Περί τίτλων
Θα ‘χετε ακούσει φαντάζομαι διάφορα σλόγκαν της κακιάς ώρας του στυλ “η ζωή είναι γυναίκα”, “η ελλάδα είναι γυναίκα”, “ο διάβολος είναι γυναίκα”, “η ποίηση είναι γυναίκα” που έχουν υιοθετηθεί από τραγούδια, άρθρα, θεατρικά κλπ κλπ. Σήμερα βρέθηκα μπροστά σε βιβλίο (το είχαν μάλιστα και στα highlights στο βιβλιοπωλείο) με τον… ευφάνταστο και πρωτότυπο τίτλο “Η δικαιοσύνη είναι γυναίκα”. Και ρωτάω εσένα αγαπητέ επισκέπτη, θα διάβαζες ποτέ βιβλίο με τίτλο “Η δικαιοσύνη είναι γυναίκα”;
Δυσκολεύεσαι μήπως να βρεις τίτλο για το πόνημα σου; Χίλιες φορές άστο άτιτλο καλύτερα ρε αδερφέ παρά να του κοτσάρεις ότι βλακεία σου κατέβει. Έχουν αναρωτηθεί άραγε όλοι αυτοί που αρέσκονται σε τέτοιους τίτλους πως κι η μαλακία γυναίκα είναι;
Και μη χειρότερα…














όνομα: Νίκος

Έχεις δίκιο φίλε! Ευτυχώς όμως, η μαλακία δεν είναι μεταδοτική (ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουμε)!
Φίλε rizobreaker φοβάμαι πως -κόντρα στις ιατρικές έρευνες- η μαλακία είναι ιδιαίτερα μεταδοτική. Για παράδειγμα, βλέπε Star, ή διάβαζε Πρετεντέρη επί καθημερινής βάσης και δεν μπορεί… μια μαλάκυνση θα την κολλήσεις.