Το καλοκαίρι που ο ουρανός έπεσε στα κεφάλια μας

Με αφορμή ένα κείμενο της Citronella.

Το καλοκαίρι του 1979 υπήρχε μια γλυκιά σαγηνευτική αύρα στον αέρα και το φως έμοιαζε πιο “μαλακό” κάνοντας τα πράγματα να φαίνονται διαφορετικά, πιο όμορφα. Υποκειμενική η περιγραφή, αλλά κάπως έτσι μοιάζει ο κόσμος στα μάτια ενός εξάχρονου που αρχίζει να τον κατανοεί, που αρχίζει να παίρνει απαντήσεις και να ρωτάει όλο και πιο πολύ βάζοντας την φαντασία του να καλπάζει, που έρχεται σε επαφή με έννοιες που δεν μπορεί να κατανοήσει ο άνθρωπος (σύμπαν, άπειρο), που σιγά-σιγά αρχίζει να καλλιεργεί μέσα του την αμφισβήτηση για τις κοινές αντιλήψεις.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά να αναρωτιέμαι “Τον Θεό ποιος τον έφτιαξε;“, ή “Αν το σύμπαν είναι μια σφαίρα, τι υπάρχει έξω από αυτό;“. Και συνήθως τέτοιες ερωτήσεις ερχόταν το βράδυ, όταν τέλειωνε το παιχνίδι και καθόμουν σε ένα “κάτι σαν μπαλκόνι” που είχε το σπίτι στο χωριό όπου πηγαίναμε τα καλοκαίρια.

Από κει έβλεπα το βουνό απέναντι να σμίγει με τον ουρανό και γύρω του να αιωρούνται χιλιάδες άστρα. Και φαινόταν τόσο έντονα που νόμιζες πως είχαν κατέβει από τον ουρανό και πως αν ανέβαινες στην κορυφή θα μπορούσες να τα ακουμπήσεις. Το μεγάλο σχολείο όμως ήταν η ταράτσα της κυρα-Βούλας της γειτόνισσας και ο καλύτερος δάσκαλος η Νίκη (η κόρη της γειτόνισσας).

Η Νίκη ήταν 4-5 χρόνια μεγαλύτερη (θα’ ταν δηλαδή 10-11) και αποτελούσε για μένα την φίλη, την μεγαλύτερη αδερφή που δεν είχα, τον μέντορα και τον πρώτο μεγάλο έρωτα (πλατωνικό μιας και τότε το sex για μένα θα μπορούσε να είναι πόλη της Γερμανίας και σε κάθε περίπτωση η καταραμένη libido δεν είχε προλάβει να μολύνει τον αγνό οργανισμό μου :-)).

Το σπίτι λοιπόν της κυρα-Βούλας, σε αντίθεση με τον δικό μας που είχε κεραμίδια, διέθετε μεγάλη ταράτσα η οποία το βράδυ μετατρέπονταν σε λαϊκό υπνωτήριο. Στρώναμε κουβέρτες κάτω και ώσπου να κοιμηθούμε η κουβέντα έδινε και έπαιρνε μέχρι αργά. Το πρωί βέβαια το ξύπνημα με το πρώτο φως του ήλιου ήταν κάπως βάρβαρο αλλά ουσιαστικά αφορούσε μόνο εμάς τους μικρούς μιας και οι μεγάλοι σηκώνονταν κατά τις 3,4 το πρωί για να πάνε στο μάζεμα του καπνού.

Τα βράδια λοιπόν κούρνιαζα δίπλα στην Νίκη κι ακούγαμε την κυρα-Βούλα να λέει ιστορίες για τα αστέρια, πως το λένε το καθένα και γιατί. Η πυροστιά, η πούλια, ο αυγερινός, το αλέτρι, η ρόκα και ένα σωρό άλλα που δεν θυμάμαι. Η Νίκη πάντως έλεγε καλύτερες ιστορίες από αυτές τις κυρα-Βούλας (που τις βαριόμουνα) γιατί μπέρδευε τους μύθους με την επιστημονική φαντασία (που πιθανόν διάβαζε, έβλεπε) και έτσι προέκυπτε ένα ελκυστικό μίγμα από εξωγήινους, τέρατα, θεούς και ήρωες, κάτι σαν κι αυτά που πουλάει δηλαδή ο Λιακόπουλος σήμερα και τα οποία προφανώς γράφονται από δεκάχρονα για δεκάχρονα.

Η Νίκη είναι όμως υπεύθυνη και για έναν από τους μεγαλύτερους φόβους με τους οποίους ήρθα αντιμέτωπος ποτέ. Τότε, το καλοκαίρι του ’79, ένας δορυφόρος, διαστημικός σταθμός, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων που είχαν σε τροχιά οι Αμερικάνοι και ονομαζόταν Σκάιλαμπ (Skylab), κάτι έπαθε, “εξόκειλε”, βγήκε από την τροχιά του και άρχισε να πέφτει στην ατμόσφαιρα.

Η αλήθεια είναι πως πρέπει να είχε γίνει αρκετή φασαρία στα ΜΜΕ της εποχής σχετικά με το Σκάιλαμπ και με βάση της ένδοξη ιστορία της Ελληνικής δημοσιογραφίας πιθανολογώ πως μπορεί να είχαν ακουστεί ένα σωρό ανοησίες. Μην ξεχνάμε πως πάνω-κάτω ήταν μια εποχή που μεσουρανούσαν ο Χαρδαβέλας, ο Λιάνης κι ο Δημαράς με τους “Ρεπόρτερς” και ευδοκιμούσαν θέματα όπως το νερό του Καματερού κι η Ελένη απ’ το Κωσταλέξι, οπότε δεν πρέπει να υπήρχε πρόσφορο έδαφος για την αναπτυχθούν στοιχεία όπως η αντικειμενικότητα και η εγκυρότητα (όχι ότι τώρα είναι καλύτερα τα πράγματα).

Κάτι θα ‘χε ακούσει λοιπόν η Νίκη, το φιλτράρισε και από την φαντασία της και άρχισε να μου διηγείται ένα άκρως καταστροφικό σενάριο όπου “ο ουρανός θα γέμιζε από φλεγόμενα κομμάτια του Σκάιλαμπ που είχαν βάλει στόχο τα κεφάλια μας“. Για καμιά δεκαριά μέρες λοιπόν κοίταζα συνεχώς τον ουρανό γεμάτος φόβος για τον made in USA (τελικά όλα τα κακά από ‘κει ξεκινάνε) αρμαγεδώνα. Μάλιστα με σαδιστικό τρόπο πέταγε απότομα κάτι “το Σκαιλαμπ, το Σκάιλαμπ!” και μου κοβόταν τα γόνατα ενώ αυτή γέλαγε σαρδόνια με τον φόβο μου.

Τελικά όντως κάποια κομμάτια του Σκάιλαμπ έπεσαν στη γη κάπου στον νότιο Ειρηνικό και στο άκουσμα της είδησης λύθηκε αυτόματα το μαρτύριό μου και η ομηρία μου από τις ορέξεις της μικρής μαρκησίας ντε Σαντ.

Τώρα όταν την βλέπω καμιά φορά (αραιά και που) πάντα την ρωτάω αν προσγειώθηκε στον κήπο της κάνα κομμάτι από το Σκάιλαμπ…

Εις ανάμνηση των καλοκαιρινών βραδιών κάτω από τα αστέρια, των ιστοριών την Νίκης και του Σκάιλαμπ, ένα δωράκι για όλους εσάς. Ένα βιβλίο που έψαχνα πολύ καιρό: “Star Trek Maps – The Navigational Charts of the Five Year Voyage of the Starship Enterprise“. Ο αναλυτικός χάρτης των περιπετειών του Κάπτεν Κερκ και της παρέας του (του καλύτερου Star Trek ever). Καλύτερα κάντε “αποθήκευση ως” και μην το ανοίξετε από τον browser γιατί είναι αρκετά μεγάλο.