Δεν χρειάστηκε να περάσει τελικά πολύς καιρός για να πέσει το προοδευτικό προσωπείο του Ομπάμα. Μετά τα ζήτω, τις γιορτές και τις Ρωμαϊκού τύπου ενθρονίσεις, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να μάθουμε ότι τίποτα δεν άλλαξε και ούτε πρόκειται να αλλάξει.
Για την θέση του επιτελάρχη του εθνικού συμβουλίου πληροφοριών (NIC) των ΗΠΑ ο Ομπάμα είχε επιλέξει τον Charles Freeman, έμπειρο διπλωμάτη ο οποίος έχει κατηγορήσει στο παρελθόν το Ισραήλ πως μέσω των εποικισμών και της κατοχής αραβικών εδαφών φαλκιδεύει την ειρηνευτική διαδικασία, ενώ πρότεινε την απαγκίστρωση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από την τυφλή υποστήριξη των Ισραηλινών θέσεων.
Φυσικό ήταν το ισραηλινό λόμπι να αντιδράσει στον διορισμό του Freeman. Έτσι με συνοπτικές διαδικασίες ο Mr. Change, κάνοντας πράξη τα νέα ήθη που ευαγγελιζόταν, τον έστειλε από κει που ‘ρθε.
Για να μην έχουμε αυταπάτες για το ποιος κάνει κουμάντο και για το ότι πρόκειται να αλλάξει κάτι…
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com Γεννήθηκα στις 4 Ιανουαρίου του 1972 άρα είμαι Κομψόγναθος με ωροσκόπο Ρινόκερο.
{ 4 comments… read them below or add one }
Δε νομιζω να ειχαμε αμφιβολια για το καινουργιο boss που τελικα δεν ακολουθει…καινουργιους δρομους στην Αμερικανικη πολιτικη!
Οσο για τον Freeman oυτε και ο ιδιος δε πιστευε το ποσο γρηγορα θα ετρωγε το…σουτ!
“I think their goal is not to stop me but to keep others from speaking out, and to assure that AIPAC [the American Israel Public Affairs Committee] is part of the vetting process for future nominees,” Freeman said.
But after another visit to members of Congress, Freeman was gone! ‘Ολα τριγυρω αλλαζουνε κι ολα τα ιδια μενουν’, oπως λεει και ενας αλλος Νικος ! :)
Όταν κρατούσαμε πισινή εν μέσω παγκόσμιων πανηγυρισμών για τον Ομπάμα, μας λέγανε μηδενιστές. Κάτσε να δεις και άλλα σκηνικά, πιο άγρια. Γιατί το πρωτοφανές έρεισμα που έχει στον αμερικάνικο λαό θα είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα όπλα στο αμερικάνικο οπλοστάσιο. Ο επόμενος πόλεμος θα’ ναι και με τη συναίνεση ενός κόσμου ταϊσμένου με χαύνωση (όλα τα προηγούμενα χρόνια) και ελπίδας (με την καινούργια προεδρία). Ταϊσμένου με ένα εκρηκτικό κοκτέιλ. Ας μας πουν και κινδυνολόγους. Δεκάρα δε δίνω. Ο χρόνος εύχομαι να μας διαψεύσει…
Αναρωτιέμαι αν πραγματικά υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι πίστευαν πως θα άλλαζε κάτι. Η ελπίδα βέβαια πεθαίνει πάντα τελευταία απ’ότι λένε.
Κι η πλάκα είναι πως για το συγκεκριμένο θέμα υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις ακόμα και από το ίδιο το Ισραήλ(!), από το προοδευτικό κομμάτι της κοινωνίας βέβαια.