγο Κρασί, Λίγο Θα-λασ-σά και τ’ Αγόρι μου” και του “Να Παίζει το Τρανζίστορ τ’ Αμερικάνικα“, η υπέργηρη μοιρολογίστρα του Δαλιανίδη που από το πολύ τράβηγμα φέρνει πλέον στον Φλωρινιώτη, η τραγουδίστρια που σ’ ολόκληρη την καριέρα της δύο καλά τραγούδια έχει πει όλα κι όλα σε πρώτη εκτέλεση (τον “Πυρετό” και το “Για Κοίτα με στα Μάτια” του Άκη Πάνου), η γυναίκα που, αφού παράτησε τον γίγαντα Καζαντζίδη στο πλευρό του οποίου αναδείχθηκε και υπήρξε καλλιτεχνικά, παντρεύτηκε τον άνθρωπο που κατά την γνώμη μου αντιπροσωπεύει το απόλυτο κακό στο Ελληνικό τραγούδι, τον Βοσκόπουλο…
κι απ’ την άλλη…
ο Cecil DeMille της βλαχομπουρζουαζίας, ο διαχρονικός γλείφτης του ΠΑΣΟΚ, η “καμαριέρα του Μεγάρου” (για να θυμηθώ και τον Πανούση), o λακές του Λαμπράκη (RIP) Ψυχάρη.
Με το συμπάθιο, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω musical (μπλιαχ), θα προτιμούσα αυτό: http://www.ellthea.gr/index.php?module=event&id=132&lang=en
Μια φορά κι έναν καιρό
Εσύ φταις αγαπητέ φίλε. Εσύ φταις για το φαλιμέντο, εσύ για το ΔΝΤ και τα μύρια όσα θα φορτωθεί η καμπούρα σου. Μην απορείς καθόλου.
Εσύ δεν ψήφιζες πανηγυρικά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ;
Εσύ δεν τους σταύρωνες και δεν τους ξανασταύρωνες για μια θέση στο δημόσιο;
Εσύ δεν λάδωνες και δεν ξαναλάδωνες για να κάνεις την δουλειά σου, να νομιμοποιήσεις την αυθαιρεσία σου;
Εσύ δεν σιωπούσες και δεν κατάπινες σκάνδαλα, διαφθορά γιατί είχες την φωλιά σου λερωμένη;
Εσύ δεν είσαι που ούτε καταδέχτηκες να ρίξεις μια ματιά στην συνθήκη του Μάαστριχτ που εν’ πολλοίς καθορίζει το μέλλον σου γιατί ίσως είχες άλλα πιο… σημαντικά πράγματα να κάνεις;
Εσένα δεν κοίμιζαν δεκαετίες ολόκληρες με εθνικισμούς, εθνικά οράματα, αλυτρωτισμούς και μισαλλοδοξία;
Εσύ δεν ήσουν κοινωνός του “άρτου” και των θεαμάτων;
Την δικιά σου ματαιοδοξία δεν έτρεφαν με ολυμπιακούς αγώνες, ποδοσφαιρικά κύπελλα και lifestye;
Εσένα δεν χειραγωγούσαν με εθνικές απειλές και καταστροφές;
Εσύ δεν τους έβλεπας να καταστρέφουν μεθοδικά κάθε παραγωγική δραστηριότητα και να μετατρέπουν την Ελλάδα σε μια χώρα υπηρεσιών χαμηλού επιπέδου;
Εσύ δεν είσαι που την Μαδρίτη, την Λισσαβώνα, το Σένγκεν τα ξέρεις μόνο ως τουριστικούς προορισμούς;
Εσένα και τα παιδιά σου δεν στοιβάζουν σε σχολεία και νοσοκομεία της συμφοράς;
Εσύ δεν την βγάζεις με 700€ το μήνα;
Εσύ δεν ανέχεσαι μια χούφτα οικογένειες να θησαυρίζουν απ’ τον ιδρώτα σου;
Εσύ δεν τους παρακολουθείς τόσα χρόνια να μεταφέρουν τα λεφτά -τα δικά σου τα λεφτά, που ίσως κιόλας χρεώθηκες για να τους τα ακουμπήσεις- στα νησιά Κέιμαν, το Λιχνενστάιν, την Ελβετία;
Σε σένα δεν λένε “δεν υπάρχει σάλιο” και σε καλούν να ξανα-μανα-δανειστείς για να εξασφαλίσεις τα δικά τους κέρδη;
Όταν οι ρυθμοί ανάπτυξης “κάλπαζαν” στην χώρα, είδες εσύ καμιά αλλαγή στην αγοραστική σου δύναμη, στο βιοτικό σου επίπεδο;
Δεν νομίζεις πως είναι καιρός να αλλάξεις στάση; Δεν βλέπεις πως η αδράνεια, η σιωπή, η συνενοχή σε έχει οδηγήσει εδώ; Το δημόσιο χρέος είναι η σύγχρονη σκλαβιά. Έννοιες όπως εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία χάνουν το νόημα τους υπό καθεστώς οικονομικής εξάρτησης.
Συνειδητοποιείς πως σχεδόν διακόσια χρόνια μετά την απελευθέρωση συνεχίζουμε να είμαστε ραγιάδες και θα ‘ναι και τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας; Ως πότε θα πληρώνει ο λαός τα σπασμένα; Ως πότε θα μας ξεζουμίζουν ρε και δεν θα αντιδράμε;
“Μια φορά κι έναν καιρό στον τόπο τούτο το μικρό
ζούσαν κάτι φουκαράδες, οι ραγιάδες,
Κοτσαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες
κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα…
Τη δεκάτη ο τσιφλικάς, δως του κόψιμο ο πασάς
κι υπαγόρευε το ράσο, “σφάξε με αγάμ’ ν’ αγιάσω”.
Κοτσαμπάσηδες πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες
Κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα…
Έτσι τρεις από κοινού πίναν το αίμα του λαού
αφού τότε τσιφλικάδες ήσανε οι μπουρζουάδες.
Κοτσαμπάσηδες πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες
Κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα…”
Παλιά μου τέχνη
Το ΠΑΣΟΚ το ξέρει καλά το κόλπο. Το ‘χει κάνει τέχνη. Όταν η χώρα βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, η φτώχεια κι η ανεργία θερίζουν κι ο λαός ξεζουμίζεται από τα μακράν πιο αντιλαϊκά μέτρα που έχει υποστεί ποτέ, ανακαλύπτει τους “τρομοκράτες”.
Για την ακρίβεια τους βγάζει από το ψυγείο γιατί εκεί τους διατηρούσε μέχρι να έρθει η κατάλληλη συγκυρία. Και δεν διστάζει να σκοτώσει έναν άνθρωπο (Λάμπρο Φούντα) αν το απαιτεί η “απόψυξη”. Αναλογιστείτε πως ο Μαζιώτης παρακολουθείται εδώ και 15 χρόνια συνέχεια και παρόλα αυτά διεύθυνε αποτελεσματικότατα τον Επαναστατικό Αγώνα!
Και φυσικά τα ΜΜΕ συμμετέχουν πρόθυμα σ’ όλον αυτό τον καταιγισμό ασφαλίτικης προπαγάνδας διαγωνιζόμενα στην υπερβολή, στην διαστρέβλωση, στο ψέμα (το ζήσαμε και στο πρόσφατο παρελθόν). Χωρίς κανένα ενδοιασμό αναπαράγουν “πληροφορίες” που διοχετεύει μεθοδευμένα η αστυνομία παρόλο που η όλη υπόθεση μοιάζει διάτρητη. Φανταστείτε πως ξέρανε που και πότε πήγαιναν οι συλληφθέντες για εξάσκηση στην σκοποβολή (τους παρακολουθούσαν) αλλά δεν ξέρουν που έχουν κρυμμένα τα όπλα! Δηλαδή έφευγε ο άλλος με το Καλάσνικοφ από το πεδίο βολής και τι το ‘κανε το όπλο; Το ‘τρωγε; Μυστήρια πράματα.
Έχω φίλους αναρχικούς και αντιεξουσιαστές. Μπορεί να πιστεύω πως μόνο η μαζική και οργανωμένη δράση μπορεί να έχει αποτέλεσμα και ότι η πάλη αυτού του είδους δεν αποτελεί παρά βούτυρο στο ψωμί της αντίδρασης, αλλά καταλαβαίνω απόλυτα τον άνθρωπο που ασφυκτιά μέσα σε ένα άθλιο σύστημα ανισότητας κι εκμετάλλευσης, που βουλιάζει καθημερινά στο βόθρο της ξευτίλας όπου αφοδεύουν καθημερινά πολιτικοί, παπάδες, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, φασίστες, μάνατζερ και μοντέλα…
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com 
