Σούπερ ήρωες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης
Νοσταλγώ τις εποχές που οι σούπερ ήρωες ήταν και σούπερ και ήρωες και που σε κάθε περίπτωση τα πράγματα στις ταινίες ήταν απλά: ο καλός, ο κακός, πλακώνονται στο ξύλο, νικάει ο καλός κι όλοι ευτυχισμένοι πάμε για ύπνο. Τώρα δεν ξέρω πως την έχει δει το Χόλυγουντ κι ο κάθε σκηνοθέτης και πρέπει να τρώμε στην μάπα τα υπαρξιακά του Spiderman, τα ψυχολογικά του Superman, τα αδιέξοδα του Batman, τις ευαισθησίες των X-Men, τις υστερίες της Catwoman και πάει λέγοντας. Άμα θέλει ο άλλος ρε να εντρυφήσει επί της ανθρώπινης ύπαρξης και των ανθρωπίνων σχέσεων θα δει Μπέργκμαν, Κισλόφσκι, Λαρς Φον Τριερ ξέρω ‘γω κι όχι τους Fantastic Four. Ακόμα και στο επίπεδο των απλών ηρώων (χωρίς το σούπερ) πάει ο προβληματισμός σύννεφο. Που είναι στην τελευταία του ταινία (Casino Royale) ο James Bond που γαμούσε και έδερνε; Ο Daniel Craig (μακράν ο χειρότερος James Bond ever – χειρότερος ακόμα και από τον George Lazenby), ναι μεν συνεχίζει να γαμάει και να δέρνει, αλλά την θέλει και την ψυχανάλυσή του. Δύσκολη και μπερδεμένη εποχή για όλους τελικά… Ακόμα και για τους ήρωες.
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com 
Εμένα μου αρέσει περισσότερο ο Daniel Craig. Μην ξεχνάς ότι κάθε νέος BOnd θεωρείται ο χειρότερος των εποχών. Κι όμως είναι ο καλύτερος κατά τη γνώμη μου -πιο ωραίος από άλλους, πιο αρρενωπός και πιο γεροδεμένος, όπως απαιτείται για το ρόλο.
Διαφωνώ καθέτως. Το ζητούμενο στον Bond δεν είναι η βαρβατίλα αλά Βαν Νταμ και Στήβεν Σιγκάλ, αλλά η “τσαχπινιά”, αυτό το “classy” που είχαν πολλοί από τους προηγούμενουν Bond κι ο ξανθομπούμπουρας δεν έχει. Αυτός για μπετατζής κάνει κι αν…
Είναι παρήγορο να διαβάζεις αυτή την ανάρτηση από έναν άντρα. Εντάξει, δε χρειάζεται οι άντρες να είναι πάντα σούπερ ήρωες, αλλά ποιος είπε ότι είναι ερωτεύσιμοι οι ήρωες από άλλον πλανήτη;
Αυτό που περιγράφεις – και συμφωνώ απόλυτα – είναι ο χαζο-φιλοσοφημένος μεταμοντερνισμός της “διανόησης” που νομίζει ότι με λίγη ψυχανάλυση έλυσε δήθεν όλα τα προβλήματα.