Το Σάββατο της γλώσσας

Πρωί – Γλώσσα Ακατανόητη
Βλέπω ένα ντοκιμαντέρ στο ΣΚΑΪ με θέμα μια διαδρομή 1000 χιλιομέτρων με έλκηθρα που τα τραβάνε σκύλοι στην Αλάσκα. Ο εκφωνητής λέει και ξαναλέει “της Αλάσκα“. Δεν το καταλαβαίνω. Όλες οι γλώσσες ζουν με δάνεια. Ακόμα κι η αρχαία Ελληνική έχει ένα σωρό δανεικές λέξεις από άλλες γλώσσες τις οποίες έχει αφομοιώσει. Εμείς γιατί λοιπόν επιμένουμε στις άκλητες ξένες λέξεις από την στιγμή που έχουμε κλητικό σύστημα; Τι πιο ωραίο από το Ελληνικότατο “της Αλάσκας“; Και γιατί να λέμε “της Σουηδίας” και όχι “της Αλάσκας“; Και το “Πουτάνα” ξένη λέξη είναι. Θα ‘λεγε κανείς “Της πουτάνα το κάγκελο“; Επίσης δεν καταλαβαίνω του Αγγλικούς πληθυντικούς σε λέξεις που έχουν μπει για τα καλά στο λεξιλόγιό μας . “Τα πέναλτις” λέει ο άλλος για να δείξει πως ξέρει Αγγλικά, αντί για “τα πέναλτι”.

Σε κάθε εποχή η γλώσσα του οικονομικά και πολιτιστικά ισχυρού επηρεάζει και τις υπόλοιπες. Αυτό έγινε με την Ελληνική και την Λατινική στην αρχαιότητα το ίδιο γίνεται με τα Αγγλικά σήμερα που η κινδυνολογία για την γλώσσα μας έχει φτάσει στο απόγειο. Να επιστρέψει το πολυτονικό λέει ο ένας, να διδάσκονται πιο εντατικά τα αρχαία στα σχολεία λέει ο άλλος (σ.σ. η γνώμη μου είναι πως πρέπει να καταργηθούν εντελώς, αλλά είναι μεγάλη συζήτηση) και σε λίγο θα μας πουν πως πρέπει να επιστρέψουμε στην γραμμική Β. Η γλώσσα δεν κινδυνεύει από τις ξένες λέξεις, ούτε στόχο του Κίσινγκερ και του παγκόσμιου Σιωνισμού αποτελεί. Κινδυνεύει μόνο από την μαλακία που μας δέρνει…

Μεσημέρι – Γλώσσα Λανθάνουσα
Περιμένω στο σουπερμάρκετ μπροστά στο ράφι με τα μπαχαρικά για να πάρω αλάτι. Προηγείται ένα ζευγάρι. Ο νεαρός κρατάει το καρότσι και περιμένει υπομονετικά. Η ξανθιά δεσποινίς δυσκολεύεται να διαλέξει. Ξαφνικά γυρνάει γεμάτη απορία κρατώντας ένα αλάτι Κάλας και τον ρωτάει: “Τι εννοεί νέο πρωκτικό πώμα;“. Ο άνθρωπος δαγκωμένος την πιάνει αμήχανα (και κάπως απότομα) από το μπράτσο και απομακρύνονται. Περίεργος πλησιάζω να δω αν φτάσαμε στο σημείο να μοιράζουν butt plugs μαζί με το αλάτι Κάλας. Έγραφε “νέο πρακτικό πώμα“…

Απόγευμα – Γλώσσα Κλεμμένη
Διαβάζω στην ελευθεροτυπία ένα άρθρο με τίτλο “Aβαταρ η ψυχή του ανθρώπου” και θυμάμαι πως αυτό ήταν για πολύ καιρό το σλόγκαν της ou ming η οποία κάνει ωραία λογοπαίγνια. Ο δημοσιογράφος βέβαια ούτε αναφορά ούτε τίποτα για τον… εμπνευσμένο “τίτλο του”. Θα μου πείτε τώρα σιγά το πράμα, ή δεν θα μπορούσε να το σκεφτεί και μόνος του; Για το δεύτερο επιτρέψτε μου να αμφιβάλω (η ποιότητα του άρθρου συνηγορεί επ’ αυτού), όσο για το πρώτο, δεν ξέρω αν είναι μικρό πράμα ή όχι, είναι πάντως ενδεικτικό του σιναφιού αρπαχτικών που λέγονται δημοσιογράφοι.

Βράδυ – Γλώσσα Ωραία
Δεν ξέρω αν ο Παπαδόπουλος παίρνει πολλά λεφτά από την ΝΕΤ αλλά οι εκπομπές του αξίζουν (αν εξαιρέσεις βέβαια τους ίδιους και τους ίδιους καλεσμένους και το λιβάνισμα στο εκάστοτε κεντρικό πρόσωπο). Πάντως στην χτεσινή εκπομπή για τον Άκη Πάνου κάποιος μπορούσε να καταλάβει πως λίγες απλές λέξεις, σοφά βαλμένες η μία δίπλα στην άλλη και μια λιτή μελωδία χωρίς γλυκανάλατες σάλτσες, μπορούν να αποτελέσουν ένα αριστούργημα. Αν τα τραγούδια του Χατζιδάκι είναι σαν να δοκιμάζεις μια πανδαισία γεύσεων στο καλύτερο εστιατόριο από τον καλύτερο σεφ, τα τραγούδια του Άκη Πάνου είναι σαν να τρως ζεστό χωριάτικο ψωμί που μόλις έχει βγει από τον φούρνο.

“Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα
η ώρα που γεννιέται η ζωή
η ώρα που ταιριάζει η αναπνοή σου
μαζί με τη δική μου αναπνοή
Κι αν είναι η αρχή στην κατηφόρα
η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα“