Της εθνικής νίκης
“Το κράτος, το πιο παγερό απ’ όλα τα παγερά τέρατα.”
Νίτσε
Ο παιδίατρος ήταν κάθετος και δεν άφηνε περιθώρια. “Από την στιγμή που το μωρό έχει 39 πυρετό που επιμένει και ακόμα όταν στα διαστήματα που πέφτει ο πυρετός με αντιπυρετικά είναι καταβεβλημένο και άτονο, τότε το νοσοκομείο είναι μονόδρομος“. Πρωί – πρωί λοιπόν να σου στο παίδων στην Πεντέλη εγώ και η γυναίκα μου, με το γιο μου τυλιγμένο σε μια κουβέρτα να ψήνεται στον πυρετό. Η αίθουσα αναμονής των εξωτερικών ιατρείων του νοσοκομείου που φαινόταν πρόσφατα ανακαινισμένη (σε αντίθεση με το υπόλοιπο κτίριο, προφανώς κατά το “όσα βλέπει η πεθερά”) ήταν πνιγμένη στον κόσμο. Προετοιμασμένοι για αυτό το ενδεχόμενο πήραμε τον αριθμό προτεραιότητας από το αυτόματο μηχάνημα και ευχαριστήσαμε τον αλλοδαπό κύριο που ευγενικά σηκώθηκε για να καθίσει η γυναίκα μου με το παιδί. Ο ένας πάνω στον άλλο. Μεγάλοι, παιδιά, βρέφη σε μια αποπνικτική ατμόσφαιρα. Καυγάδες για το ανοιχτό παράθυρο, καυγάδες για κάποιους εμβόλιμους στην σειρά που θέλανε “απλά μια υπογραφή“, κλάματα, φωνές, εμετοί και όλος αυτός ο κόσμος να εξυπηρετείται από δύο γιατρούς. Το ρολόι έδειχνε 11:30 όταν ήρθε η σειρά μας. Από τις 8 το πρωί. Παρόλα αυτά ένα αίσθημα ανακούφισης στο μπιιιιιπ που ανάγγειλε το νούμερό μας.
Στο μικρό δωματιάκι πίσω από το γραφείο η γιατρός σκυμμένη πάνω από ένα τεράστιο βιβλίο περιστατικών και δίπλα της σε μια καρέκλα μια πιτσιρίκα ασκούμενη με ένα βλέμμα απλανές σαν να περίμενε πως και πως την ώρα να τελειώσει η βάρδια της. Πέρασαν περίπου 5 λεπτά μέχρι να μας κοιτάξει… Μας ρωτούσε διάφορα τυπικά καθώς και την συμπτωματολογία γράφοντας στο βιβλίο ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟ ΒΛΕΜΑ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ. Για τα πέντε λεπτά αυτά δεν είμαστε παρά δύο απρόσωπες φωνές που απαντούσαν απλά στις ερωτήσεις της. Αφού τελείωσε την συγγραφή σηκώθηκε, πήρε το στηθοσκόπιο που κρεμόταν στο λαιμό της και μου είπε να ανεβάσω την μπλούζα του παιδιού προκειμένου να το ακροασθεί έτσι όπως το κρατούσα στην αγκαλιά μου. Η ακρόαση και το κοίταγμα του λαιμού διήρκεσαν περίπου ένα λεπτό. Αυτή ήταν η εξέταση. Δεν το ακούμπησε καν το μωρό κι η ασκούμενη, που συνέχιζε να κάθεται στην καρέκλα, καθάριζε τις άκρες των μαλλιών της από την ψαλίδα…
“Θα πρέπει να κάνετε αυτές τις αιματολογικές εξετάσεις είπε και να τις φέρετε να τις δούμε. Μάλλον πρόκειται για κάποια ίωση, αλλά πρέπει να ρίξουμε μια ματιά και σε κάποιους δείκτες…“. “Καθόλου γάλα!“, ήταν η αυστηρή σύστασή της στην απορία μας για το τι θα τρώει ο μικρός από την στιγμή που κάνει συνεχώς εμετούς.
Η αιμοληψία ήταν λίγες δεκάδες μέτρα μακρύτερα και μπορούσες εύκολα να την εντοπίσεις από τον κόσμο που συνωστιζόταν έξω από την κλειστή πόρτα. Μετά από αναμονή δέκα λεπτών κάποιος είχε την φαεινή ιδέα να ανοίξει την πόρτα για να διαπιστώσουμε όλοι πως δεν γινόταν κάποια χρονοβόρα εξέταση πίσω από κλειστή γαλάζια πόρτα, απλά δεν υπήρχε κανένας μέσα! Απευθυνόμενοι 2-3 από το μπουλούκι στο εργαστήριο απέναντι εισέπραξαν την οργή της νοσοκόμας η οποία μας γνωστοποίησε πως δεν είναι υποχρεωμένος να είναι κάποιος μόνιμα στην αιμοληψία αλλά οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να απευθύνονται απέναντι προκειμένου να έρθει κάποια διαθέσιμη παρασκευάστρια να τους εξυπηρετήσει.
Η παρασκευάστρια λοιπόν ανέλαβε το έργο και η αλήθεια είναι πως σχετικά γρήγορα ξεπέταξε όλους τους αναμένοντες. Μεταφέροντας απέναντι τα αίματα σε ένα βρώμικο και τρύπιο κουτί από φελιζόλ μας ανακοίνωσε πως τα αποτελέσματα θα είναι έτοιμα μετά τις 14:30…
Μέχρι να πάρουμε λοιπόν τα αποτελέσματα είχα την τύχη να επισκεφθώ την μια (!!!) τουαλέτα για το κοινό που υπάρχει στο ισόγειο. Την λεκάνη της θα την έφερνε κάποιος σε επαφή με το δέρμα του μόνο στην περίπτωση που ήθελε να αυτοκτονήσει. Τα χαρτιά είχαν ξεχειλίσει από το καλάθι και είχαν διασκορπιστεί σε όλο το πάτωμα κι η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη. Στην βρύση από έξω ο ρουμπινές του ζεστού νερού ήταν βγαλμένος (!!!) ενώ για χαρτί να σκουπίσεις τα χέρια σου ούτε λόγος.
Μόνη ακτίνα αισιοδοξίας μέσα σε όλο αυτό το χαμό τα χαμόγελα των παιδιών καθώς και το χιούμορ που επιστράτευαν κάποιοι σαν ασπίδα απέναντι στον παραλογισμό και την βαρβαρότητα.
Το νοσοκομείο παίδων Πεντέλης έχει ένα… πρωτότυπο σύστημα παραλαβής των αποτελεσμάτων των εξετάσεων. Έξω από τα εργαστήρια υπάρχει ένα κουτί μέσα στο οποίο στοιβάζονται τα χαρτιά με τα αποτελέσματα σωρηδόν χωρίς καμιά ταξινόμηση. Για παράδειγμα οι εξετάσεις που έκανε ο γιος μου αναλύονταν σε 4 διαφορετικά χαρτιά. Σε ένα η γενική αίματος, σε άλλο οι βιοχημικές, σε άλλο κάποια άλλη εξέταση κλπ. Αυτά τα 4 λοιπόν χαρτιά για το προσωπικό του παίδων στην Πεντέλη δεν είναι αυτονόητο πως πρέπει να είναι μαζί! Ούτε επίσης φαίνεται λογικό ο ενδιαφερόμενος να μην ξέρει από πόσα χαρτιά αποτελούνται τα αποτελέσματα των εξετάσεων του! Επίσης θεωρείται δεδομένο πως όλοι οι άνθρωποι ξέρουν να διαβάζουν και πως όλοι είναι Έλληνες, ή τέλος πάντων ξέρουν Ελληνικά!
Οι πιο πολλοί λοιπόν ψάχνανε για το όνομά τους, έβρισκαν ένα χαρτί, το παίρνανε και φεύγανε, χωρίς -πολύ λογικά- να υποψιάζονται πως μέσα στο σωρό υπάρχουν κι άλλα.
Η απάντηση μιας γηραιάς κυρίας που φαινόταν πως ηγούνταν των εργαστηρίων στην απλή ερώτησή μου “Γιατί όλο αυτό το μπέρδεμα;” ήταν “Απευθυνθείτε στον διευθυντή που δεν προσλαμβάνει προσωπικό.“. Τώρα πόσο προσωπικό χρειάζεται για να συγκεντρώνει τα χαρτιά των αποτελεσμάτων και να τα πιάνει με έναν γαμω-συνδετήρα μια γαμω-καρφίτσα (δεν έχω απαιτήσεις για κλειστούς φακέλους, ιατρικά απόρρητα και λοιπές πολυτέλειες) δεν ξέρω…
Στην επιστροφή μας λοιπόν στην γιατρό προκειμένου να δει τις εξετάσεις κατά τις 3:30 – 4 με περίμενε ακόμα μια έκπληξη καθώς η κυρία που εξέτασε το παιδί είχε φύγει γιατί έληξε η βάρδια της και στην θέση της υπήρχε μια άλλη. Μετά από μία – μιάμιση ακόμα ώρα αναμονής η άρτι αφιχθείς, χωρίς ιατρική μπλούζα και με ένα κρουασάν στο χέρι γιατρός, μας είπε πως δεν υπάρχει πρόβλημα που δεν εξέτασε αυτή το μωρό και πως ενημερώνεται μια χαρά από το βιβλίο περιστατικών… Αφού έριξε μια φευγαλέα ματιά στις εξετάσεις αποφάνθηκε πως δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. “Ίωση είναι θα περάσει.” ήταν η διάγνωση. Στην εκ του πονηρού ερώτησή μου για το τι έπρεπε να τρώει το μικρό από την στιγμή που έκανε συνεχώς εμετούς, πέρα των άλλων, μας συνέστησε να πίνει γάλα κανονικά σε αντίθεση με την πρωινή γιατρό που απαγόρεψε το γάλα δια ροπάλου!
Από τις 8 το πρωί φύγαμε από το νοσοκομείο παίδων Πεντέλης στις 6 παρά τέταρτο το απόγευμα… Μετά τα όσα είδαμε και ακούσαμε -όπως κάθε λογικά σκεπτόμενος γονιός πιστεύω- και λαμβάνοντας υπόψη την εικόνα και την ηλικία του παιδιού (δεν είχε κλείσει καλά καλά τον έναν χρόνο) το πήγαμε σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο. Έναντι περίπου 2500 Ευρώ από τα οποία το ΙΚΑ θα καλύψει απειροελάχιστα και παρόλες τις κουτοπονηριές της ιδιωτικής πρωτοβουλίας (π.χ. από την στιγμή που θα μπεις ότι εξέταση υπάρχει και δεν υπάρχει θα στην κάνουνε) ο μικρός έτυχε μιας αξιοπρεπούς φροντίδας και νοσηλείας για 3 ημέρες και εμείς ανθρώπινων συνθηκών παραμονής. Είχε αφυδατωθεί τελείως και αν ακολουθούσαμε τις “συμβουλές” των γιατρών του παίδων η ανάρρωση θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και χρονοβόρα εγκυμονώντας κινδύνους για την υγεία του.
Μετά την παραπάνω περιγραφή επιτρέψτε μου να θέσω κάποια (ρητορικά μάλλον) ερωτήματα:
Σαν εργαζόμενοι και εγώ και η γυναίκα μου πληρώνουμε σχεδόν από έναν μισθό επιπλέον κάθε μήνα στα ασφαλιστικά ταμεία. Αλήθεια, χάριν ποιών υπηρεσιών που μας ανταποδίδει το κράτος υπάρχει αυτός ο κεφαλικός φόρος; Και για να το κάνω ακόμα πιο ξεκάθαρο…
Οι γυναικολόγοι καλώς κακώς οδηγούν τον κόσμο στα ιδιωτικά μαιευτήρια τα οποία σε τσεκουρώνουν κανονικά. Και καλά άμα γεννήσεις φυσιολογικά χωρίς προβλήματα. Αν χρειαστεί καισαρική όπως στην περίπτωση της κόρης μου; Τότε λοιπόν διαπιστώνεις το… χιούμορ που διαθέτει το κράτος όταν μέσω του ΙΚΑ, για τα μαλλιά της κεφαλής σου που πλήρωσες, σου επιστρέφει 350 Ευρώ, χρεώνοντας την καισαρική πόσο νομίζετε; 38 Ευρώ!!!
Για ποιο λόγο πληρώνω επίσης φόρους σ’ αυτό το κράτος το όταν:
- υποβαθμίζοντας συνεχώς τις υπηρεσίες του με οδηγεί για περίθαλψή στους ιδιώτες.
- πληρώνω ιδιωτικά διόδια και κινούμαι σε ιδιωτικούς δρόμου και γέφυρες.
- ενημερώνομαι και ψυχαγωγούμαι από την ιδιωτική τηλεόραση και ακούω ιδιωτικά ραδιόφωνα.
- δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα.
- επικοινωνώ μέσω ιδιωτικής εταιρείας.
- βρέχει, δεν βρέχει, χιονίζει δεν χιονίζει, φυσάει δεν φυσάει, καύσωνα έχει ή δροσούλα, η ηλεκτροδότηση έχει πρόβληματα, καταστρέφοντας συσκευές και κόπους χρόνων.
- ο αέρας που αναπνέω είναι μολυσμένος και για το νερό που πίνω υπάρχουν πολλά ερωτηματικά.
- μετακινούμαι με ιδιωτικές αεροπορικές εταιρείες.
- η εκπαίδευση που μου παρέχει είναι χαμηλότατου επιπέδου με σκοπό απλά την κατάρτισή μου (προκειμένου να σφίγγω τις βίδες με ρυθμό, όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν στους μοντέρνους καιρούς) κι όχι την ολόπλευρη μόρφωση που θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο.
- ουδεμία επαγγελματική ευκαιρία δεν μου προσέφερε από την στιγμή που δεν ανήκα σε ημέτερους.
- έχει αναθέσει την ασφάλειά μου σε διάφορα φασιστοειδή με σεξουαλικά προβλήματα που αρέσκονται στο να δέρνουν απεργούς, μετανάστες, φοιτητές και συνταξιούχους.
Κατά τα άλλα μας κοιμίζουν με εθνικές ομοψυχίες, εθνικές νίκες, εθνικούς κινδύνους, ανάδελφα έθνη, μπάλα, τσόντα και life style. Για να μην μιλάμε… Να καταναλώνουμε αγόγγυστα κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους, βουλιάζοντας στην ξεφτίλα της καθημερινότητας για ένα ξεροκόμματο…
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com 
Σκέψη πρώτη: Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί άραγε σε άλλες χώρες, όπου κι εκεί οι “πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι” κτλ κτλ, ο αφορισμός του Νίτσε δεν φαίνεται να έχει την απόλυτη ισχύ που έχει στην Ελλάδα, έστω μόνο σε καταστάσεις όπως αυτή που περιγράφεις; Παρά τις εξαιρέσεις…
Σκέψη δεύτερη: Άραγε το ότι οι ιατρικές σχολές είναι για μεγάλα χρονικά διαστήματα κλειστές, λόγω απεργιών διδασκόντων και διδασκομένων, δεν θα έχει συνέπειες στην φροντίδα που θα παρέχουν αύριο οι γιατροί στα παιδιά του κόσμου; Άραγε η εμπειρία σου λέει ότι πράγματι “οι χαμένες ώρες διδασκαλίας θα αναπληρωθούν” ή ότι η διαβεβαίωση που δίνεται είναι μια ακόμα καραμέλα; Καραμέλα που θα λουστεί του κασίδη το κεφάλι βέβαια….
Παρέκβαση: Όταν ήμουν στην ΚΝΕ, ένας φίλος γιατρός (φοιτητής τότε) είχε ξεσκιστεί, μαζί με άλλους φυσικά, για να φτιάξει εναλλακτικό πρόγραμμα σπουδών, ούτως ώστε η Πανσπουδαστική να έχει κάτι ουσιαστικό να προτείνει. Μπα! Tους γιατρούς (επαναστάτες και μη) τους ενδιέφεραν άλλα ουσιαστικότερα… Ο φίλος λίγο αργότερα διαγράφτηκε ως αναθεωρητής. Έγινε καθηγητής στις επάρατες ΗΠΑ και πήρε τελικά μεταγραφή, στη βιολογία και τη βασική έρευνα, σε ελληνικό πανεπιστήμιο (όχι της Αθήνας). Ο άλλος φίλος, που συνέβαλε στη διαγραφή του, διατηρεί επικερδές ιδιωτικό ιατρείο και για ξεκάρφωμα και ονόρε είναι και στους γιατρούς χωρίς σύνορα. Ίσως είναι πανεπιστημιακός. Μάλλον δεν είναι πια στο ΚΚΕ. Διάβασε with a grain of salt γιατί αυτή είναι η δική μου εκδοχή της ιστορίας…
Σκέψη τρίτη: Αυτές οι
“κουτοπονηριές της ιδιωτικής πρωτοβουλίας (π.χ. από την στιγμή που θα μπεις ότι εξέταση υπάρχει και δεν υπάρχει θα στην κάνουνε)”
είναι πολύ επικίνδυνες για λόγους ουσίας: Παρά το αίσθημα ασφάλειας που, προς στιγμήν, παρέχουν, μου φαίνεται ότι ουσιαστικά αποτελούν τον μεγαλύτερο “φονιά” της ιατρικής σκέψης! Της σκέψης που θα έσωζε το παιδί σου αν, χτύπα ξύλο, είχε κάτι σοβαρότερο. Και αν είχε κάτι σοβαρότερο, το ιδιωτικό νοσοκομείο θα το σούταρε, κατά πάσα πιθανότητα, σε κάποιο κρατικό… Το ίδιο κάνουν και τα ιδιωτικά μαιευτήρια… (Και πάλι μην παίρνεις τοις μετρητοίς τα αμέσως προηγούμενα, έτσι έχω ακούσει.)
Σκέψη τέταρτη: Mε μηχανισμούς αυστηρού και τίμιου ελέγχου, νομίζω ότι θα μπορούσαμε να είχαμε ένα, αν όχι τέλειο, πολύ καλύτερο σύστημα υγείας, κρατικό και ιδιωτικό…. Κι όμως σε κάθε μεταρρύθμιση, οι αγωνιστές συνδικαλιστές θα βροντοφωνάξουν ΟΧΙ, γιατί έτσι βολεύει τον κλάδο ή γιατί δεν πρέπει να αποπροσανατολίζουμε τον κόσμο… Αντί, πρώτοι αυτοί, να πάρουν θέση για το πώς οι έλεγχοι θα γίνουν πιο αποτελεσματικοί…. Κατά τα άλλα, ας αγωνιστούμε για την επανάσταση (ή την αλλαγή, ή για μια άλλη κοινωνία ή για την εθνική ανεξαρτησία). Αν ζούμε….
Αυτά βαρόμετρε, με εμπνέεις να γράφω. Περαστικά στο παιδάκι σου.
*
“Αντί, πρώτοι αυτοί, να πάρουν θέση για το πώς οι έλεγχοι θα γίνουν πιο αποτελεσματικοί”
το αστείο είναι ότι πολλές φορές το κενό περιεχομένου ΟΧΙ καλύπτεται με χιλιάδες προϋποθέσεις που πρέπει πρώτα να ικανοποιηθούν για να… Ή αποκρύβεται δια της μεθόδου του μαξιμαλισμού και άλλων εξωπραγματικών… Το ουσιώδες είναι να γίνει παραπομπή στο φωτεινό μέλλον έτσι που να μην αλλάξει σε τίποτα η παρούσα κατάσταση. Και να βγουν όλοι λάδι πλήν του κασίδη που θα πληρώσει. Γάμησε τα…
Πατέρα, εύχομαι περαστικά και να μην χρειαστεί κι εσείς ως γονείς να ξαναπατήσετε το πόδι σας σε νοσοκομείο, είτε ιδιωτικό είτε δημόσιο.
@ Σκέψη πρώτη: Είναι γεγονός πως η βλακεία δεν μας επιτρέπει ούτε ένα καπιταλισμό της προκοπής να εγκαθιδρύσουμε.
@ Σκέψη δεύτερη: Δεν είμαι σίγουρος ότι φταίνε οι χαμένες ώρες χωρίς να διαφωνώ. Το “εναλλακτικό πρόγραμμα σπουδών” σίγουρα θα ήταν κάτι.
@ Σκέψη τρίτη: Τα έχω ακούσει και εγώ όπως εσύ και νομίζω πως έχει να κάνει με αυτό που είπα πριν περί βλακείας. Δεν μπορούν να κατανοήσουν πως καλές υπηρεσίες με σεβασμό στον πελάτη-ασθενή θα είναι μακροπρόθεσμα προς όφελος των κερδών. Το άμεσο και εύκολο κέρδος δεν εγγυάται την μακροβιότητα της επιχείρησης.
@ Σκέψη τέταρτη: Δεν θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω. Όπως το λες είναι. Το αντιγράφω γιατί μου άρεσε η διατύπωσή σου.
Ο μικρός είναι καλά τώρα. Ευχαριστώ για τις ευχές.
Πωπω με κοψοχόλιασες μέχρι να δω τι έγινε το παιδί!
Τέλος καλό, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι όλα καλά.
Όλα όσα γράφεις έχουν μεγάλη αξία και είσαι αξιοθαύμαστος που διατυπώνεις έτσι ξεκάθαρα τις σκέψεις σου και σαφώς. Ίσως η απόσταση από το γεγονός; Πάντως μπράβο.
Επί της ουσίας, έχεις απόλυτο δίκιο. Και ναι έχει δίκιο κι ο Κουκουζέλης για τον έλεγχο που θα βοηθούσε σε κάθε περίπτωση, και κάθε επάγγελμα τελικά, αν υπήρχε. Αλλά δεν υπάρχει -πουθενά. Σ’αυτή τη χώρα δεν καταργήθηκαν οι νόμοι, καταργήθηκε η εφαρμογή τους. Καταργήθηκαν οι ποινές. Και πονάω που το γράφω, γιατί μόλις το βλέπεις γραμμένο ή το ξεστομίζεις αμέσως αισθάνεσαι ακροδεξιός φασίστας. Αλλά μόνο αν υπάρχει ποινή υπάρχει και ο φόβος της που είναι προφανώς αυτό που μας κρατάει από το να γίνουμε τελείως ζώα.
Δεν ξέρω τι θα έκανα στη θέση σου, αλλά ένα χαστούκι στην ασκούμενη πολύ θα ήθελα να το ρίξω
(εντέχνως σερβίρω πάλι την άπόψή μου περί αυτοδικίας που είναι δυστυχώς ο νόμος της ζούγκλας στον οποίο θα οδηγηθούμε).
Και με αυτή την ευχάριστη νότα,
σας εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο
α) περαστικά και μη ξανάρθουν!
β) μόνο που τα διάβασα ανατρίχιασα, γιατί έχω ..απολαύσει παρόμοιες υπηρεσίες αρκετές φορές, και δεν ξεχνιέται η εμπειρία.
γι αυτό και
γ) είμαι ευγνώμων για τις λίγες φωτεινές εξαιρέσεις γιατρών/ νοσηλευτών που μέσα σε εκείνο το παγωμένο σκηνικό φέρονται ανθρώπινα.
(ναι, καταλήγω στο κλισέ: από το φιλότιμο και το μεράκι του καθενός εξαρτιόμαστε…)
@ Sofia
Θα ‘ταν ευχής έργο αλλά (αφήνοντας στην άκρη τις αρρώστιες του συστήματος υγείας) δεν νομίζω πως πρέπει να υπάρχει φόβος απέναντι στο νοσοκομείο. Η λογική λέει πως όλοι με τον έναν με τον άλλο τρόπο θα περάσουμε κάποια στιγμή από κει. Νομίζω ότι πρέπει να συνδέουμε το νοσοκομείο με την ίαση και όχι με την αρρώστια.
@ Ιφιμέδεια
Μωρέ σε έχω κόψει εγώ ότι κρύβεις μέσα σου έναν τιμωρό Τσάρλς Μπρόνσον! Πότε θα εκδηλωθεί δεν ξέρω και ποιον θα πάρει η μπάλα… :-)
@ Citronella
Η φράση σου:
πρέπει να γίνει το σλόγκαν του συστήματος υγείας της Ελλάδας. Δηλαδή κάτω από την φωτεινή επιγραφή “Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία” ξέρω ‘γω, να γράφει με κόκκινο νέον “απ’ το φιλότιμο και το μεράκι του καθενός εξαρτιόμαστε…”. Citronella νομίζω πρέπει να αφήσεις τα αστέρια και το διάστημα και να ασχοληθείς με την διαφήμιση! :-)
Εγώ έπαθα με τον χρόνο αναμονής. Να ψήνεται από τον πυρετό το παιδί σου και να σε αναγκάζουν να περιμένεις 3μιση ώρες! Σου έρχεται να τους σκοτώσεις!
Για τα υπόλοιπα τι να σχολιάσω; Η γνωστή φρίκη της ελληνικής πραγματικότητας και μιά δική μου εμπειρία από δημόσιο νοσοκομείο. Είχα σπάσει το χέρι μου και πήγα με την πλάκα σε νοσοκομείο που δεν εφημέρευε. Ο ορθοπεδικός που είχε εφημερία αρνήθηκε να δει την πλάκα και να κάνει διάγνωση αν το χέρι μου είναι σπασμένο ενώ σφάδαζα από τους πόνους.
Τον παρακάλεσα απλά να μου πει αν είναι σπασμένο, όχι να το φροντίσει ή να μου βάλει γύψο (ούτως ή άλλως σε ιδιωτικό θα πήγαινα), απλά αυτό. Αν είναι ή όχι κάταγμα.
Μετά από την επιμονή μου έβγαλε την εξής διάγνωση.
“Τι να σας πω εγώ; Το νοσοκομείο δεν εφημερεύει σήμερα. Μπορεί και να είναι, μπορεί και να μην είναι! Να πάτε σε νοσοκομείο που εφημερεύει!”
ετσι ακριβω ειναι αλλα υπαρχουν μερικα αλλα….μαθε λοιπον
1 η κορη σου εκανε καισαρικη που δεν χρειαζοταν…για να την πληρωσεις.
Αν το δημοσιο νοσοκομειο δουλευε δεν θα υπηρχε τετοιο θεμα.
2 Οι υπουργοι υγειας εργαζονται για τα ιδωτικα νοσοκομεια αφηνονταςανοργανοτα τα δημοσια.
3 ο παιδιατρος σου επειδη ειναι ευθυνοφοβος σε εστειλε στο νοσοκομειο. Εγινε ετσι λογω κακκης εκπαιδευσης(θυμασαι την ασκουμενη που εβγαζε την ψαλιδα απο τα μαλλια της.Στην θεση της ηταν ο παιδιατρος σου πριν απο 10 χρονια)
4καταληγω
καλος ο ιδιωτικος τομεας, αλλα οχι στον κλαδο της υγειας.Το να κονομισω με το να προσφερω υπηρεσις υγειας δεν συμβαδιζει.
υπογραφη
Ενας ελληνας γιατρος που αποφασισε οτι για να μενει αξιοπρεπης πρεπει να εργαστει στο εξωτερικο.
Φιλια στην Νατασα!!!
@ ellinida
“Μπορεί και να είναι, μπορεί και να μην είναι”. Κορυφαία ατάκα! Μου θυμίζει ταινία των Αδερφών Μάρξ. :-)
@ kostas
1) Η καισαρική δεν ήταν από τις γνωστές “προγραμματισμένες” που γίνονται για την κονόμα. Έγινε αφού η γυναίκα μου κοιλοπόναγε για 6-7 ώρες και διαπιστώθηκε πως το μωρό είχε μπερδευτεί με τον λώρο.
2) Συμφωνώ 100%.
3) Πολύ πιθανόν.
4) Συμφωνώ επίσης.
Αυτό που μου αρέσει με τους γιατρούς (την πλειονότητά τους δηλαδή,γιατί υπάρχουν εξαιρέσεις) είναι ότι ορκίζονται στον Ιπποκράτη για το λειτουργημά τους!
Ποιόν Ιπποκράτη βρε κακομοίρηδες που βλέπετε τους ασθενείς σαν μικρόβια ενώ θα έπρεπε να τους βλέπετε σαν τον πατέρα σας και την μάνα σας;
Προσωπικά έχω περάσει σχεδόν 1,5 χρόνο να τρέχω στα νοσοκομεία και με τον πατέρα μου και την μητέρα μου και το μόνο που είδα είναι η αδιαφορία. Αυτό που έχω να πω σε όλους τους “κυριλέ” γιατρούς και όλη τη γλειώδη συμπεριφορά τους είναι το “μηδένα προ τέλους μακάριζε” ..
Παράθεση:
“@ Σκέψη πρώτη: Είναι γεγονός πως η βλακεία δεν μας επιτρέπει ούτε ένα καπιταλισμό της προκοπής να εγκαθιδρύσουμε.”
Μάλλον το εξυπνότερο πράγμα που έχω διαβάσει στο δίκτυο τα τελευταία χρόνια…
Συγχαρητήρια, εκπληκτικό μπλογκ