Σύστημα, σύστημα, σ αυτό το παλιοσύστημα…

Δεν ξέρω αν είναι μόδα ή ανάγκη αυτό που οδηγεί πολύ κόσμο στην δημοσιογραφία στις μέρες μας. Το σίγουρο είναι πως υπάρχει υπερπληθώρα δημοσιογράφων και ακριβώς αυτός ο πληθωρισμός είναι που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την εκπαίδευση και τις ικανότητες όλων αυτών. Πως φτάνει δηλαδή το κάθε αστροπελέκι κρατώντας το ματσούκι με την ταμπέλα STAR Channel στην στροφή του Μαλιακού να πετάει την μια κοτσάνα μετά την άλλη; Κι αν ερωτήματα εγείρονται για την μάχιμη (τρομάρα της) δημοσιογραφία που επανδρώνει τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης -ηλεκτρονικά και μη- για αυτούς που καταλήγουν στο αθλητικό ρεπορτάζ δεν υπάρχει καμία μα καμιά αμφιβολία. Είναι οι χειρότεροι! Δεν απαιτείται και ιδιαίτερος κόπος άλλωστε για να φτάσεις να γράφεις σε μια αθλητική εφημερίδα, ή να βρεθείς πίσω απ’ τα μικρόφωνα κάποιας αθλητικής συχνότητας. Λίγο μπαλίτσα να ξέρεις (τα πολύ βασικά δηλαδή), με κάνα χρόνο σε κάποιο ΙΕΚ και με μια-δυο γνωριμίες γίνεσαι φίρμα.

Όσοι ασχολείστε με το ποδόσφαιρο ρίξτε μια ματιά αυτές τις μέρες στις αθλητικές εφημερίδες ή στα αθλητικά sites. Αφήστε την γλώσσα και το ύφος, αφήστε τις ειδήσεις “αρβύλα”, τα ψέματα, τον τυφλό φανατισμό κλπ. Μείνετε λίγο στα ρεπορτάζ από την προετοιμασία και τον σχεδιασμό των ομάδων για το νέο πρωτάθλημα. Εκεί και άντερο δεν θα σας μείνει από τα γέλια και θα διαπιστώσετε το μέγεθος της ασχετοσύνης. Για παράδειγμα στην μια εφημερίδα “ο Ολυμπιακός ο οποίος αγωνίστηκε με το σύστημα 3-4-3 ήταν καταπληκτικός στο τάδε φιλικό και είχε για καλύτερο παίχτη τον Τουρέ“. Στην άλλη εφημερίδα για το ίδιο φιλικό “ο Ολυμπιακός ο οποίος αγωνίστηκε με 4-1-2-1-2 (άκουσον, άκουσον!) ήταν σκέτη απελπισία και ο Τουρέ ο χειρότερος παίχτης“.

Το παραλήρημα συνεχίζεται και διαβάζοντας για ρόμβους, τρίγωνα, τετράγωνα, ζώνες μονές και διπλές εσύ που είδες το παιχνίδι στην τηλεόραση και ξέρεις πέντε πράματα νιώθεις μαλάκας και μένεις με την εντύπωση ότι σε κοροϊδεύουν στην μούρη σου κανονικά. Που τα είδατε ρε μπαγάσες αυτά; Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι απευθύνονται σε ιθαγενείς και είτε παραθέτουν απλά άσχετα πράγματα για να εντυπωσιάσουν με τις γνώσεις και την διεισδυτικότητα υποτίθεται της γραφίδας τους, είτε απλά έχουν 4-5 κείμενα καβάτζα στο συρτάρι τους και τα δημοσιεύουν κατά βούληση. Κάτι από τα δύο συμβαίνει. Δεν εξηγείται αλλιώς…

Αν και η πέραν του δέοντος ανάλυση είναι αναμφισβήτητα σημείο των μπερδεμένων καιρών μας, δεν εξηγείται το ότι δεν μπορούν να καταλάβουν πως το ποδόσφαιρό είναι ένα απλό άθλημα (και εκεί έγκειται η ομορφιά και η δημοτικότητά του) και πως τα συστήματα είναι απλά γενικές αρχές (και όχι αξιώματα) που σε καμιά περίπτωση δεν αντικαθιστούν το ταλέντο και τις ικανότητες των παιχτών. Δεν εξηγείται το ότι δεν μπορούν να καταλάβουν τι κάνει ο κάθε παίχτης μέσα στο γήπεδο και μένουν μόνο στην αρχική χωροταξική τοποθέτησή τους. Δεν εξηγείται πως δεν μπορούν να εντοπίσουν ποιο είναι το πρόβλημα (αν υπάρχει) στην επιθετική ή αμυντική λειτουργία μιας ομάδας και με σαφή προκατάληψη βάλουν κατά δικαίων και αδίκων.

Αυτά τα ρημάδια τα 4-4-2, 4-3-3, 4-5-1 κλπ. τα βλέπουν απλά σαν αριθμούς και δεν μπορούν να διακρίνουν ποια γενική φιλοσοφία εκφράζουν, φιλοσοφία που συναντάται λίγο πολύ στην ανθρώπινη συμπεριφορά εν’ γένη. Τους παίχτες του βλέπουν σαν στατιστικές και (μη έχοντας παίξει οι ίδιοι προφανώς ποδόσφαιρο) δεν δύναται να διακρίνουν τις κινήσεις του καθενός στο γήπεδο, την σωματική και ψυχική συνεισφορά του καθένα σε αυτό που λέγεται ομαδική προσπάθεια. Μπορούν να φανταστούν άραγε πώς κάποιος παίχτης και με την παρουσία του μόνο στο χορτάρι πιθανόν να αποτελεί “φάρο” για τους υπόλοιπους; Μπορούν να φανταστούν πως η ιδιοσυγκρασία του κάθε παίχτη καθορίζει λίγο πολύ και τον ρόλο του μέσα στο γήπεδο;

Ακόμα και οι κατεξοχήν “θεωρητικοί” του ποδοσφαίρου π.χ. ο Μίχελς ή ο Ερέρα, ποτέ δεν θυσίασαν το ταλέντο και τις εμπνεύσεις των ποδοσφαιριστών για χάρη των συστημάτων. Τελικά τα συστήματα στο ποδόσφαιρο αλλάζουν κι απ’ το 2-3-5 των αρχών του προηγούμενου αιώνα φτάσαμε στα σημερινά… σταυρόλεξα, αλλά η βλακεία των ανθρώπων παραμένει.