Τραγούδια τρόμου
Όταν ο Κάρπεντερ έβρεχε τις πάνες του, όταν ο Γουές Κρέιβεν μπουσούλαγε, όταν ο Όζυ τραγουδούσε στην χορωδία του κατηχητικού, όταν ο Άλιστερ Κρόουλι μάζευε πεταλούδες και το Black Metal δεν υπήρχε ούτε καν στην φαντασία των Venom, εδώ στο λίκνο του πολιτισμού, ο μεγάλος, ο τεράστιος Σπύρος Ζαγοραίος δημιουργούσε το πρώτο τραγούδι τρόμου: “Εκεί που μένουν οι νεκροί”.
Προσπαθήστε να το σχηματίσετε την εικόνα στο νου σας… Σούρουπο… Η ομίχλη σκεπάζει τα μνήματα στο νεκροταφείο. Από κάπου μακριά ακούγονται τα ανατριχιαστικά ουρλιαχτά των λύκων. Η μεγάλη σιδερένια πόρτα τρίζει καθώς ανοίγει και… η συνέχεια στα ηχεία σας.
Στο βίντεο μια εξαιρετική προσέγγιση του τραγουδιού από τον Μπουλά από κάποια τηλεοπτική εκπομπή.
όνομα: Νίκος, τόπος: Αθήνα, email: varometro [at] gmail [dot] com 
“Δεν ζωντανεύουν οι νεκροί”. Αμ, τόσα ξέρει, τόσα λέει.
Κατά τα φαινόμενα τον πας πολύ τον Μπουλά. Όλες οι παραπομπές σου σ’ αυτόν άψογες.
Ναι τον πάω τον Μπουλά με χίλια!!!
Λοιπόν, αν το κίνημα των emo είχε υπόψιν του το άσμα, θα έχριζε τον Ζαγοραίο Επίτιμο Φάρο.
Μερσί για το βίντεο με τον Μέγιστο Μπουλά :)
Έχω καταλήξει πως είναι και ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί.. Εκτός από μερικές φορές που κρίνεται αναγκαίος ο Tim Burton.
(αχ το είπα εγώ, φέτος θα αφήσω φράντζες..:Ρ)
Α ναι, άνετα θα μπορούσε να αποτελέσει τον ύμνο του κινήματος των emo! :-)
Πρώτη φορά το άκουσα το τραγούδι αυτό πάντως.
Μαζί με τον “Ανάπηρο” (επιφυλάσσομαι για κάποια άλλη στιγμή) τα δύο καλύτερα του Ζαγοραίου!
Δε ξερω τι λετε εσεις, εν Ελλαδι,για…Ζαγοραιους
Μπουλαδες, κ.α, αλλα για εμενα το soundtrack
της ταινιας” The exorcist”παραμενειως …number one scary film music! Υποτιθεται οτι ειχα βγει και ραντεβου μ´ ενα τυπο, τοτε, αλλα μετα την ενταση της ταινιας το ρομαντζο πηγε…
περιπατο ασυζητητι! :))
Ναι ρε, και μετά μου λες εμένα που πήγα με την γκόμενα στον Αγγελόπουλο! :-)
Καλα, τωρα, η δικη σου περιπτωση (κακα τα ψεμματα) …”εβγαζε
ματι”, ακου Angeló στο πρωτο ραντεβου; :))
Aπο την αλλη, ομως, αν δε κάνεις μ###ιες στα 20, ποτε θα τις κανεις, στα 40, ή στα 50; :))
Θαυμάσιο!!! Λατρεύω αυτή την προσέγγιση του Ζαγοραίου που δεν είναι καθόλου περιπαικτική αλλά βασίζεται επί της ουσίας σε μακραίωνες πεποιθήσεις της Ανατολικής Μεσογείου. Από τον Enkidu που τρομάζει τον Οίκο της Σκόνης στο έπος του Γκιλγκαμές και τον Οδυσσέα στην Νέκυια, ως το τραγούδι του Νεκρού Αδελφού.
Εύγε Βαρόμετρε!
Φαντάζομαι τον Ζαγοραίο να διαβάζει αυτό που έγραψες, που βασίστηκε δηλαδή για να γράψει το “Εκεί που μένουν οι νεκροί” και τρελαίνομαι! :-)